PRZERAŻAJĄCY przypadek - Poltergeist z Battersea! | ODCINEK 65

Noce stawały się coraz trudniejsze do zniesienia. Nie spała, nie jadła, czuła się jakby dom powoli ją pochłaniał. W jednym z najbardziej dramatycznych momentów, opisanym później przez samego Harolda Chibita, Shirley została wyrwana ze snu przez niewidzialną siłę. Zrzuciła z niej pościel z takim impetem, jakby ktoś ją zerwał. A potem? Ciało dziewczyny uniosło się na dłuszko. Zawisła w powietrzu. Nieruchoma, bezwładna, jakby niewidzialne dłonie chwyciły ją za ramiona i trzymały nad ziemią. Zaledwie po kilku sekundach została delikatnie opuszczona z powrotem.

Najgorsze były jednak momenty, gdy Donald zaczynał pisać. Używał on wtedy kart papieru, czasem gazet, zostawiając wiadomości w najróżniejszych miejscach. Pod poduszką Shirley, w kuchni, a raz nawet w piekarniku. Jego pismo było dziwne. Jakby łączyło style dziecięce i bardzo staromodne, czasem nieregularne, pełne archaicznych słów i zwrotów. W tym czasie w życie rodziny Hijinksów coraz bardziej zaczął wkraczać Harold Chibbit, człowiek, który na zawsze związał swoje imię z tą historią. Z zawodu były detektyw policyjny, z natury dociekliwy, uparty i obdarzony pewnym rodzajem wewnętrznego niepokoju, który nie pozwalał mu przejść obojętnie obok tego, co wymykało się logice.

Choć oficjalnie przeszedł na emeryturę, nie potrafił oderwać się od spraw trudnych, nietypowych i niewyjaśnionych. Zainstalował się on na stałe w domu Hiddingsów, przeprowadzając dziesiątki wywiadów z członkami rodziny, sąsiadami, a także próbując dokumentować wszystkie zjawiska. Jako były detektyw skrupulatnie prowadził notatki, tworzył diagramy i analizował wzorce zachowań Donalda. W miarę jak zjawiska paranormalne w domu Hiddingsów narastały, pojawiła się potrzeba zrozumienia i, co ważniejsze, komunikacji z niewidzialną siłą. I to właśnie wtedy Harold zaproponował stworzenie systemu kontaktu, który pozwoliłby rozmawiać z bytem za pomocą stuknięć.

XX wieku. Niektórzy z badaczy sugerowali, że może to być projekcja podświadomości Shirley. Echa kultury popularnej tamtych lat, które mimo wolnie przenikały do treści komunikatów. Sam Jeremy Spencer nigdy publicznie nie odniósł się do tej historii. Komunikacja z Donaldem trwała miesiącami. Wiadomości przybywały. Dziesiątki, może setki kartek zapisanych nierównym pismem, często stylizowanym pełnym dziwnych zwrotów. Część z nich Harold Chibbit skrupulatnie przechowywał w segregatorach, które po jego śmierci trafiły do prywatnych archiwów i badaczy z Society for Physical Research.

Rzeczywiście, w trakcie jednej z takich sesji udało się nagrać rytmiczne odgłosy dochodzące ze ścian i mebli przy braku jakiegokolwiek źródła fizycznego. Program nie został jednak wyemitowany w pełnej wersji. Władze BBC, obawiając się paniki społecznej i zarzutów o promowanie zabobonów, zdecydowały się odcenzurować część materiału. Co ciekawe, do dziś nagrania te nie zostały w pełni ujawnione i pozostają w archiwach stacji, jak mówił jeden z pracowników BBC. W tym samym czasie Carl Chibbett kontynuował swoje śledztwo. Choć oficjalnie nie był związany z żadną organizacją paranormalną, jego notatki i korespondencje z kolegami po fachu z Society for Physical Research ujawniają, że bardzo poważnie traktował całą tę sprawę.

Podobne relacje pojawiały się od sąsiadów. Kilku z nich słyszało stukoty i krzyki dochodzące z domu w nocy. Widziało poruszające się zasłony przy zamkniętych oknach, a jeden mężczyzna twierdził, że widział światło, jakby latarni. przesuwające się po ścianach w mieszkaniu Hidżingsów. Mimo, że światło zewnętrzne było wyłączone, Harold Chibbett, choć osobiście darzył Shirley sympatią i uważał ją za ofiarę, starał się badać sprawę obiektywnie. W swoich notatkach zanotował... Nie mogę wykluczyć, że Shirley mogłaby coś aranżować, ale nie mogła być wszędzie, a ja byłem świadkiem zdarzeń, których ona nie mogła kontrolować.

W innym miejscu, po kolejnym epizodzie stuków, Chibet napisał Jeśli to mistyfikacja, to najlepiej zorganizowana, jaką kiedykolwiek widział świat. Niektórzy badacze wskazywali też na aspekt psychologicznej zbiorowości, czyli możliwości, że cała rodzina była w pewnym sensie zahipnotyzowana atmosferą grozy, a ich percepcja rzeczywistości została zaburzona. Jednak nawet ta hipoteza nie tłumaczyła dlaczego tak wielu zewnętrznych świadków, ludzie niezwiązani emocjonalnie z rodziną, również doświadczyło dziwnych zjawisk. Z czasem głosy krytyczne przycichły. Częściowo dlatego, że zjawiska również zaczęły się wyciszać, ale też dlatego, że nikt nie był w stanie przedstawić spójnej alternatywnej wersji wydarzeń.