BESTIA z CAMP SCOTT - NAWIEDZENIA! | ODCINEK 86

Otwarty w latach 30 XX wieku, był letnim obozem dla dziewcząt prowadzonym przez organizację Girl Scouts of America. Dziesiątki hektarów zieleni rozciągały się pośród pagórkowatego terenu. Gęste lasy, wąskie strumienie wijące się między polanami. a pośród nich drewniane pawilony, kuchnia obozowa, boiska i rzędy namiotów rozstawionych dla skautek. To było miejsce odcięte od świata. Nie liczył się tu hałas miasta ani szkolne obowiązki. Dziewczynki przyjeżdżały do Camp Scott, by uczyć się życia blisko natury. Śpiewać przy ogniskach, zdobywać przyjaźnie, przeżywać przygody.

Rozległy się wołania, płacz, biegania, a potem przerażająca cisza, gdy wszyscy zrozumieli, że stało się coś niewyobrażalnego. Kamp Scott zatrzymał się w miejscu i od tej chwili nic już nie było takie samo. Pierwsze wozy szeryfa z hrabstwa Mays dotarły na miejsce około godziny 7.30 rano. Na czele był szeryf Petey Viewer, doświadczony opanowany mężczyzna, ale wystarczył mu jeden rzut oka, aby wiedzieć, że to co zobaczył... Pozostanie z nim do końca życia.

Las otaczał go ze wszystkich stron. Milczący, czujny, jakby sam obserwował. Bose siedział w radiowozie z kubkiem zimnej już kawy, od czasu do czasu zerkając w kierunku namiotu. W świetle reflektorów brezent błyszczał lekko, jakby wciąż oddychał po całym dniu. Czas płynął tutaj wolno. Zbyt wolno. Wiatr przemykał przez drzewa, niosąc echo dalekich odgłosów. A może to był tylko jego umysł, zmęczony po bezsennych godzinach. Ale w pewnym momencie Bows przysiąkł, że coś zobaczył. Na granicy światła i cienia, między drzewami.

Jakby ktoś lub też coś bawił się z nim w głuchą noc. Bows wziął latarkę i wysiadł z radiowozu. Światło przecinało mgłę, tworząc w powietrzu srebrzyste smugi. Las był martwy, cichy, jakby zatrzymał oddech. Każdy krok na mokrej ziemi brzmiał zbyt głośno. A jednak gdzieś między drzewami wciąż słychać było ten dźwięk. Delikatny, przerywany śmiech, który zdawał się oddalać z każdym jego ruchem. Poszedł za nim, minął polanę, poszedł obok sanitariatów, aż w końcu dotarł w okolice, gdzie znaleziono dziewczynki.

O śmiechu słyszanym z głębi lasu, o migających światłach między drzewami, o dziwnym chłodzie, który pojawia się zawsze, gdy ktoś zbliży się do dawnego miejsca obozu. Kamp Scott od dawna stoi pusty. Drewniane chatki zbutwiały, ścieżki zarosły trawą, a tabliczka z nazwą obozu dawno już spadała z przerdzewiałych słupów. Ale są tacy, którzy przysięgają, że gdy zapada noc, a wiatr cichnie, słychać tam echo dawnej beztroski. Śmiech trzech dziewczynek, które nigdy nie wróciły do domu.

Ciężki, natarczywy, jakby ktoś stał tuż za nim, choć teren był pusty. Po dziesięciu miesiącach poszukiwań Jean Leroy Hart został w końcu odnaleziony. Ukrywał się on w domu jednego z członków lokalnej społeczności Chiroków, głęboko w lesie, z dala od głównych dróg. Aresztowano go bez oporu. Miał spokojny wyraz twarzy, jakby wiedział, że to wszystko musiało się tak skończyć. W trakcie przesłuchań nigdy nie przyznał się do winy. Twierdził, że został wrobiony, że nigdy nie był w Camp Scott w tamtej nocy. Proces ruszył w 1979 roku i trwał tygodniami.

W 2006 roku Linda Kerver, była członkini Girl Scouts, odwiedziła teren Camp Scott po raz pierwszy od dzieciństwa. Przyjechałaby złożyć kwiaty w miejscu, gdzie stał niegdyś namiot numer 7. Opowiadała potem, że kiedy szła ścieżką w stronę polany, usłyszała ciche tuptanie. jakby małe stopy biegały obok niej. Po liściach. Zatrzymała się. Spojrzała w bok i wtedy zobaczyła coś, co po dziś dzień. Śni jej się po nocach. Trzy świetliste punkty, unoszące się kilka centymetrów nad ziemią, jakby ktoś trzymał w dłoniach latarki.