Friz vs Ekipa, rzuciłam studia, czy Doda znajdzie męża?

To się stało. Ja tego nie ukryję, nie będę okłamywać całe życie swojej widowni, ludzi, przyjaciół, rodziny, bo... bo nie wiem, bo wstyd. Zresztą, wstydem to jest tkwić w miejscu, które cię ogranicza, a nie robić rzeczy, które mają ci wyjść na lepsze. A więc słuchajcie, ja byłam Byłam, jak to ciekawie brzmi, gdy jest chyba 6 października, czyli ledwo zaczął się rok studencki. No ale byłam studentką na jednym z uniwersytetów warszawskich publicznych, nie na Uniwersytecie Warszawskim, na tym drugim. I nie chcę nic złego mówić o tej szkole, bo po prostu bym zgrzeszyła, bo byłam w niej 3 dni albo 2, więc to by było bardzo krzywdzące dla tej uczelni, bym zaczęła teraz mówić o niej złe rzeczy, tym bardziej, że ja nie mam co złego powiedzieć, bo ja tam praktycznie

Ja jestem prostą dziewczyną, taką surową podlasianką, więc wy ode mnie nie wymagajcie wielkiej światowości, okej? I teraz powiecie sobie, Boże, jaka nieodpowiedzialna kobieta. Jednak tak już całkiem na serio. To było moje marzenie i ja bardzo chciałam mieszkać w Warszawie. Okazało się, że mój warszawski sen nie jest taki piękny, jak mi się podoba i nie czuję się tam dobrze. I oczywiście miałam wyjście, aby nadal kontynuować tą naukę i się przyzwyczaić, Ale główną rzeczą, która mnie wyciągnęła z Warszawy, bo gdybym nie miała alternatywy, to myślę, że nadal bym siedziała w Warszawie i nadal kontynuowała studia, bo jakoś bym do tego przywykła. Ja wybierając już studia, wahałam się między innym kierunkiem. Bardzo się wahałam.

I tak musi Pani funkcjonować w życiu, że jeśli Pani sama siebie nie odnajdzie i sobie nie pomoże, to nigdy Pani nie założy komuś tej maski tlenowej, bo prędzej Pani kipnie na zawał, nie? Ona powiedziała do mnie, jak wychodziłam, że wow, dziękuję Ci za rozmowę, że jesteś naprawdę taką fajną młodą dziewczyną. Ja sobie pomyślałam, okej, To był mój znak od niebios. Ja muszę pomagać ludziom. Te dziennikarstwo przetrwa beze mnie. Tam było mnóstwo świetnych ludzi, którzy świetnie śpiewali, którzy w teatrze pracują warszawskim. Ludzie po prostu wiecie, artyści totalni. I może to świat potrzebuje ich, a może psychologia potrzebuje mnie, tak uznałam. Nie wiem, czy to jest dobra decyzja.