DIABEŁ PRZESZEDŁ PRZEZ DEVON? Tajemnicze ślady pojawiły się wszędzie | 139.

Przy jednym z tropów znaleziono cztery podłużne białe grudki, mniej więcej wielkości dużego winogrona. Elkhomp uzyskał próbkę i wysłał ją Richardowi Owenowi, znanemu wtedy przyrodnikowi. Owen jednak nie odpisał. Nie zachowała się więc ani jego odpowiedź, ani wynik badania, który pozwoliłby dziś ustalić czym była ta próbka. Elkhomp zebrał też relację z X-Mouth. Według osób, z którymi rozmawiał, na środku jednego z pól znaleziono grupę odcisków bez żadnego widocznego tropu prowadzącego do nich ani od nich. Inny duchowny George Musgrave próbował podejść do sprawy jeszcze inaczej.

Razem z drugim pastorem mierzył odstępy między śladami w Whitcomb Raleigh. Otrzymali oni 8,5 cala. Tego samego dnia, ponad milę dalej, znajomy Musgrave'a miał zmierzyć dokładnie taki sam odstęp. Brzmiało to jak dowód na jeden rodzaj tropu. Dopóki nie porównano rysunków. Niektóre przypominały podkowę. Inne wyglądały tak, jakby wewnątrz można było dostrzec palce albo też pazury. Jeszcze inne różniły się od obu tych wersji. Jeden pastor mierzył ślady linijką, drugi je szkicował. Przyrodnik dostał próbki. A mimo to im więcej dokumentów powstawało, tym mniej było pewności, że wszyscy dokumentują dokładnie to samo.

Ale sama pogłoska była już na tyle silna, że trafiła do gazet. Wtedy głos zabrał pastor George Musgrave. Podczas kazania w Limpstone nawiązał do szatana, który, jak mówił, nieustannie zastawia ludziom drogę, choć pozostaje niewidzialny. Tajemniczy gość miał zostawić coś bardziej namacalnego. Ślady na śniegu. Brzmiało to jak potwierdzenie najgorszych obaw. Jednak zaraz potem Musgrave zaproponował inne wyjaśnienie. Może były to ślady kangura? To zdanie zostało szybko podchwycone. Kangur? Brzmiał tutaj absurdalnie, ale miał jedną zaletę.

Pozwalał odejść od myśli, że przez okolicę naprawdę przeszedł diabeł. W późniejszej korespondencji Musgrave przyznał, że sam nie był do tej wersji przekonany. Rzucił ją raczej po to, by wierni nie uznali, że naprawdę mają przed sobą ślady złego. Nie wszyscy jednak mówili tutaj o kangurze. W relacji z Dawlish pojawiły się przypuszczenia o wielkim ptaku z dalekiego kraju, wilku albo zwierzęciu, które uciekło z wędrownej menagerii. W X-Mouth żartowano, że może to ptak spotykany wyłącznie w Australii. Im dziwniejszy wydawał się trop, tym bardziej niezwykłe zwierzęta brano pod uwagę.

George Musgrave to ten sam pastor, który wcześniej próbował uspokoić mieszkańców, podsuwając im teorię o kangurze. Wśród materiałów, które po nim zostały, znajduje się długi wiersz zatytułowany Valentine's Day – The Tale of a Griffin. walentynki. Opowieści o Gryfie. Musgrave nie twierdził, że naprawdę znaleziono Gryfa. Nie miał świadka, który go zobaczył. Nie miał ciała ani żadnego fizycznego dowodu. Zrobił on coś innego. Wziął rozrzucone ślady i dał im jednego właściciela. W jego opowieści Gryf wyruszył z Dawlish, a później docierał w okolice Topsham.