Instytut Sztuk Performatywnych. Miejsce sztuki aktywnej społecznie

Weronika Szczawińska opisuje strukturę Instytutu i sposób jego działania, podkreślając koncept nieformalnej grupy twórczej.

Rozmowa o konsekwencjach tradycyjnego feedbacku w teatrze i propozycji wprowadzenia metodycznego feedbacku na wczesnym etapie tworzenia spektaklu.

Weronika Szczawińska opowiada o doświadczeniach z Teatrem Dramatycznym i Holoubkiem, a także o subiektywizmie w teatrze.

Rozmowa o dążeniu do obiektywności w teatrze i wprowadzaniu metodycznego feedbacku na wczesnym etapie tworzenia spektaklu.

Rozmowa o międzynarodowych instytucjach i ich roli w feedbackowej działalności Instytutu Sztuk Performatywnych.

Rozmowa o sukcesach i porażkach Instytutu Sztuk Performatywnych, w tym opowieści o złożonym przebiegu międzynarodowych projektów i integracji polskich sztuk performatywnych z zagranicznymi.

Weronika Szczawińska opisuje różnorodność kompetencji członków Instytutu i ich roli w różnych działaniach.

Opowieść o reżyserii Weroniki, która stworzyła spektakl oparty na osobistym doświadczeniu ojca, omówienie tematów związanych z opieka medyczna i sprawiedliwość.

Rozmowa o dalszych działaniach Instytutu Sztuk Performatywnych, w tym kontynuacji działań performatywnych i praktyk mindfulness, a także o zakończeniu działalności.

Rozmowa o znaczeniu feedbacku w procesie tworzenia sztuki performatywnej i jego roli w polskim teatrze.

Wspomnienia o konferencjach i warsztatach, które pomagają w łączeniu się i wymianie doświadczeń w polskim teatrze.

Analiza problemów związane z brakiem instytucji wspierających sztukę performatywną w Polsce i propozycje rozwiązań.

Podsumowanie i dziękowania za rozmowę.