"Forgotten Virtuosos". Katarzyna Drogosz solo i u boku Arte dei Suonatori

Taki faktycznie katalog pomysłów kompozytorskich. I chyba nie jest przypadkiem, że to się ukazało jako pierwszy zeszyt w sumie z sześciu zeszytów, które ona wydała jako takie wydawnictwo własne w Lipsku. Bo do niedawna myślano, że to jest w oficynie Breitkopf i Hertel wydane. I prawdopodobnie ta firma, można powiedzieć, posłużyła swoim zapleczem, żeby to wydać. Natomiast to było jej własne wydawnictwo, jakby własnym sumptem to wydała. Sama to potem promowała. I ten zbiór właśnie 20 etiud i problemów ukazał się jako pierwszy zeszyt. Więc myślę, że to coś mówi o tym, jaką wagę to dla niej samej miało. Te kompozycje, tę muzykę wysoko ocenił między innymi Robert Schumann, który stwierdził, że w momencie kiedy one powstały były poniekąd nowatorskie.

To sprawia, że tego rodzaju spotkanie i sesje nagraniowe to trochę sytuacje prawie że rodzinne? Tak, chociaż tu właśnie mieliśmy też zespół rozszerzony o gości, bardzo ciekawych gości, bo na instrumentach dętych Anne Freitag na flecie i Toni Salar na klarnecie. I to właśnie też muzycy, którzy bardzo dużo zajmują się muzyką wcześniejszą, więc dla nich też, jakby dla nas wszystkich Granie tego oktetu to było tak jak gdyby podróż w przyszłość. To brzmi trochę anachronicznie, ale tak to odczuwaliśmy. Też to jest związane z instrumentarium, dlatego że ja nie ukrywam, że nagrałam cały ten repertuar na instrumencie, który niektórzy uznaliby za nieco zbyt wczesny do tego repertuaru, bo to jest kopia pięknie zbudowana przez pana Roberta Brauna, kopia instrumentu z około 1805 roku.