111. Między Naterkami a Bethpage Black

Staną do zdjęcia tyle tylko, że to wszystko niesłusznie, bo się po chwili zorientowaliśmy, że coś tam się te liczby punktów nie zgadzają. No i faktycznie Marek tak naprawdę był piąty z jednym punktem straty dosłownie do czwartego miejsca. Szybko zadzwoniłem do Jarka Szałka, żeby wracał biegusiem z parkingu i odebrał swoją należącą mu się nagrodę, torbę i statuetkę. Więc zrobiliśmy zdjęcie Jarkowi na ściance post factum, no ale już nie było komu klaskać, wszyscy się właśnie przed sekundą rozeszli. No a Marek, cóż, musiał się naprawdę poczuć niefajnie. No i w takiej sytuacji oczywiście przypomina się powiedzonko z przedszkola, że kto daje i odbiera, ten się w piekle poniewiera. Więc trzeba było coś zrobić, żeby się w tym piekle nie poniewierać.

Byliśmy Markowi winni, serdeczne przeprosiny. Wydaje się, że wszystko wytłumaczyliśmy. Ale jak to się mówi, niesmak mógł pozostać i następnego dnia grupa turniejowa zgłosiła, że nie powinniśmy tego tak zostawiać i może jeszcze coś wymyślimy, może jeszcze jakiś krok można wykonać, coś zrobić. No i wspólnie zarząd z grupą turniejową uradziliśmy, że przygotujemy dla marka, czyli po prostu ufundujemy poza regulaminową nagrodę podobnej wartości w ramach takiego zadośćuczynienia. No i będzie to nowy kij, piękny łecz, który Marek sobie wybrał, bo uzgodniliśmy, że akurat torba nie byłaby artykułem pierwszego wyboru, no a chcieliśmy ten podobny budżet utrzymać. No i będzie to łecz, który, mam nadzieję, będzie Markowi nie tyle przypominał o naszej gafie, ile może bardziej o tym, że udało się wymyślić jakieś sensowne wyjście z tej sytuacji.