Spektakl "Pacyfiści". Pomost między Warszawą a Krakowem

Goście Dwójki. Na łączach telefonicznych są już z nami aktorka Teatru Współczesnego w Warszawie Monika Krzywkowska. Dzień dobry. Dzień dobry. A także dyrektor Krakowskiego Teatru Scena STU, także aktor Krzysztof Pluskota. Dzień dobry. Dzień dobry. To takie połączenie warszawsko-krakowskie, bo takie też jest przedsięwzięcie, którego premiera zbliża się wielkimi krokami. To Pacyfiści, najnowsza sztuka Marka Modzelewskiego w reżyserii Jacka Braciaka. Koprodukcja tych dwóch scen, które państwo reprezentują. Jak układa się ta współpraca pomiędzy Krakowem a Warszawą?

Porozmawiajmy o samym tekście. To jest nowa sztuka Marka Modzelewskiego pt. Pacyfiści. Takie spotkanie dwóch małżeńskich par, ale z konfliktem ich dzieci w tle. Na czym opiera się to napięcie pomiędzy głównymi bohaterami? Mogę ja? Tak, oczywiście. Właśnie, bo ja chciałbym skorygować, że z mojego punktu widzenia, oczywiście mamy jeszcze wiele do odkrycia, bo jak mówię, do premiery jeszcze kilka dni zostało, ale z mojego punktu widzenia to nie jest konflikt dzieci w tle. To jest ogromna przyjaźń i zażyłość dzieci, a konflikt Rodzi się na przestrzeni spektaklu właśnie wśród rodziców i on dotyczy chyba różnego wartościowania, różnego spoglądania na tego, czego dzieci oczekują i od siebie i od nas, ale przede wszystkim od tego,

Jakie jest nasze wyobrażenie na temat nas samych i naszych dzieci nawzajem? To jest zagłatwana sprawa być może, ale jak się zna tak wytrawnego autora, jakim jest pan Modzelewski, no to możemy być pewni, że konflikt konfliktem, ale będzie tam też dużo Oprócz refleksji, oprócz tego, co może być poważne, ale też dużo oddechu w postaci jakiegoś śmiechu, bo to jest trochę jak zwykle u tego autora przeglądanie się w krzywym zwierciadle. Czy mamy tutaj do czynienia z jakiegoś rodzaju konfliktem światopoglądowym? Czy właśnie konfliktem pokoleń? Pani Moniko.

No zdecydowanie światopoglądowym. Każdy z tych bohaterów ma jakąś inną swoją perspektywę, inne doświadczenia, inne własne swoje lęki, rozczarowania życiowe i inne też życiowe ambicje, oczekiwania wobec swoich dzieci, wobec swoich partnerów. Ja mam poczucie, że tutaj jest taki bardzo wysoki poziom zagmatwania i zagubienia się wewnątrz swojej własnej osoby, mam na myśli bohaterów, oraz zagmatwania i komplikacji w ich relacjach z otoczeniem, z tym najbliższym i tak dalej. I właśnie te relacje pod lupę bierze Marek Modzelewski. I te napięcia, w których żyjemy, bardzo często smutne i takie osamotniające, to jest jakby główny temat do oglądania w tym spektaklu.