Mentionsy Mentionsy
GODZINA ZERO
GODZINA ZERO

GODZINA ZERO #177: KRZYSZTOF STANOWSKI I ROBERT KUBICA

02.04.2026 ·3 godz 28 min

Audycja przeznaczona dla osób powyżej 16. roku życia. Krzysztof Stanowski zaprasza na Godzinę Zero. Gościem jest Robert Kubica 🎬 Wszystkie odcinki: https://www.youtube.com/playlist?list=PLvLrA9jH7wQh--ebjWrA8Chb1yBXXI1Mx Wpadnij tutaj: 🔴 Portal Zero: www.zero.pl 🔴 Kanał Zero Extra: https://www.youtube.com/channel/UCNbQpy2EqkiK0AUdyyr35vA 🔴 Instagram: https://www.instagram.com/oficjalnezero/ 🔴 Facebook: https://www.facebook.com/oficjalnezeroo 🔴 Grupa Facebook: https://www.facebook.com/groups/sekcjazero/?ref=share_group_link 🔴 TikTok: https://www.tiktok.com/@oficjalnezero 🔴 Twitter: https://twitter.com/oficjalnezero 📩 [email protected] #kanałzero #stanowski #kubica #wyścigi #kierowca #samochody #kubica

Kup bilet na Kongres ZERO już dziś. Promocyjne ceny biletów tylko do majówki lub do wyczerpania puli. Dobry wieczór Państwu. Czasami zdarzają się takie programy w kanale ZERO, że godzinę wcześniej, dwie godziny wcześniej czuć, że coś nadchodzi, ponieważ zbierają się ludzie. Przychodzą, niby nie mają nic tu do zrobienia w redakcji, ale siedzą i czekają, aż przyjdzie do nas gość, bo chcą sobie zrobić zdjęcie, bo chcą wziąć autograf.

To nie jest szczególnie częste, ale dzisiaj takie wzmożenie widzieliśmy od samego rana, bo moim i Państwa gościem jest Robert Kubica. Dobry wieczór, dobry wieczór Państwu. Więc to jest trochę tak, jakby prezydent przyjeżdżał. Wtedy też przychodzą ludzie, mówią, a jak będę o 20, to da się zrobić zdjęcie? Ja mówię, nie wiem, czy się da, zobaczymy. Bez przesady. Właśnie nie. Jest coś takiego w tobie, że cały czas wzbudzasz niesamowite emocje, czujesz to, że ta popularność, jeśli od czasów Formuły 1 spadła, to pewnie tylko trochę. Myślę, że spadła znacznie, ale się wyfiltrowała. Myślę, że zostali ci wierni, prawdziwi kibice i to jest akurat fajne, ponieważ, mówmy się, moi kibice nie mieli łatwo, jeśli chodzi o moją przygodę z motorsportem.

Bywały bardzo trudne momenty i ogólnie więcej było tych trudnych chwil też dla nich, ale cieszę się, że są, mogę na nich liczyć i ogólnie jest to bardzo pozytywne. Z tych wszystkich osób, które dzisiaj przyjechały, żeby z tobą porozmawiać, no to nawet przyjechał generał Raimund Andrzejcza, który jest fanem Ferrari. Też nagle taki mały chłopiec się w nim obudził, no bo z jednej strony dowódca polskiego wojska, wielka persona, a z drugiej facet, który przyjechał z małym samochodzikiem do podpisania kopią tego, w którym ty jeździłeś lata temu. Tak, no ale myślę, że to się bierze z tego, że każdy Inaczej, samochody były częścią każdego młodego chłopaka. Może nie każdego, ale w większości.

Każdy chłopak się bawił samochodzikami i myślę, że auto potrafi powrócić do takich pozytywnych chwil. Myślę, że każdy miło wspomina swoje dzieciństwo i są to takie emocje i myślę, że z tego się bierze, że nawet Tak jak powiedziałeś, wielkie osoby. Tak naprawdę, kiedy się rozmawia o pasji, o samochodach, to jednak te chwile dzieciństwa pozostają i jest to jeszcze magia ogólnie sportów samochodowych. Może nie dla wszystkich, ale jest to magia. Chociaż zgaduję, że ty akurat resoraków nie zbierałeś, tylko od razu szedłeś. Nie, nie, zbierałem, tak, tak. I też mam swoje, na przykład mało, ale mam też swoje modele. Masz kolekcje? Nie, mam jak gdzieś, ale nawet dzisiaj dostałem ogólnie dwa modele moich byłych samochodów i to jest bardzo miłe.

A nie miałeś ich? Jednego chyba nie. Ok, czyli jednak ludzie potrafią mieć więcej pamiątek niż... Tak, i to jest miłe, jednak jakby nie było, to zawsze jest to powrót do tych pozytywnych chwil i pozytywnych emocji. Mimo to, że niektóre sezony miałem trudne i ogólnie nie zawsze było różowo. Słuchaj, chciałem zacząć program od czego innego, bo jest między nami taka historia, która czasami powraca przez różnych internautów. Ja jakiś czas temu taki swój statement wygłosiłem, ale czym innym jest powiedzieć coś do kamery, gdy nikogo nie ma?

Nie byłem w stanie tego w żaden sposób zrozumieć i trochę sobie z tego kpiłem. A po latach zrozumiałem, że gdybyś ty nie wsiadał do tych samochodów, gdybyś ty w tych rajdach nie startował, gdybyś ty powstrzymywał się i kalkulował, co ci się opłaca, a co nie, to nie doszedłbyś tam, gdzie doszedłeś, nie byłbyś tym, kim jesteś. I nie zdołałbyś utrzymać się na topie w żaden sposób, że to jest cały czas jedna wielka rywalizacja także tocząca się w głowie, że ty byłeś uzależniony od adrenaliny, ale gdybyś nie był, gdybyś był normalnym człowiekiem, nie byłbyś kierowcą Formuły 1. Więc chciałem się przy wszystkich przeprosić za swoją tamtą głupotę. Doceniam.

Powiedziałbym, że może nie byłoby tak, żebym nie doszedł, czy też nie byłbym tym, kim jestem, ale ja bym dodał element pasji. Pasja do motorsportu jest pierwszym motorem napędowym tego wszystkiego. Powiedziałeś, że byłem uzależniony od adrenaliny. Myślę, że nadal jestem, ponieważ nadal to robię. Jednak świat jest różny, tak? I myślę, że szczerze, jasne, każdy popełnia błędy, każdy jakby po fakcie zrobiłby rzeczy inaczej, ale ja wiem, dlaczego to robiłem i też wiem, dlaczego jakby mój sport, sport, który uprawiam, jest ryzykowny, jest niebezpieczny.

Znaczy nie, rozsądek nie jest... Ja uważam się za rozsądnego faceta. OK. Tylko... Nasz sport polega na tym, żeby jechać jak najbliżej limitu i tego limitu nie przekraczać. I gdzie są te granice? Te granice są bardzo zmienne. W telewizji to wszystko wygląda bardzo podobnie lub nawet identycznie. Tak naprawdę żadne okrążenie Nie jest takie samo. Żadny ten sam zakręt, który wygląda tak samo, minutę później go przejrzemy, on nie jest w moich odczuciach, on nie jest dokładnie identyczny. Jasne, to są bardzo małe różnice. To są różnice dla normalnego człowieka niewidoczne. Nawet gdyby on przejechał ze mną ten zakręt, on by tego nie wyszł, że to jest inaczej. Ale ja wiem, że to jest inaczej. Ja wiem, że moje auto będzie się zachowało inaczej. Wiem, że na przykład jak wiatr zawieje o trzy na godzinę mniej, to już mój auto się zachowa inaczej.

Takich powrotów w sporcie... Co jakiś czas widzimy takie historie, ale ty jesteś jednym z takich przykładów, że cokolwiek się wydarzy, gdzieś na samym końcu Być może czasami, nawet jeśli inni w to nie wierzą, może wystąpić szczęśliwe zakończenie. Tak, życie mnie nauczyło, jakby też pokazało, że nigdy nie mów nigdy, tak? I nawiązanie tu do twoich tweetów. Dzisiaj mi się wyświetlił. Czyli ilekroć się spotykamy, to sobie przypomnij. Nie, nie przypominam, ale wiesz, ja szczerze nie mam... Twittera nawet, nigdy na niego nie wchodziłem, ale no jakby nie było, są osoby, które... Rzecznimi, którzy podsyłają. Ten, i wiesz, fajnie się, znaczy fajnie, świat jest piękny, ponieważ jest zmienny też i jakby nigdy nie mów nigdy, ktoś ci tam zasugerował, że kiedyś się ustawisz w kolejce po wywiad, a ty powiedziałeś, że nigdy tego nie zrobisz i że ogólnie to jest najgłupszy sport, jeden z najgłupszych sportów, tak?

Jakby mogę powiedzieć, że poznałem twojego syna, Tak, jest wielkim fanem Formuły 1. Pomyśl sobie teraz, jak dobrze pójdzie i się rozwinie, że będziesz musiał jeździć na te najgłupsze sporty i oglądać jego startującego. Zmusiłbym się. Zmusiłbym się jakoś. Także... Także... Jakby życie mnie nauczyło walczyć. Ogólnie ja się nie lubię rozdrabniać, nie lubię narzekać. Uważam, że... Zrobiłem coś w życiu, na co sobie zapracowałem ciężko, ale nigdy nie odczułem tej trudności. Było trudno, nie było łatwo, ale podstawową moją zasadą i faktem jest to, że ja robiłem to, co lubiałem i byłem szczęściarzem.

Ogólnie uważam się za szczęściarza jako człowieka, ponieważ z mojego dziecięcego hobby, pasji przekształciłem się też w pracę. Nie ma nic chyba lepszego niż Pójście do pracy i tak naprawdę nie czuć tego. Idziesz robić to, co lubisz, idziesz robić to, co kochasz i tak naprawdę nie możesz się doczekać tego. Jasne, były lata, gdzie robiłem dużo, niekoniecznie w środowisku, w którym się czułem dobrze. Były lata, gdzie czułem, że jadę na wyścig, bo znowu, bo do pracy. Dlatego też na przykład zmieniłem zupełnie podejście kilka lat temu i zmniejszyłem swój program i zacząłem jeździć mniej, zacząłem robić tylko to, co kocham, tylko jeździć autem, już nie jeździć na wyścigach jako kierowca rezerwowy, siedzieć w tym padoku, no wszystko fajnie, jasne, zarabiasz dobre pieniądze, ale robisz rzeczy, które tak naprawdę cię za bardzo nie...

Dłuższy okres. To potrzeba siły, żeby... I to zmienia. Zmienia ciebie, zmienia jakby podejście do rzeczy. Zaczynasz doceniać niektóre rzeczy bardziej, niektóre rzeczy zaczynasz sobie w ogóle jakby to inaczej rozumować. I ogólnie moje podejście nie tylko do życia sportowego, ale do życia ogólnie się sporo zmieniło. A radziłeś sobie z tym sam, czy potrzebowałeś psychologa? Sam. Nikt cię nie namawiał? Wszyscy wiedzieli, że dasz radę samemu? Nie, nikt nie wiedział, że dam radę samego. Mało osób w ogóle tak naprawdę wiedziało, co się działo. Oczywiście... Bardzo mi pomogli osoby bliskie moje i myślę, że szczególnie ten pierwszy okres operacyjny, gdzie wjeżdżałem na stół operacyjny i wyjeżdżałem po kilkunastu godzinach, tak naprawdę dla mnie to była chwila.

Ja się budziłem w pokoju, w łóżku i nie wiem, ile minęło, a moje operacje były kilkunastogodzinne. Nie wyobrażam sobie bycia na zewnątrz, tak? Myślę, że jest, powiem coś ekstremalnego, ale jest łatwiej być operowanym, niż mieć osobę bliską tobie, która jest operowana, według mnie. Były różne fazy. Pooperacyjne, już wyszedłem ze szpitala. Najtrudniejszym okresem było to, że mój mózg, moja głowa nie akceptowała mojej prawej dłoni, prawej ręki.

I to nie jest fajne uczucie. Ale w jakimś sensie nie akceptowała? Nie akceptowała, odrzucała. Nie da się tego wytłumaczyć. Wiesz, w mózgu się dzieją rzeczy i jakby... Nie chodzi o to, że ty byłeś zły, że coś się stało z ręką, tylko... Nie, to jest tak jakby przechodzić przez myśli, że ogólnie był to okres trudny, ponieważ ja... Przez 7-8 miesięcy, może 6, tak naprawdę nie mogłem nawet ruszyć milimetra jednym palcem. Później zrobiłem jakiś tam progres, mimo ciężkich godzin rehabilitacyjnych zrobiłem jakiś tam progres. Później poszedłem na inną operację, która miała polepszyć. Wybudziłem się. I nagle wszystko się cofnęło.

I tak naprawdę nie kontrolujesz myśli swojego mózgu. Ja na przykład robiłem progres, zasypiałem w nocy i budziłem się rano i się cofałem. No to na przykład były noce, gdzie okres, gdzie wstawałem co trzy godziny, żeby nie stracić tego. W mojej głowie jakby musiałem wstać, musiałem się obudzić, musiałem zrobić, poćwiczyć 10, 15, 20 minut i znowu zasnąć, żebym rano się obudził i żebym jakby był ciąg tego. No było parę takich jakby... Okresów, gdzie nie było łatwo, ale sobie radziłem sam. Nie wiem, czy dobrze, czy źle. Znaczy inaczej. Myślę, że sobie dobrze poradziłem.

Jedynym moim taką odskocznią w tym trudnym okresie to było to, że jadłem. Ale nie przytyłeś. Przytyłem, bo wiesz, kiedy te już sławne tweety pisałeś, to tak naprawdę pewnie mnie nawet na fotki, na zdjęciu nie widziałeś, a ja ważyłem tam nawet 85 kg, 20 kg więcej. A teraz ile? No tak 60, 67. Ale ogólnie jakby jedyną odskocznią i jedynym pozytywem powypadkowym Było to, że mogłem jeść, ponieważ wcześniej, kiedy jeździłem zawsze, jestem wysoki, musiałem się zawsze trzymać z wagą, jakby im lżejszy jesteś, tym tak naprawdę lepiej, tym możesz osiągać więcej w naszym sporcie i jakby...

Mój mózg mówi, dobra, no to teraz możesz jeść, no bo jedyne jakby coś pozytywnego, musisz coś znaleźć pozytywnego. No to zacząłem jeść, jadłem naprawdę dużo. Ale no jakby nigdy jakby... Jasne, wątpiłem i były momenty gdzieś tam, ale nigdy nie zamknąłem tej sobie furtki do końca, tak? I byłoby łatwiej, byłoby łatwiej powiedzieć, dobra, Zrobiłem co zrobiłem i tak jako młody chłopak z Krakowa, z Grzegórzek jakby doszedłem do Formuły 1, co wydawało się praktycznie niemożliwe. Wygrałem wyścig w Formule 1, zostałem dłużej. Tak naprawdę byłem według mnie ustabilizowanym kierowcą w Formule 1 na dłużej.

Są to duże sukcesy i byłoby łatwiej powiedzieć dobra. Game over. Zacznę robić coś innego. Ale pasja i jakby ten główny motor napędowy mi do tego nie pozwolił i tak naprawdę cieszę się z tego. Już pomijając wyniki, pomijając Le Mans, pomijając jakby to, co się wydarzyło i pomijając, że nadal robię to, co lubię, to tak naprawdę nie byłoby w moim stylu się poddać. Po prostu tak dla siebie. A świat Formuły 1 wtedy, czy sama organizacja, jaką jest Formuła 1, zapomniała o Tobie wtedy? Czy Twoje leczenie, Twoja terapia, Twoja rehabilitacja odbywała się pod jakimś nadzorem lub przy jakimś wsparciu? To zależy.

I tak naprawdę jedynym momentem, który był fajny, to było przebudzenie się po przespanej nocy i przez te 5 minut nie czucia bólu. A później tak naprawdę to była walka z bólem. Jak długo ta walka z bólem trwała? Ile miesięcy? To zależy jaka walka, bo do bólu też można się przyzwyczaić. Szczerze myślę, że żyłem z bólem, takim bólem, że czułem, dobrych kilka lat. Dobrych kilka lat? Tak. A dzisiaj cały czas wyjeżdżasz? Dlaczego? Ponieważ jasne, to był inny ból, ale później nawet... A da się polubić ból? Da się zatęsknić z zabólem. Zatęsknić?

Tak, zatęsknić. Czyli polubić najpierw, żeby potem zatęsknić. No. A co w tym może być fajnego? Są pewne rzeczy, których nie kontrolujemy w naszej głowie. Według mnie. To strasznie ciekawe, co mówisz. Wydawało mi się, że... Nie wiem, czy ciekawe, ale... Czyli najpierw tęsknota za zdrowiem zmieniła się z czasem w tęsknotę za ból? Nie, myślę, że ból się stał normalnością, codziennością. A myślę, że każdy człowiek dąży do tego, żeby... Żył jak najbardziej naturalnie, nie myśląc. I w momencie, kiedy ty budzisz się, tak jak powiedziałem, po pięciu minutach staje się to normalnością, to nie możesz o tym myśleć non stop, bo zwariujesz. I wariujesz, gdy bólu nie ma.

I później twój organizm się przyzwyczaja I nagle, kiedy go nie czujesz, twój mózg ci daje sygnał, że to nie jest normalność. Że to nie jest to, co przez dwa, trzy lata zaniżyłem. Ja się nie lubię chwalić. To nie ma czym się chwalić, ale ogólnie nie jestem osobą, która zawyża, tylko się zaniża. Ogólnie były różne fazy. Na przykład tęskniłem... Znaczy nie zatęskniłem. Tak, zatęskniłem za operacjami. To jest następny ewenement. Jak można zatańczyć zaoperację? Dlaczego? Ponieważ postoperacja, czas po operacjach, te pierwsze dni, gdzie jesteś na morfinie, na morfinie byłem dobrych kilka miesięcy, ale kiedy jesteś na środkach przeciwbólowych, to był okres, którego nie czułem bólu.

To był najlepszy okres, w którym ja się czułem. I ja na przykład, jak masz kilkanaście operacji, W krótkim przedziale czasowym znowu stają się normalnością. I nagle brakuje ci tego momentu, w którym się dobrze czujesz. Po prostu zatęskniłeś za morfiną. Nie wiem, nigdy... Ja nigdy nie próbowałem żadnych substancji, ale jakby to nie było... Myślę, nie wiem, tak jak powiedziałem, nigdy nawet mi przeszło przez głowę, ale jakby nie było nie tylko morfiny, ponieważ morfina tak naprawdę była... Były leki mocniejsze, które mi podawano, ale problem jest też taki, tak jak powiedziałem, że organizm przyzwyczaja się do bólu, że później ci to nie wystarcza.

Ty musiałeś sam o to wszystko dbać, czy Formuła 1 albo twój team wziął to na siebie? Nie, to samemu. Samemu? Tak. Czyli to naprawdę jest sport dla egoistów, znaczy zapomniano o tobie pod tym względem. Ja na przykład nigdy... Nie miałem nadzieję, bo to tak nie działa. Każdy kierowca jest ubezpieczony w zależności od tego, co robisz. Ja byłem ubezpieczony. Tak naprawdę moje koszty leczenia wyszły znacznie poza pułap tego ubezpieczenia. Ale szczerze? W tamtym okresie i nadal nigdy o tym nie myślałem.

Jakby żyjesz nadzieją, że będzie lepiej, żyjesz, stajesz rano, pracujesz, rehabilitujesz się, jeździsz do innych lekarzy, na przykład fajna historia, czy fajna, nie fajna, ale daje też dużo do myślenia. Pojechałem do Londynu do takiego Jednego z najlepszych lekarzy. Najpierw mu wysłałem kilogramy dokumentacji tego, co przeszedłem. On się z tym zapoznał. Jadę do Londynu z nadzieją usłyszenia czegoś pozytywnego. Siadam. I się pyta, czy u mnie wszystko okej. A ja mówię, ale w jakim sensie? No czy z głową u mnie wszystko okej? A ja mówię, że tak. A czemu? Mówi, bo po tych środkach, które ci dali, po tylu operacjach tak długich, w tak krótkim czasie,

90% ludzi już by nie było okej. Ponieważ jakby są pewne... Moja sytuacja była bardzo skomplikowana. Dużo bardziej skomplikowana według mnie niż większość ludzi wie, zna czy myśli. Ale to nie mówię tego dlatego, żeby jakby się rozczulać. To mnie tak naprawdę to nie jest to. Tylko fakty są takie, że przechodziłem przez wiele operacji w krótkim czasie. I bardzo długie operacje, które później mają konsekwencje. To nie jest tak, że sobie możesz, wiesz, operować się ile chcesz, tylko są ryzyka tego. No i później mi mówi, że drugi taki fajny news był taki, z tą nadzieją pojechałem do niego.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.