"TO NIE JEST SAMOLOT" - 17 sekund później zniknął | 112.

On zawisł nade mną. To nie jest samolot. Frederick był tam sam, kilka kilometrów nad czarną taflą oceanu. Nagle coś zobaczył. Coś, co spowodowało, że młody pilot i jego samolot zniknęli na zawsze. Frederick Valentich urodził się 9 czerwca 1958 roku w Australii.

Dorastał w stanie Victoria, niedaleko Melbourne w spokojnej zwyczajnej okolicy, gdzie życie toczyło się powoli i przewidywalnie. Dni często wyglądały tak samo jak poprzednie. To było miejsce bez większych tajemnic, nagłych zwrotów akcji i historii trafiających do gazet. Po prostu zwykłe życie. Był on najmłodszym synem w rodzinie. Jego ojciec Guido Valentich był człowiekiem zasad, surowym, ale i sprawiedliwym. Wierzył on w ciężką pracę i jasno określone cele. Nie należał do osób, które łatwo okazują emocje, ale dbał o rodzinę w sposób konkretny i stabilny.

Jego ojciec wspominał później, że wierzył, iż coś tam jest. Coś, czego jeszcze nie rozumiemy. W latach 70. nie było to aż tak dziwne. Jak dobrze wiecie, to był czas rosnącej fascynacji kosmitami, kosmosem, doniesień o dziwnych obserwacjach i teoriach krążących w mediach i rozmowach ludzi. Temat UFO nie był czymś całkowicie marginalnym, a jednak w kontekście tego co wydarzyło się później, ten szczegół zaczyna brzmieć zupełnie inaczej, jak mały fragment układanki, który początkowo wydaje się nieistotny. Frederick Valentich miał 20 lat.

Frederick Valentich przygotowywał się do wieczornego lotu i o godzinie 18.19 wystartował z lotniska Moorabbin pod Melbourne. Jego celem była King Island. Trasa, którą znał i którą wielokrotnie planował w swojej głowie. Warunki były bardzo dobre, widoczność wyraźna, a zapas paliwa pozwalał na bezpieczny przelot. Wszystko wskazywało na to, że będzie to zwykły, rutynowy lot. Pogoda była stabilna, bez burz i gwałtownych zjawisk. Warunki pozwalały na bezpieczne wykonanie lotu, choć nad oceanem zawsze pozostaje pewna nieprzewidywalność.

To nie były słowa ani głos. Raczej nieregularny, mechaniczny odgłos jakby metal ocierał się o metal, albo coś uderzało o kadłub samolotu. Dźwięk trwał 17 sekund. Z każdą chwilą napięcie rosło, a potem zapadła kompletna cisza. Połączenie zostało przerwane, brak odpowiedzi, brak dalszego kontaktu. Frederick Valentich zniknął w powietrzu razem ze swoim samolotem. Gęsia Skórka, 17 sekund później zniknął 117.

Poszukiwania mężczyzny rozpoczęły się niemal natychmiast po utracie kontaktu, czyli wieczorem 21 października 1978 roku, krótko po godzinie 19.12. Kiedy transmisja Fredericka Valenticha nagle się urwała, kontrola lotów w Melbourne bardzo szybko zdała sobie sprawę, że sytuacja nie jest zwyczajną przerwą włączności, lecz czymś znacznie bardziej poważniejszym. Jeszcze tej samej nocy rozpoczęto pierwsze działania ratunkowe. Do akcji włączono samoloty oraz jednostki morskie, które zaczęły przeszukiwać obszar w rejonie przylądka Otway oraz trasę prowadzącą w kierunku King Island.

Był to rozległy i bardzo trudny teren. Otwarte wody, zmienne prądy i ogromna przestrzeń, Niewielki samolot mógł zniknąć bez śladu. Następnego dnia, 22 października, poszukiwania zostały znacząco rozszerzone. Do akcji dołączyły kolejne jednostki, w tym samoloty cywilne i wojskowe, a także statki przeczesujące wyznaczone sektory oceanu. Przez kilka dni systematycznie przeszukiwano kolejne obszary, opierając się na ostatniej znanej pozycji Valenticha oraz możliwych wariantach jego trasy. Brano oczywiście pod uwagę zarówno scenariusz kontynuowania lotu w pierwotnym kierunku, jak i ewentualne odchylenie spowodowane dezorientacją lub też problemami technicznymi maszyny.

Dopiero później, w kolejnych miesiącach na brzegach pobliskich wysp zaczęły pojawiać się pojedyncze fragmenty, które mogły pochodzić z lekkiego samolotu. Każdy taki element był analizowany, ale żaden nie należał do maszyny Valenticha. I właśnie to jest najbardziej niepokojące. Nie to, że samolot zniknął. Bo w historii lotnictwa zdarzały się katastrofy i takie. Najbardziej niepokojące jest to, że mimo dokładnych dat, godzin tras i zaangażowania wielu służb, nie znaleziono absolutnie niczego, co pozwoliłoby powiedzieć co naprawdę wydarzyło się tamtego wieczoru.

21 października 1978 roku. A dźwięki na nagraniu, które było słychać tuż przed utratą kontaktu, tylko pogłębiają ten niepokój i sprawiają, że cała ta historia nabiera jeszcze bardziej niepokojącego charakteru. Przez te ostatnie 17 sekund transmisji Nie słychać już głosu Fredericka Valenticha. Nie ma żadnych słów, żadnej próby wezwania pomocy. Jest tylko ten dziwny dźwięk. Metaliczny, nieregularny, trudny do jednoznacznego opisania.

To co wydarzyło się 21 października 1978 roku do dziś nie doczekało się jednej ostatecznej odpowiedzi. Brak wraku, brak ciała i tajemnicze nagranie sprawiły, że wokół całej tej sprawy Fredericka Valenticha zaczęły narastać teorie. Od najbardziej przyziemnych aż po te, które wykraczają daleko poza to, co uznajemy za możliwe. I bardzo szybko historia ta przestała być jedynie sprawą dla służb lotniczych. Już w pierwszych dniach po zaginięciu zaczęły interesować się całą tą sprawą media. Australijskie gazety opisywały sprawę jako tajemnicze zniknięcie młodego pilota, podkreślając brak jakichkolwiek śladów katastrofy i dziwne okoliczności ostatniego kontaktu radiowego.

Również i u nas w Polsce pojawiły się w gazetach takie informacje. Jednak nagłówki były ostrożne, ale bardzo sugestywne. Pisano o zaginionym locie, niewyjaśnionym obiekcie i ostatniej transmisji, która budzi wiele pytań. Początkowo relacje skupiały się głównie na faktach. Trasie lotu, przebiegu rozmowy z kontrolą i akcji poszukiwawczej. Jednak im więcej czasu mijało bez odpowiedzi, tym bardziej ton publikacji zaczął się zmieniać. Kluczowym momentem było ujawnienie fragmentów nagrania radiowego. Kiedy to opinia publiczna usłyszała spokojny głos Valenticha, opisującego obiekt, który nie jest samolotem, sprawa nabrała zupełnie nowego wymiaru.

Media zaczęły zadawać pytania, na które nikt nie potrafił odpowiedzieć, a temat bardzo szybko wyszedł poza ramy zwykłego wypadku lotniczego. W kolejnych tygodniach pojawiały się artykuły, które zaczęły łączyć fakty z domysłami. Dziennikarze przypominali, że Valentich interesował się UFO, co dla jednych było tylko ciekawostką, a dla innych potencjalnym kluczem do całej historii. Niektóre tytuły zaczęły sugerować możliwość spotkania z niezidentyfikowanym obiektem, inne natomiast próbowały tonować nastroje, wskazując na bardziej przyziemne wyjaśnienia. Sprawa szybko przekroczyła granicę Australii.

W miarę jak oficjalne śledztwo traciło impet, narracja medialna zaczęła żyć własnym życiem. Sprawa Valenticha stała się tematem programów radiowych, artykułów śledczych i późniejszych dokumentów. Z biegiem lat zaczęła funkcjonować nie tylko jako niewyjaśnione zaginięcie, Ale jako jedna z najbardziej intrygujących historii związanych z UFO. I właśnie w tym momencie granica między faktami a interpretacją zaczęła się zacierać. Bo im mniej było dowodów, tym więcej pojawiało się teorii. Pierwsza i najbardziej racjonalna mówi o błędzie pilota i dezorientacji w przestrzeni.

Według niej, Valentich mógł pomylić światła, np. planety, odbicia światła w wodzie albo też inny samolot z czymś zupełnie niezidentyfikowanym. W warunkach wieczornego lotu nad otwartą wodą bardzo łatwo o utratę orientacji. Nie mając wyraźnego punktu odniesienia, pilot może nieświadomie wejść w niebezpieczny manewr, np. przechył lub też lot odwrócony, nie zdając sobie z tego żadnej sprawy. W takim scenariuszu dźwięki z nagrania mogły być efektem przeciągnięcia lub też utraty kontroli nad maszyną. Jednak problem w tym, że nawet wtedy Coś powinno zostać odnalezione, a słowa pilota powinny coś wnosić do wyjaśnień.

Jakikolwiek krzyk, cokolwiek. Z kolei druga teoria zakłada awarię techniczną. Cessna mogła mieć problem z silnikiem, układem paliwowym albo też instrumentami pokładowymi. Nierówna praca silnika, o której wspominał Valentich, mogła być pierwszym sygnałem poważniejszej usterki. Jeśli doszło tam do nagłej awarii nad wodą, samolot mógł runąć do morza, a wrak, w zależności od miejsca, mógł nigdy nie zostać odnaleziony. Jednak i tutaj pojawia się ten sam problem. Brak jakichkolwiek śladów, które czynią tę teorię niepełną. Plus co wtedy z tym co latało nad mężczyzną?

Co to za światła i dźwięki? Pojawia się też trzecia teoria. Bardziej niepokojąca, choć wciąż mieszcząca się w granicach ludzkich działań. Możliwość upozorowania zdarzenia. Niektórzy sugerowali, że Valentich mógł celowo zniknąć, planując ucieczkę lub też nowy start gdzie indziej. Jednak ta hipoteza szybko traci sens, gdy spojrzy się na szczegóły. Brak przygotowania, brak śladów, brak jakiegokolwiek późniejszego tropu. Wszystko wskazuje na to, że nie był to człowiek, który planował zniknięcie. I wreszcie teoria, która sprawiła, że cała ta historia

Przetrwała dekady i wciąż buzi emocje. Spotkanie z czymś niezidentyfikowanym. Relacja Valenticha, jego spokojny ton, precyzyjny opis obiektu i moment, w którym stwierdza, że to nie jest samolot. Dla wielu są kluczowe. Zwolennicy całej tej teorii wskazują, że obiekt zachowywał się w sposób, który nie odpowiadał żadnej znanej technologii. Zawiesł w miejscu, poruszał się naturalnie, wracał i krążył nad maszyną. Niektórzy idą jeszcze dalej, sugerując możliwość przechwycenia. Sytuacja, w której samolot Valenticha znalazł się zbyt blisko czegoś czego nie powinien zobaczyć.