Grecka Tragedia, Odcinek 4

W przypadku, kiedy pop owdowieje, nie może on ponownie wejść w związek małżeński dlatego, że przyjął już święcenia. Małżeństwo duchownego greckiego kościoła ortodoksyjnego jest w greckiej kulturze zjawiskiem powszechnym. Para ta funkcjonuje zupełnie normalnie w greckim społeczeństwie. Mają dzieci, a żona popa, nazywana papadia, często cieszy się takim samym szacunkiem i poważaniem jak on sam. Kobieta będąca w związku małżeńskim z popem musi być jednak świadoma, że dla jej męża posługa Bogu i wiernym będzie zawsze na pierwszym miejscu.

Sama nawet nie próbowała zrozumieć, dlaczego tak się dzieje. To było dla niej coś niewytłumaczalnego. W jego obecności czuła się dobrze i bezpiecznie. Z czasem spotkania te zaczęły zyskiwać na częstotliwości. Katia coraz częściej uczestniczyła w liturgii i przystępowała do spowiedzi. Pewnego razu mężczyzna, ten widząc zagubienie kobiety, zaprosił ją do siebie. Duchowny mieszkał w dzielnicy Neasmierni, sąsiadującej z Paleofalir. Kobieta przyjęła zaproszenie. Jak wspominała, rozmawiali o wierze i kościele. Następnie Anthimos przeszedł płynnie do tematu miłości, miłości do Boga i bliźniego, po czym z premedytacją pocałował kobietę.

Mężczyzna wyrażał gotowość, ale żeby móc tego dokonać, potrzebował wsparcia finansowego. Oczywiście sam Anthimos nie miał żadnych oszczędności. Powiedział więc Katii, że to właśnie ją Matka Boska wyznaczyła jako tę, która pomoże mu w realizacji tego boskiego planu. I tak faktycznie się stało. Katia przyszła mu z oczekiwaną pomocą. Ufała mu bezgranicznie, wszak był on wysłannikiem Boga w jej mniemaniu. Systematycznie więc podejmowała gotówkę ze wspólnego konta swojego i męża. Do dziś nie wiadomo jak to się stało, że mąż się nie zorientował, że pieniądze gdzieś się rozpłynęły.

W końcówce tego samego roku został on przeniesiony do Londynu do kościoła św. Mikołaja. Dla relacji Katii i Anthimosa oznaczało to, że spotkania nie będą już miały takiej częstotliwości jak dotychczas. Kobieta określała popa jako swojego ziemskiego boga i rozłąka ta była dla niej czymś strasznym. W tajemnicy przed swoją rodziną potrafiła wziąć poranny lot i tego samego dnia wrócić wieczornym połączeniem Londyn-Ateny, żeby choć chwilę móc się z nim zobaczyć. Mijały tygodnie i miesiące, a entuzjazm w relacji z Katią coraz bardziej wygasał u Anthimosa. Być może była to odległość, która sprawiła, że mężczyzna zaczął nabierać dystansu do tej znajomości, a być może zdał sobie sprawę z faktu, iż wyłudził od niej już tyle pieniędzy, że nie był w stanie jej spłacić.

Katia Giannakopoulou w swoich zeznaniach przytoczyła fragment jednej z wielu rozmów, jaka odbyła się między nią a duchownym. Powiedział mi, że potrzebuje miłości i czułości, tak jak potrzebuje tego zwykły człowiek. Ja ze swojej strony, jak zwykły człowiek, zabiłam go z bezsilności. Kiedyś zapytałam go, co by się stało, gdyby się okazało, że zaszłam w ciążę. Odpowiedział, że usuniesz, jakby mówił o czymś zwykłym i powszednim. Bardzo mnie to uraziło, szczególnie z uwagi na fakt, że był zastępcą Boga na ziemi, jego wysłannikiem. Swoją swobodną wypowiedź Katia podsumowała słowami.

O megaliteros timoros, o pioa wsyrosis ageleas, ine o eaftos mu. Anarodieme mono, pia timoriga skliroteri bori na mu epiwani i dikiosini, apo aftin, pu epevala egos ten eaftomu, skotonondas me ta idia mu ta heria, ton epigio Theomu. Największym sędzią, najsurowszym prokuratorem jestem ja sama. Zastanawiam się tylko, jaką surowszą karę może mi wymierzyć wymiar sprawiedliwości od tej, którą ja sama sobie wymierzyłam, zabijając własnymi rękami mojego ziemskiego Boga.

Giannakopoulou zasądzono 20 lat pozbawienia wolności. Po ogłoszeniu wyroku Katia wyznała, że do końca życia będzie się zmagała z wyrzutami sumienia, ale wierzy, że Bóg ją zrozumie. Na koniec wyraziła podziękowanie za ogromne wsparcie, jakie otrzymała od najbliższych – męża i syna. Wyrok ten był nie do zaakceptowania przez rodzinę duchownego. Po trzech latach, w listopadzie 2001 roku, ruszył ponownie proces w sądzie drugiej instancji. Wnioskodawcą był brat zamordowanego, który w żadnym wypadku nie mógł się zgodzić z taką decyzją sądu.

Domagano się dla niej dożywocia, nie uznając przy tym żadnych okoliczności łagodzących. Katia od samego początku przyznawała się do zabójstwa, ale i ogromnie żałowała tego, co uczyniła. Zaczmiło mi umysł i zrobiłam to, co zrobiłam. Jest mi przykro, jest mi bardzo przykro i żałuję tego, co się stało. Ufałam mu jak Bogu. Po wysłuchaniu stron ogłoszono wyrok, po usłyszeniu którego kobieta wpadła w rozpacz.