Mentionsy Mentionsy
Gadanie Gadesa
Gadanie Gadesa

102 GADUŁKI - Katarzyna Błaszczyk

12.02.2023 ·54 min 7 s · 4 rozdziały

W odcinku 102 zawitał do mnie... gość na 102, czyli Katarzyna Błaszczyk z "Torby reportera i podcastera". Rozmawiamy o roli tła dźwiękowego, o tym, jak je nagrywać, czy jakoś je modyfikować? I jaką rolę może mieć grająca w tle muzyka? Przy okazji mała uwaga: mimo że Kasia nagrywała za pomocą rejestratora (Zoom H8), to w praktyce udało jej się tego dokonać tak dobrze, że odgłosów tła jest bardzo mało - mimo że poza korekcją i de-esserem nie obrabiałem jej ścieżki audio. Z tego powodu nie wszystkie dźwięki czy efekty, o których wspomina Kasia, są dobrze słyszalne.

0:03 · Wprowadzenie i temat 1

Gadanie Gadesa. Podcasty, czyli zakłócanie ciszy. Witajcie w kolejnym odcinku podcastu Gadanie Gadesa z cyklu GADUŁKI. Dzisiaj mam dosyć specjalnego gościa, bo całą połowę torby reportera i podcastera, czyli Katarzynę Błaszczyk. Dzień dobry Kasiu. Dzień dobry. Bardzo mi miło cię tutaj gościć. Wiem, że masz mało czasu, więc ja się tak wstrzelam i urywam ci troszkę tego twojego czasu. Ale no w końcu się przełamałem, wiesz, żeby cię zaprosić tutaj do mojego podcastu. Bo słuchaj, w twoim przypadku chciałem już podyskutować czy porozmawiać na konkretny temat, bo do tej pory zwykle rozmawiałem ogólnie o podcastingu, o tym jak nagrywać, jak rozmawiać i tak dalej.

5:53 · Nagrywanie w terenie 6

I stwierdziłem, że to jest właśnie bardzo fajne i chcę iść znowu nagrywać, żeby znowu coś się zadziało. Coś nad czym ja nie do końca mam kontrolę. I to mi się podobało na przykład. No ale wiesz, bo to trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie, co ja tak naprawdę lubię robić i czego ja chcę. Ja za ten tydzień z górką bardzo chętnie pójdę do studia, bo dawno nie byłam. To będzie urocze, że będę mogła nagrać profesjonalną rozmowę jako dziennikarka, bo rzeczywiście nasze ostatnie projekty jako Torba Reportera i Podcastera to były projekty dokumentalne, czyli duże audycje dokumentalne albo w ogóle reportaże. Czym same byłyśmy zszokowane, bo nie wiedziałyśmy, idąc w podcasty, że będzie taka możliwość, żeby klienci płacili za nagrania terenowe, a tutaj oni płacą za dokumenty.

Kiedy jestem z kimś w terenie, To pewnie, że jest ten moment, kiedy gdzieś siadamy. No bo najczęściej to były bardzo długie rozmowy, kilkugodzinne rozmowy. Żeby zrobić reportaż jest taka potrzeba, żeby rzeczywiście tego bohatera poznać, żeby dotrzeć też do rzeczy, których on sobie sam bardzo często nie uświadamia, a uświadamia sobie dopiero podczas tej rozmowy z reporterem, z reportażystą. To jest ciężka praca fizyczna, bo wymaga dużej takiej gotowości właśnie na to, co zastajemy w tym danym miejscu. A po drugie, to jest bardzo ciężka praca psychiczna. Czyli takim moim celem, kiedy idę na nagranie terenowe, jest jakby wydobycie z tego bohatera na ten moment, na który jestem z nim, emocji.

No i moją taką rolą jako reportera było wtedy namówienie tych ludzi, żeby weszli ze mną na dach i pokazali mi te solary. I ty biegałaś tam z rejestratorem po dachu? No taką mam pracę. Fajnie, no ja bym też chętnie sobie po dachu pochodził. To znaczy wiesz, no nie trzeba było wychodzić, tak? Wystarczyło wejść po tych schodkach i zobaczyć jak to funkcjonuje, ale też wiesz, oni mieli na przykład w łazience jakieś boilery, tak? Jakoś gromadzili tę energię, więc oni to wszystko mi pokazywali, te pomieszczenia techniczne. No i teraz Coś zupełnie innego. Urzędnik miał przyjechać z dziennikarką, rozumiesz, stół zastawiony, ugina się właśnie tutaj od jedzenia, a ta baba chce zwiedzać Oglądać solary, które są na dachu, więc trzeba tam wejść.

I jeżeli idziemy na nagrania terenowe, to musimy mieć w sobie też taką gotowość, żeby zrobić coś takiego, bo to nagranie jest dla mnie priorytetem. Tutaj mi się nasuwa jeszcze taka dosyć chyba istotna rzecz, że w tym wszystkim jest istotny taki drobiazg techniczny, którym są słuchawki. Bo jeśli ty nie będziesz słyszała tego, co nagrywasz, to nawet może ci nie przyjść do głowy, żeby coś zmienić w tej sytuacji, żeby właśnie obrócić kogoś albo oddalić się od czegoś. No bo jak będziesz tylko obserwować jakieś paski na tym rekorderze, to niewiele mówi. Warto mieć słuchawki na uszach, takie, które dają jakiś obraz sytuacji, co tam tak naprawdę wpada w te mikrofony. Na każdym szkoleniu Torby Reportera i Podcastera pierwsze, czego dowiadują się osoby o podcastingu i o tym, jak dobrze nagrywać, jaki sprzęt sobie kupić, pada jedno sformułowanie.

Czy właśnie gromadzisz te dźwięki, czy za każdym razem jednak bierzesz torbę i idziesz w to miejsce, gdzie da się nagrać taki dźwięk na nowo? To zależy, jak mi jest prościej. To znaczy mam bazę, ale jeżeli uważam, że szybciej będzie wyjść z domu i to nagrać, to to robię, bo jestem mega leniwa i nie chce mi się przekopywać baz i reportaży. Bardzo często robię tak, że pamiętam, tak miałam w radiu, bo wtedy byłam bardziej na bieżąco ze swoimi produkcjami terenowymi, że pamiętałam, w którym reportażu była taka ulica i sobie z tamtego reportażu ją wyciągałam. Bo ja zachowywałam wszystkie nagrania. To już są plusy doświadczenia, nie? Jeśli ma się już tych materiałów dosyć dużo, to... To znaczy na pewno ja mam tyle materiałów, że jestem pewnie bardzo wiele dźwięków po prostu w stanie znaleźć, które gdzieś kiedyś nagrałam.

Neutralnie można podać informacje i tego też wymagam od informacji, chociaż coraz rzadziej takie słyszę, czyli co, gdzie, kiedy. Bez komentarza najlepiej. Pytanie dlaczego już jest bardzo niebezpieczne. No bo to już jest komentarz. Ale może po co, tak? Czyli na przykład po co się spotyka Rada Miejska? No. Czyli dnia tego i tego, o godzinie tej i tej, w mieście takim i takim, spotyka się Rada Miejska, by to i to. To jest informacja prasowa. No, dobra, tak. Wszystko inne jest jakąś formą dziennikarstwa, a każda forma dziennikarstwa jest subiektywna, tylko że w reportażu dążymy do prawdy. Czyli moim obowiązkiem jako reportera jest opowiadać prawdę, do której chcę dotrzeć.

43:51 · Przygody i wyzwania w nagrywaniu 2

Takie moje najciekawsze wspomnienia reporterskie, no to są jednak z Brazylii, no bo to była duża podróż i musiałam tam sama podróżować po kraju, który wówczas jeszcze też nie był tak cywilizowany, jak jest pewnie teraz, bo to było jednak wiele lat temu. Ale też nie przypominam sobie żadnej takiej... Ja w ogóle jestem taką osobą, która się nie bardzo boi. Może dlatego zostałam reporterką. Może tak. Pamiętam, że szliśmy kiedyś właśnie z bohaterem jakąś ciemną uliczką i on właśnie tak się upierał, żeby przejść do światła, bo to jest Brazylia i zaraz ktoś wyskoczy z nożami, a ja w ogóle nie rozumiałam, o czym on mówi. Także jak taka fajna uliczka, że w ogóle dlaczego... Na Pradze nie był. Tak, a ja mieszkałam wówczas na Pradze, więc myślę, że ta uliczka wydawała mi się niezwykle sympatyczna.

Słuchacz aż poczuł, jak tam strasznie śmierdzi. I to jest wyzwanie dla reportera. Dla mnie na przykład jest to bardzo fajne wyzwanie. Obawiam się, że znowu wywala nas Zuma. Ja myślę, że się zbliżamy powoli do końca, bo chciałem cię tylko jeszcze zapytać, czego się życzy reporterowi? Zdrowia, szczęścia, pomyślności? A nie jakiegoś zatkania mikrofonu albo... Ja czasami życzę pięknych dźwięków, albo żeby świat brzmiał pięknie, albo żeby świat brzmiał bogato. No coś tam wymyślam, ale... Nieskończonych akumulatorów. O właśnie, nieskończonych akumulatorów. Na pewno można coś wymyślić.

Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.