Śląskie kobiety. W jaki sposób przekazują tożsamość?

I tutaj też widzę wpływy tego podejścia typu Ordnung muss sein, które często jest takim kołowrotkiem i walką z wiatrakami. Tak jest to słynne pranie tych firanek, które ciągle robią się czarne, a mimo wszystko zawsze są śnieżnobiałe. I wiecznie w tekstach mężczyzn to jest widoczne, jak czytam czy Szczepana Twardocha, czy Feliksa Netza, czy Kazimierza Kuce i innych. Kobiety tymi paznokciami zdrapują brud z szyby, wycierają parapety i prymulki, które musiały być w oknach. Te mamulki zajmują się wyłącznie tym, ale nie widać sensu w tej pracy. Tak samo, nie wiem, Ustafa Naszymutki w jednej z pierwszych takich ważnych książek dla tożsamości śląskiej, czyli w nagrobku ciotki Cili.

Ale że nawet w tej opowieści o śląskości one są jakoś zdominowane przez męski punkt widzenia. Oj tak, jakbyśmy sobie poczytały fragmenty Dracha Szczepana Twardocha z mamulką zamietającą plac czy robiącą sznitę chleba i to wszystko. A z kolei nie docenia się wyśmienitej, zwłaszcza w rozdrożach, Sabiny Waszut, która napisała taką wielką, górnośląską powieść trzytomową, która przeszła bez echa, mówiąc o takich mainstreamowych mediach, recenzentach, którym wydawnictwo często płaci za te recenzje. Kiedy ona była wydana? Kilka lat temu, a teraz jest znowienie w pięknej twardej oprawie, ale niestety z różową okładką. Też tak stereotypowo. Jasne, ale tak czy siak dobrze, że chociaż wspomniała pani o tym.