Mentionsy Mentionsy
Gęsia Skórka
Gęsia Skórka

DUCHY LOTU 401 - TRAGICZNA HISTORIA! | ODCINEK 32

07.10.2024 ·44 min 10 s

DUCHY LOTU 401 - TRAGICZNA HISTORIA! Linki do sprzętów od Genesis: Mikrofon ➛ https://pl.genesis-zone.com/produkt/radium-350d Klawiatura ➛ https://pl.genesis-zone.com/produkt/thor-303-tkl-black-us-silent-switch Czy słyszeliście kiedyś o tragicznej katastrofie lotu 401 z JFK do Miami? Katastrofa, która została wywołana przez mały błąd. Rok 1972, który na zawsze zostawił po sobie znamię, nie tylko tym, że wydarzyła się tragedia, ale również tym co działo się po niej. Niezidentyfikowane osoby, setki świadków, dziesiątki sytuacji paranormalnych. Posłuchajcie sami o niewiarygodnych sytuacjach, które były kontynuacją katastrofy, przez kolejne naście lat! Zapraszam!

Lot Easter Airlines 401 naznaczony tragedią nie dał o sobie zapomnieć wyłącznie przez katastrofę, ale przez coś znacznie bardziej niepokojącego, przez widma, które po niej pozostały. A dzisiejszy podcast powstaje we współpracy z marką Genesis, która oferuje doskonałe produkty dla każdego, kto chce rozpocząć swoją przygodę z podcastem lub działalnością w internecie. A wszystko w przestępnych cenach. Dziś będę korzystać z nowego mikrofonu Genesis Radium 350D, więc sami będziecie mogli ocenić jego jakość, a także z klawiatury Tor 303 TKL Silent Switch, która pomagała mi przy scenariuszach. Mikrofon możecie już słyszeć, więc zaczynając od mikrofonu chciałbym w kilku słowach przedstawić co oferuje i dlaczego warto go rozważyć.

Postanowili oni wrócić, ponieważ mieli coś jeszcze do powiedzenia. Lot 401 linii Eastern Airlines był regularnym lotem z międzynarodowego portu lotniczego im. Johna F. Kennedy'ego w Queens w stanie New York do międzynarodowego portu lotniczego w Miami na Florydzie. Wszyscy piloci wielokrotnie pokonywali ten odcinek i nigdy nie mieli z nim trudności. 29 grudnia 1972 roku do lotu 401 został przypisany samolot Lockhear L-1011 Tristar o numerze N310EA, który widniał na boku kadłuba maszyny. Samolot służył już 4 miesiące, jego numer floty było 310 i był stworzony jako 10. Tristar, który dostarczono przewoźnikowi.

29 grudnia 1972 roku o godzinie 21.18 samolot wjechał na pas startowy, a o 21.20 wystartował z Nowego Jorku kierując się w stronę Miami. Na pokładzie było 163 pasażerów. Dodatkowo załoga składała się z 13 członków, w tym dwóch pilotów. Kapitana Boba Lofta, który miał wówczas już 30-letnie doświadczenie, drugiego pilota Alberta Stocksteela oraz mechanika pokładowego Don Ripo. Oprócz tej trójki w kokpicie znajdowała się również i czwarta osoba. A mianowicie Angelo Donadio, pracownik Eastern Airlines, który musiał dostać się do Miami.

Ponieważ samolot zmierzał w oczekiwanym przez pracownika kierunku, piloci zgodzili się zabrać go na pokład jako dodatkowego pasażera. Samolot nie miał żadnych opóźnień. Lot przebiegał jak setki innych. Pułap, który osiągnięto zapewnił pasażerom jak i załodze spokojny lot. Ludzie w samolocie byli zmęczeni, jednak humory im dopisywały. Co jakiś czas dało się słyszeć podśmiechiwanie w jednym z rzędów, a jeden z podróżujących mężczyzn zaczął pisać list do linii lotniczych. w którym chwalił serwis jakim został otoczony. Nastała godzina 23.32. Samolot Tristar o numerach N310EA zaczął podchodzić do lądowania w Miami International.

Zbliżali się do lądowania, a brak potwierdzenia, że przednie koła są w odpowiedniej pozycji oznaczał ogromne ryzyko. Samolot mógł nie być w stanie bezpiecznie wylądować w Miami. Wtedy dowodzący kapitan Loft uznał, że może chodzić jedynie o awarię samej kontrolki. Mogła się przecież przepalić. Musieli jednak to sprawdzić, zanim podejmą dalsze kroki. Wtedy Loft poinformował kontrolę ruchu lotniczego o zaistniałej sytuacji, a ta poleciła mu, aby wycofał się ze swojego miejsca. Miał wznieść samolot na wysokość 2000 stóp, a następnie polecieć na zachód, nad Park Narodowy Everglades, gdzie miał krążyć do momentu, aż załoga nie rozwiąże problemu.

Jednak gdy loft odwracał się do załogi, która siedziała za nimi, nieumyślnie szturchnął drążek sterowy, który w nowych samolotach wyłączał autopilota. Początkowo samolot utrzymywał równy lot przez 80 sekund, a następnie zaczął stopniowo obniżać wysokość o 100 stóp. Lot nadal wydawał się stabilny, ale powolne obniżanie było tak stopniowe, że nikt w kokpicie tego nie zauważył. Kapitan Loft, sfrustrowany, że przez taką małą rzecz nie może posadzić maszyny na ziemi, zaczął rozmyślać nad innymi opcjami, które pozwoliłyby im wylądować bezpiecznie. Wtedy wpadł na pomysł, żeby ich mechanik pokładowy Don Ripo...

Najgorsze było w tym to, że za oknem panowała kompletna ciemność, ponieważ lot 401 odbywał się w bezksiężycową noc. Piloci nie zdawali sobie sprawy, że zmierzają w dół w kierunku tragicznego końca. Don Ripo wszedł do piekielnej dziury, jednak nie zauważył nic niepokojącego, aż do momentu, gdy jego oczom ukazały się cienie bagna, a wtedy było już za późno. Ostatnie nagranie jakie zostało zarejestrowane z kabiny pilotów przed uderzeniem było tuż po tym jak Stocksteel rozpoczął kolejny zakręt na 180 stopni.

Zauważył on wtedy rozbieżność na wysokościomierzu. Następująca rozmowa została później odzyskana z pokładowego rejestratora głosu. Stocksteel. Zrobiliśmy coś z wysokością? Loft. Co? Stoksteel. Nadal jesteśmy na wysokości 2000 stóp, prawda? Loft. Hej, co tu się dzieje? Tak, jak w nagraniu. Hej, co tu się dzieje?

To, że ktoś przeżył tę katastrofę było prawdziwym cudem. Udało się to tylko i wyłącznie dzięki temu, że samolot powoli zbliżał się do ziemi na otwartym terenie Parku Narodowego Everglades. Prędkość z jaką samolot uderzył o podłoże wynosiła 198 węzłów. To jest 366 km na godzinę. Kiedy śledczy weszli do zmiażdżonego kadłuba kokpitu, znaleźli praktycznie nienaruszony panel sterowania, który potem został użyty w innych samolotach typu Lockheed L-1011 Tristar. Zegar lofta zatrzymał się na 4.41.34 czasu Greenwich. Kalibrując z dokładnością do pół sekundy, NTSB oficjalnie określiła moment uderzenia na 23.42.12.5 czasu lokalnego, czyli 5.42 czasu polskiego.

Kolejnym czynnikiem, który sprawił, że ocalało tyle osób, był fakt, że bagno zgasiło ogień pożaru, a niektórym również było to uratowało życie, ponieważ zatamowało krwawienie i zamknęło rany. Niestety, u wielu z pasażerów miało to negatywne konsekwencje. Wprowadzenie brudnej, pełnej bakterii i organizmów wody do otwartych ran spowodowało liczne zakażenia. Na miejscu, oprócz 99 pasażerów, zmarł również kapitan załogi Bob Loft, natomiast drugi pilot zmarł w chwili uderzenia. Don Ripo, mechanik pokładowy, zmarł w szpitalu z powodu odniesionych ran. Jedynym ocalałym z kokpitu był Angelo Donadeo, który razem z mechanikiem zszedł do piekielnej dziury.

W Nowym Jorku, w mieście z którego wyleciał nieszczęsny lot 401, mieszkała młoda kobieta. W tamtym momencie miała już 5 lat doświadczenia jako stewardessa, a co roku w grudniu pracowała dla linii lotniczych Eastern Airlines. Jednak pod koniec 1972 roku co noc prześladowały ją koszmary, których kompletnie nie rozumiała. Każdy z nich wyglądał tak samo. Słyszała krzyki pełne bólu, błagania o pomoc, czuła cierpienie i rozpacz krzyczących, jednak nie mogła ich dostrzec. Najdziwniejsze w snach było jednak to, że zawsze pojawiał się w nich świąteczny prezent, dryfujący na ciemnym jak smoła morzu.

Nadszedł 28 grudnia 1972 roku. Tego dnia wszyscy pracownicy pracujący dla Eastern Airlines otrzymali informację, że lot 401, który odbędzie się 29 grudnia z JFK do Miami International ma kilka wolnych miejsc w personelu pokładowym. Gdy tylko to przeczytała... przeszył ją zimny dreszcz i od razu odmówiła. Tak samo postąpiła jej koleżanka. Kobieta nie miała stuprocentowej pewności, czy to właśnie o tym locie śniła, jednak wewnętrzny głos ostrzegał ją przed tą podróżą. Prawdopodobnie ten sen uratował im obu życie.

Odwrócił się od okna i spojrzał wiceprezesowi prosto w twarz. W tym momencie biznesmen osłupiał, po jego czole zaczął płynąć pot, a twarz zmieniła kolor na biały. Zdał sobie sprawę, że właśnie patrzy na tego, o kim myśli. A mowa tutaj o pilocie Bobby Lovecie, który 29 grudnia zginął w katastrofie samolotowej ich linii lotniczych. Mężczyzna na moment zamarł. Nie potrafił wstać z krzesła. Cały się trząsł. W jednej sekundzie jego postrzeganie świata runęło. Gdy duch Lofta zauważył, że mężczyzna go rozpoznał, po chwili na jego oczach rozpłynął się w powietrzu i zniknął.

Pomyśleć można, że wiceprezes mógł mieć omamy lub być mocno zestresowany. I zgodziłbym się z wami. Gdyby nie to, że tych niewyjaśnionych incydentów było znacznie więcej. Lot z Albanii do Miami w sierpniu tego samego roku miał już 30 minut opóźnienia, a zapowiadało się na dłuższe oczekiwanie. Załoga samolotu, a dokładniej jeden ze stewardów, próbował uzupełnić listę pasażerów znajdujących się na pokładzie, jednak ciągle coś się nie zgadzało. W samolocie było o jednego pasażera za dużo. Po wielokrotnym przeliczeniu jego koleżanka zauważyła mężczyznę w pierwszym rzędzie ubranego w mundur pilota.

Kiedy kapitan samolotu wszedł do kabiny i spojrzał na mężczyznę, stanął jak osłupiały. Dokładnie tak samo jak i wiceprezes, taki on zdał sobie sprawę na kogo właśnie patrzy. Nie mógł wykrztusić z siebie słowa, ponieważ to co widział było niemożliwe. W pierwszym rzędzie, tuż przed nim, siedział zmarły Bob Loft. Dokładnie tak samo jak wcześniej, gdy tylko ktoś go rozpoznał. Zjawa się rozpływała na oczach wszystkich pasażerów. Ta sytuacja wywołała panikę, a pilot podjął decyzję, że trzeba wezwać ochronę lotniska, która przeszuka cały samolot, a nawet dolne jego pokłady i złapie tego, kto robi sobie żarty.

Niestety i w tym przypadku nie udało się nic znaleźć, a świadków była około setka. Do trzeciego incydentu doszło zaledwie miesiąc później. Był to kolejny lot do Miami samolotem Lockheed L-1011 Tristar. Personel pokładu zauważył, że jedna z pasażerek płacze. Zapytana co się stało, odpowiedziała im, że przysiadł się do niej jeden z pilotów i chwilę miło rozmawiali. Jednak po kilku sekundach, gdy nawiązali rozmowę o katastrofie lotniczej z roku 1972, ten nagle zniknął na jej oczach. Gdy samolot tylko wylądował, kobieta została zabrana do biura Eastern Airlines, gdzie następnie pokazano jej zdjęcia pilotów, którzy pracowali dla tej linii.

Jednak zdarzyła się też sytuacja, gdzie pracownicy lotniska, którzy pracowali dla Eastern Airlines również widzieli zjawę. W 1974 roku pojawiło się oficjalne rozporządzenie linii Eastern Airlines do swoich pracowników. Mieli oni przestać mówić o Bobielowcie, ponieważ powoduje to panikę wśród ludzi. Zakazano wspominania o jakimkolwiek zdarzeniu paranormalnym, które uwzględniałoby jego osobę. Co najciekawsze, postać Boba Lofta była widziana tylko i wyłącznie w samolotach, w których zostały użyte części z rozbitej maszyny. W żadnych innych tego nie zanotowano. Dodatkowo przeważnie zdarzało się to na tym samym torze lotu, którym podążał nieszczęśliwy lot 401 29 grudnia 1972 roku.

Lot 318, czyli ten sam typ samolotu co 401 był centrum wielu niewyjaśnionych wydarzeń, które spowodowały, że piloci... odmawiali latania tym samolotem. Pewnej nocy firma cateringowa ładowała jedzenie do samolotu na dolny pokład, kiedy wszyscy nagle wyszli w pośpiechu i odmówili dalszej pracy. Twierdzili, że widzieli mechanika pokładowego, który stał w rogu dolnego pokładu i w ciszy ich obserwował. nie wydając żadnych dźwięków. Gdy chcieli podejść do mężczyzny i sprawdzić co z nim jest, ten nagle na ich oczach zniknął.

Pokazano wszystkie 18 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.