Hipnoza - co widzą ludzie w transie?

I po kilku miesiącach ona przyszła. I wraca. I mówi, że idzie przez pole. I widzi biały kościół. I idziemy do ostatniego momentu życia. I mówi, przepraszam, cytuję, kurwa, ja tam byłem. Ja to tak widziałem. I... Filip Heizer, podcast. Cześć Michał. Cześć Filipie. Dzień dobry Państwu, witam. Filip Heizer, podcast. Jeden, a właściwie nie, nie jeden z. Taki turbo topowy odcinek mojego krótkiego podcastu, bo trwającego zaledwie od miesiąca. To jest odcinek z Robertem Bernatowiczem.

Czasami się pamięta, czasami się ich nie pamięta. Natomiast nie zawsze też te dwie rzeczy się ze sobą łączy, ponieważ to nie zawsze jest taki odpowiednik 1 do 1. Mogę ci dać inny przykład. Klient, który ma dużą fabrykę, jeszcze dowodzi tata, natomiast on już przejmuje dowodzenie, ale ma bardzo duży opór, żeby zaproponować jakieś swoje pomysły. I mówi, że podobne rzeczy odczuwa, kiedy ma iść z kumplami do miasta. I on mówi, on nigdy nie zaproponuje, do jakiej knajpy pójdą, do jakiego baru. tłumaczy sobie na logikę, że jemu to obojętne. Braka skuteczności. Tłumaczy, że on się wszędzie dobrze czuje. A wraca do bardzo ciekawej sytuacji. Sytuacja, gdzie ma 8 lat, mama jest w kuchni, on w pokoju i mówi, że mają takiego dużego kwiata z dużymi liśćmi.

Ty obecny wiesz, jak to wydarzenie się skończyło. I wiesz, że przeżyłeś tamto wydarzenie i że masz całkiem fajne życie teraz. Więc w pewien sposób możesz wrócić do tamtego małego siebie, powiedzieć mu o tym, że za chwilę będzie się działo coś nieprzyjemnego. Co to znaczy powiedzieć temu małemu sobie? Wygląda to tak, że wracamy do pewnych wspomnień i w taki wyobrażeniowy sposób ty obecny podchodzisz do tego trzylatka, który jest powiedzmy na plaży i który załóżmy, że się topił. Zachłysnął się wodą i jest przerażony. I możemy wrócić nawet odrobinę wcześniej, zanim on się zachłysnął wodą.

On mówi, tato zostaw, ja sobie to załatwię, ja sobie poradzę, ja zrobię to sam. A ja mówię, nie, nie zrobisz. I też już sam łapię się na tym, że przesadzam, ale nie potrafię przestać. Dokładnie. To często dotyczy też ludzi, którzy byli zdradzeni. Wchodzą w nowy związek, wszystko jest dobrze, ale wystarczy, że ta druga połówka trochę za długo patrzy w telefon albo się uśmiechnie do tego i od razu to jest... Miałeś taki przypadek? Z klientami? Jasne. Bardzo często. No i jak z tym pracujesz? Bo to świetny przykład, jest bardzo życiowy. Wracamy znowu do uczucia tego, co ta osoba poczuła, będąc zdradzona. No dobrze, ale to grzebiesz w ranie. Solisz ją. To jest tak, jakby ci się kiedyś złamała noga i nic z nią nie zrobisz, to ona ci się zrośnie.

Dowodów nie mamy żadnych. Nie mamy żadnych. Ale na co trafiłeś? No... Taka najmocniejsza sesja to była sesja terapeutyczna i spontanicznie, tak jak ty wracałeś do wcześniejszych rzeczy, nagle facet wraca i mówi, że idzie przez pole, jest tam księdzem, widzi biały kościół, dzieją się tam różne rzeczy. Później jest taki scenariusz, że idziemy jakby na chwilę przed śmiercią w tamtym wcieleniu. On umiera dosyć spokojnie, to było dobre życie. No i trafia do tego świata, który Michael Newton opisuje, to co mówił Robert Bernatowicz w książce Wędrówka dusz.

No i faktycznie spotyka tam kogoś, z kim może porozmawiać, kogoś przewodnika, jakiś byt. No i jest takie jakby podsumowanie. Rozmawiają o tamtym wcieleniu, co było dobre, co było niedobre. I ten człowiek pyta tego przewodnika, czy jego obecna żona też była w tamtym wcieleniu. I dostaje odpowiedź, że była gosposią na plebanii. No i okej. Wychodzi z kiwnązy i mówi, kurczę, ale ciekawa rzecz. Może kiedyś przyślę moją żonę, ja jej nic nie będę mówił i zobaczymy, co się stanie. I po kilku miesiącach ona przyszła. I wraca.

Mamy Polaka, który brał udział w tych badaniach na Instytucie Michaela Newtona w Kanadzie. Wtedy był chyba na wymianie i przez pół roku robiono na nim te sesje w takim właśnie stylu, jak prowadził to Michael Newton. Takie właśnie odkrywcze, więc podejrzewam, że musiało ich to na tyle zainteresować, że poszli aż tam. A inna sesja to była też kobieta, która mierzyła się z depresją od wielu lat i To była bardzo też rozsądna kobieta, ona była sama psychologiem i też wiele lat była w terapii. No i wraca do wspomnienia nagle też nie z tego życia, że jest, mówi, takie starsze czasy, że ona jest w ogrodzie pod Jabłonią i słyszy strzał na drodze.

I idzie na drogę i widzi, że ktoś zastrzelił jej dziecko. I ona nie wytrzymuje, wraca do ogrodu, bierze tam z szopy sznur i się wiesza. No i idzie, czyli idziemy dalej do tego świata dusz, jakkolwiek dziwnie to brzmi. I spotyka tam swoją przewodniczkę. I ja coś mówię, a ona mi przerywa, czekaj, ona chce ci coś powiedzieć. I dostaję wskazówkę, co ja mam zrobić później, tylko ona nie wiedziała, że to jest wskazówka. Ja wiedziałem, bo ja wiem mniej więcej, jak ta sesja będzie dalej wyglądała i co ja tam będę chciał zrobić. I dostaję pewną wskazówkę, jak mam to poprowadzić. Czyli miałem zrobić to i ja dostaję, ona mi mówi, słuchaj, ona, czyli ta jej przewodniczka, chce tobie coś powiedzieć.

Co to jest za świat? Świat dusz, nie wiem jak to nazwać. Czyli to miejsce, do którego trafiamy. I ona mówi tak, ja przeczytałam tę książkę do tego wieczoru. Nie znając tej teorii. I znowu, może znała. Teraz dla Państwa, którzy nie czytali, to jest ten świat, do którego w teorii Newtona dusza trafia, żeby odczekać, przemyśleć i wrócić. Tak. To, o czym rozmawialiście z Robertem Bernatowiczem, czyli że tam jest ten taki nasz prawdziwy dom. Tutaj schodzimy jak gdyby do pracy, do szkoły, zrobić jakieś rzeczy, doświadczyć czegoś, nauczyć się czegoś i wracamy tam. I mówię, czy to jest prawda, czy to jest symbol, ja tego nie wiem.

To jest twoja zagadka. Spróbuj to rozwiązać. Zobaczymy, czy ci się uda. Czyli wydarzenie nie jest ani dobre, ani złe. doświadczenie. Ani dobre, ani złe. Po prostu jest. Po prostu jest. Po prostu jest i czemu tego potrzebujemy? Nie wiem. Może to być tak samo ciekawość. Zwróć uwagę, jakie książki czytamy. Nawet w takiej mikroskali tu Tak na żywo. Nie czytamy pięknych książek, gdzie od pierwszej do ostatniej strony wszystko jest super, opisują same wspaniałości. Czytamy dramaty, czytamy wspomnienia z Auschwitz, wspomnienia Sybiraków. Po co to robimy? Żeby na chwilę przenieść się w tamten świat, poczuć go, zobaczyć go oczami. Wyciągnąć wnioski. Żeby to poczuć. Wiesz, gdyby teraz ktoś ci powiedział, słuchaj Filip, możesz się przenieść do getta warszawskiego na pięć minut, zobaczyć jak tam jest i wracasz.

Pewnie. Chciałbyś? Pewnie. Więc jeżeli to rozszerzymy na taką skalę makro, to takie, wiesz, dla nieskończonej duszy, takie życie 80-90 lat, no to to jest jak wyjście po bułki z powrotem. Jeżeli tam wiesz, że możesz tu wejść, doświadczyć, a wracasz potem i jesteś bezpieczny. Czyli myślisz, że my tu na ziemi mamy taką książkę? Ja nie wiem. Ja tego nie wiem, ale może. Bardzo ciekawa teoria. My idziemy w tym kierunku. Zobacz, że z kina coraz bardziej mają odzwierciedlać rzeczywistość. Mamy okulary VR, które mają jak najbardziej przekonać nas, że jesteśmy w innym świecie. Jakby jeden krok od tego, że może wstrzykną ci coś, że stracisz pamięć na pół godziny, otworzysz oczy w tych okularach i nie będziesz pamiętał, że masz na sobie okulary. Ale czy tak jest, czy tak nie jest, to ja nie wiem. Sami próbujemy stworzyć to, co jest w tej teorii podane.

Tylko w takiej mikroskali tutaj. Posłużę się prywatą jeszcze raz, bo pierwszy raz w trakcie rozmowy z Robertem też zacząłem zastanawiać się nad tym, czym jest ten głos, który ja słyszę. Rozmawialiśmy o tym przez telefon. Powiedziałem ci, że nieustannie od dzieciństwa wraca do mnie jedno słowo, które wraca do mnie non-stop, 24 godziny na dobę i to słowo to jest strzelaj. Słyszę je cały czas. Od rana do wieczora. Jest w mojej świadomości, podświadomości. Nie potrafię rozróżnić, jestem laikiem. Po prostu jest ze mną. Kiedy zasypiam, kiedy się budzę, I pierwszy raz po rozmowie z Robertem, a potem z tobą przez telefon, zrozumiałem, że to może być coś, co przyszło ze mną.

wbiła w pamięć, była ubrana na biało-wbiałą sukienkę, minęła mnie, przeszła. I znowu wróciłem do tego obrazu mnie nad fotelem i Grzegorz powoli zaczyna mówić, dobrze, będziemy teraz wracać. I ten głos jest taki jakby jak za mgły, jak za szyby przytłumiony. Ale z każdym kolejnym razem, kiedy on powtarza tę komendę, to zaczyna do mnie docierać i ten stan błogości, ja byłem jakąś kulą taką. Kulą bez kształtu, ale kulą, która jest strumieniem świadomości. I pierwszy raz negatywne uczucie, które do mnie dotarło, będąc jeszcze tą kulą, to było to, że on mi każe wracać.

Pierwszy raz to kosmiczne coś z tym ziemskim czymś zaczęło się łączyć na etapie powrotu. Kiedy on mówi, wracam. Ja mówię, nigdzie nie wracam. No way. To jest za dobre. No, ale jest w tym upierdliwy i naprawdę każe mi wracać. I potem rozłączone, nie? Połączenie Bluetooth, Wi-Fi, zerwane. I znowu tam jestem. I szczerze, miałem w sobie taką początkową... Wściekłość to za duże słowo, ale takie niezrozumienie tego, że ja musiałem wracać. I wróciłem do tej książki, Życie po życiu, I jedną z cech dla tych historii wspólnych jest to, że ci ludzie nie chcą wracać. Kiedy widzą swoje ciało w rozwalonym samochodzie, jakieś w ranach, w szpitalu, w cierpieniu, w tym umęczeniu, mówią, ja tam nie wracam.