"Gdański Barok Kameralnie" - płyta Cohaere Ensemble

Jeśli chodzi o zestaw kompozytorów, są tu nazwiska już całkiem dobrze kojarzone i znane. Johann Gottlieb Goldberg na przykład. Jest też Samuel Scheidt, też już myślę coraz bardziej kojarzony kompozytor, ale obok nich są Johann Valentin Meder i, to chyba dla mnie największe zaskoczenie, Nathanael Schnittelbach. Co my wiemy o tych ludziach? To jest w ogóle chyba zaskoczenie dla wszystkich ten Schnittelbach, bo dla nas to było zaskoczenie. Przede wszystkim to jest gdańszczanin z pochodzenia. On się urodził w Gdańsku w muzycznej rodzinie i jakby problem polega na tym, że Chyba zachowały się, o ile się nie mylę, cztery utwory.

To jest duży entuzjazm. Dalej mamy Medera. Meder to jest nieznany człowiek. Też teraz z głowy niestety nie pamiętam, czy tam gdzieś więcej materiałów notowych znalazłyśmy w internecie. W każdym razie ta szakona, którą zresztą rozpoczęliśmy tutaj naszą wizytę, To jest w ogóle słońce wychodzące zza chmur idealnie na poprzedniej, mamy nadzieję, że nadchodzące dni wiosenne. Też jest to przepiękny utwór, a sam Meder to jest człowiek, który przez 12 lat Był kapelmistrzem miejskim w Gdańsku, więc generalnie też tam dużo działał. Wiemy, że pisał jeszcze muzykę, pisał również opery, chyba jakieś oratoria, ale ta muzyka nie przetrwała.

Będą mogli nas państwo obecni we Francji usłyszeć w Chapelle de la Trinité w Lyonie. Seria się nazywa Polish Focus in Lyon, więc tam serdecznie zapraszamy jako na premierę zagraniczną. A jeśli ktoś nie może wybrać się do Lyonu, to będzie miał trochę bliżej do Krakowa, jeśli dobrze pamiętam? Tak jest. Już 30 marca widzimy się na festiwalu Misteria Paschalia. Cohaere zagra w ramach String Days w Pałacu Potockich. 30 marca, o ile dobrze pamiętam, godzina 17. Myślę, że to będzie bardzo fantastyczne wydarzenie, żeby usłyszeć tę płytę na żywo. To jeszcze na koniec chciałbym zapytać i proszę o odpowiedź z ręką na sercu, czy Panie się aby nie obawiały, bo rozumiem, że odkrycie takiej perełki jak Sujta Cemol i Nathanaela Schnittelbacha to jest wielka satysfakcja, ale przecież to by się mogło też równie dobrze nie udać, no bo mogłoby się okazać, że dajmy na to im Schnittelbach czy Meder zostali zapomniani słusznie.