Testament generała Skrzypczaka: drony, wizja, odwaga

Wszyscy wiedzieli, że wokół niego kręcą się te procesy decyzyjne, że to on o tym decyduje, że to on... Zresztą miał też specyficzną cechę, którą też kupował żołnierskie serca. To było to, że troszczył się o wszystkich. O Szeregowego, który stał przy namiocie czy przy autobusie sztabowym i pilnował stanowiska dowodzenia dowódcy dywizji, jak i o szefa sztabu dywizji, który kierował tym sztabem przygotowując, wypracowując decyzje. Znał tych ludzi wszystkich po imieniu, to było fenomenalne, że on potrafił rozmawiać z Szeregowym, z któregoś z naszych pułków czy brygad. I on wiedział, pamiętał, przyjeżdżał do sztabu, ty słuchaj mi, tamten żołnierz mówił mi, że coś tam nie funkcjonuje i on się tym naprawdę przejmował. To nie było takie na pokaz, że wsiadał w samochód i za chwilę zapominał o tym.