Reforma państwowej służby zdrowia

Wszystko czego dziś chcę. To hity z kartą Moje Intermarché. Jak papryka czerwona kilogram 4,99, a od wtorku szynka bez kości kilogram 9,99. Intermarché. Wszystko czego dziś chcę. W końcu udała się reforma służby zdrowia państwowej. Udała się. Może nie do końca, bo przeszkodą są jeszcze pacjenci i różne tacy chorzy na coś, ale wszystko idzie w dobrym kierunku. Lekarze dobrze zarabiają, mają dużo owocnej pracy, pracują wydajnie, bo spójrzmy, zdarzało się, że ofiarny lekarz, jak wynikało z papierów, często pracował 38 godzin na dobę. Byli tacy, którzy mieli w tym samym czasie dyżur na dwóch sorach.

A sami byli na home office, że jak się coś dzieje na którymś SOR-ze, to jadą z miejscowości A do miejscowości B jak pociąg w zadaniu matematycznym. A jak na dwóch SOR-ach się działo naraz, to rzucali monetą gdzie jechać i słusznie dużo zarabiali lekarze miliony, ratując ludzkie życie. Jak nie uważacie tego za poświęcenie, to idźcie zobaczyć poświęcenie Wielką Sobotę. Skąd wziął się ten spektakularny sukces państwowej służby zdrowia? Po prostu ktoś pomyślał i odwołano się do staropolskiej tradycji. Skąd zaczerpnięto wzorce? Bo tak, w dawnej Polsce bywało tak, że biskup dostawał diecezję, ale nigdy w niej nie był, bo pełnił inne funkcje, na przykład na dworze czy tam wewnątrz.

Tak jak ten lekarz dostał dyżur na SOR-ze, ale nie był tam, bo pracował na innym SOR-ze. Czy na przykład król jednocześnie był wielkim księciem litewskim, pruskim, mazowieckim etc., a nigdy nie był w etc., a ciaczki i biskup i król ciągnęli ze wszystkich miejsc. Tak, historia jest nauczycielką życia, które tak chroni nasza państwowa służba zdrowia. Chwała jej.