22. BHP
Odcinek dla osób o mocnych nerwach, ale ważny. Uważaj, w którą stronę robisz próbne zamachy!
Dostałem niedawno od znajomego książkę, którą właśnie otworzyłem i zacząłem czytać. Pozwólcie, że kilkanaście zdań zacytuję. Wstęp do tej książki zaczyna się tak. Ostatniego dnia drugiego roku liceum oberwałem w twarz kijem bejsbolowym. Kolega z klasy wziął potężny zamach, ale kij wyślizgnął mu się z rąk, poszybował w moją stronę i trafił mnie prosto między oczy. Nie pamiętam samej chwili uderzenia. Kij grzmotnął mnie w twarz z taką siłą, że złamał mi nos, nadając mu kształt nieforemnej litery U. Pod wpływem ciosu tkanka miękka mózgu uderzyła o kość czaszki. W jednej chwili przez głowę przetoczyła mi się przybierająca fala.
W ułamku sekundy miałem złamany nos, kilka pęknięć czaszki i dwa zmiażdżone oczodoły. Kiedy otworzyłem oczy, ujrzałem jak jedni mi się przypatrują, a inni biegną po pomoc. Spuściwszy głowę, zobaczyłem na ubraniu plamy czerwieni. Któryś z kolegów zdjął koszulkę i mi ją podał. Zatamowałem nią strumień płynącej z nosa krwi. Zszokowany i zdezorientowany nie zdawałem sobie sprawy z rozmiaru wypadku. Nauczyciel podparł mnie ramieniem i ruszyliśmy w długą drogę do gabinetu lekarskiego. Przez całe pole gry, w dół wzgórza, aż do szkoły. Nie śpieszyliśmy się, szliśmy wolno. Nikt nie zdawał sobie sprawy, że liczy się każda minuta. Po przyjściu do gabinetu usłyszałem od pielęgniarki kilka pytań.
Który mamy rok? 1998 odpowiedziałem. Tak naprawdę był rok 2002. Kto jest prezydentem Stanów Zjednoczonych? Bill Clinton. Odparłem. Właściwa odpowiedź brzmiała George W. Bush. Imię matki? Zawiesiłem się. Minęło 10 sekund. Patty, powiedziałem wreszcie nonszalancko, ignorując fakt, że przypomnienie sobie imienia matki zajęło mi 10 sekund. To ostatnie pytanie, które zapamiętałem. Organizm nie wytrzymał szybko postępującego obrzęku mózgu i jeszcze przed przyjazdem karetki straciłem przytomność.
Kilka minut później zostałem zabrany do miejscowego szpitala. Wkrótce po dotarciu tam moje ciało zaczęło odmawiać posłuszeństwa. Problemy sprawiały mi nawet podstawowe funkcje jak przełykanie i oddychanie. Dostałem pierwszego tego dnia ataku padaczki, a potem Przestałem oddychać. Lekarze pośpieszyli po aparaturę tlenową, a jednocześnie zadecydowali, że wyposażenie małego szpitala jest w tej sytuacji niewystarczające i wezwali śmigłowiec, którym miałem zostać przetransportowany do większej kliniki w Cincinnati. Dalej jest jeszcze kilka szczegółów opisujących co się działo w tym większym szpitalu, więc przeskoczę ze dwa kapity i jeszcze krótki fragment.
Na szczęście następnego dnia rano oddech uspokoił mi się na tyle, że lekarze postanowili mnie wybudzić. Po odzyskaniu przytomności odkryłem, że utraciłem węch. Pielęgniarka poprosiła, żebym na próbę wydmuchał nos i powąchał sok jabłkowy. Zmysł węchu powrócił, ale ku zaskoczeniu wszystkich czynność wydmuchiwania nosa wtłoczyła powietrze przez pęknięcia czaszki w oczodole I wypchnęła lewe oko na zewnątrz. Gałka oczna wysunęła się do przodu, utrzymywana w miejscu jedynie przez powiekę i nerw wzrokowy łączący oko z mózgiem.
Ale już dosyć tej historii chyba. To jest fragment z książki pt. Atomowe nawyki, w pt. Drobne zmiany, niezwykłe efekty. Napisał ją James Clear, wydało wydawnictwo Galaktyka. I domyślacie się oczywiście, że historia się dobrze skończyła, bo inaczej autor nie byłby w stanie Dziś żyję, ma się dobrze, piszę m.in. właśnie o nawykach, ale wstęp do tej książki sprawił, że pomyślałem, no muszę to koniecznie użyć w podcaście i nagramy sobie dzisiaj odcinek o BHP. Domyślacie się również, do czego zmierzam. Gdyby w tej historii zmienić w pierwszym zdaniu kij bejsbolowy na kij golfowy, to reszta mogłaby wyglądać identycznie.
Niestety. Czytałem ten fragment i już wiedziałem, o czym chcę powiedzieć. Golf jest piękny, ale bywa niebezpieczny, jeżeli przestają być czujni. A o tym, że piłka może być niebezpieczna zwykle pamiętamy, ale i to nie zawsze. Raz po raz wysuwamy się przed osobę grającą na fairwayu. Zresztą sam też się łapię na tym, że zbyt optymistycznie oceniam sytuację. Ale ręka w górę kto nigdy nie zagrał szanka. A przecież tak uderzona niedobrze piłka może polecieć pod kątem 45, 60 czy nawet więcej stopni. Wystarczy, że ktoś będzie stał tylko trochę z przodu, dosłownie kilka kroków, a już jest potencjalnie w polu rażenia. Tak więc nie ma się dokąd spieszyć, musimy na to strasznie uważać. Ale ta historia z książki przypomniała mi inną sytuację, którą raz po raz obserwuję.
Chodzi mi o dość beztroskie zamachy próbne, Na T. O co chodzi w zamachu próbnym? No żeby się rozkręcić, wyluzować, rozpędzić, a więc te zamachy bywają dosyć śmiałe i szybkie. No i tak powinno być, ale... Kierunek. Nie machajmy nigdy w stronę ludzi. Tymczasem osoby praworęczne, które uderzają normalnie w lewo, często robią te zamachy próbne, jeszcze bez piłki, patrząc w kierunku docelowej gry, a więc machają w lewo pod kątem 90 stopni. No a tam zazwyczaj stoi reszta grupy. No i niech takiemu zawodnikowi kij się wyślizgnie z ręki. No a dalej już wiecie, jak w tej książce. Tysiąc razy się nie zdarzy, ale ten tysiąc pierwszy może być pechowy, a oby nie był tragiczny.
Nie wiem, zużyta rękawiczka, wilgotny grip, luźny uchwyt, zresztą to dobrze, to taki powinien być, albo po prostu zbyt silny zamach, no i kij wylatuje nam z rąk w ułamku sekundy. A jeśli będziemy machać w stronę, gdzie nikt nie stoi, to się nic nie wydarzy i żadnej szkody nie będzie. No i o tym pamiętajmy. Historyjka zresztą nie jest zmyślona czy teoretyczna. Grałem pewnego razu z kolegą z klubu. Spróbujcie przypomnieć sobie czwarty dołek na Sun Valley. To są te męskie tee tam bardziej z tyłu. Graliśmy bodajże nawet z tee zielonych treningowo. One są jeszcze bardziej cofnięte za staw, który jest między trzecim a czwartym dołkiem. No i kolega robi mocny zamach trójką łód i... Nagle patrzę, a on stoi z samymi rękami w powietrzu.
Kij wylatuje mu z ręki. Na szczęście stałem z tyłu, a kolega machał do przodu, więc nikt nie ucierpiał. Nic się złego nie wydarzyło, ale kij pofrunął jak diabelski wiatrak, młócąc powietrze i wylądował po lewej po skosie w tej wodzie. Dużo zachodu nas potem kosztowało wydobywanie tej cennej trójki łód z Błocka, ale to i tak nic w porównaniu z potencjalnym wypadkiem, który mógłby się wydarzyć, gdyby ktoś akurat stał na trasie lotu tego kija. Tak więc takie rzeczy naprawdę, naprawdę się zdarzają. No, dosyć straszenia. Niech Polak będzie mądry przed szkodą, a nie po. Także grajcie dobrze w nadchodzącym sezonie, ale i grajcie rozsądnie i bezpiecznie.
Pokazano wszystkie 10 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.