04:00 Fakty

Polak powalczy też za kilka dni na 500 metrów. Na ten najkrótszy dystans czekają też Polki, które także mają szansę na walkę o podium. To na przykład Kaja Ziomek-Nogal. Z mężem olimpijki, byłym łyżwiarzem Arturem Nogalem rozmawiał Patryk Serwański. Razem ze mną Artur Nogal, były panczenista, ale co nie jest bez znaczenia w kontekście naszej rozmowy, też mąż panczenistki, Kai Ziomek Nogal, naszej olimpijki. Dzień dobry. Dzień dobry, witam wszystkich. Artur, przed nami najważniejsze wydarzenia, jeśli chodzi o te sprinterskie konkurencje. Tysiąc metrów panów, potem przechodzimy na pięćsetki i pań i męskim wykonaniu. Gdybyś mógł w kilku słowach powiedzieć jako praktyk, jak duża jest różnica między tym pięćset a tysiąc metrów? To są te dwa najkrótsze dystansy w panczenach? Ale one są naprawdę zupełnie czymś innym.

To jest bardzo ważne, żeby potrafić Szczególnie na igrzyskach, bo my jako łyżwiarze nie jesteśmy przyzwyczajeni do aż tak dużego zainteresowania medialnego, aż tak wielkich imprez, ponieważ Mistrzostwa Europy i Mistrzostwa Świata wyglądają troszeczkę inaczej. Może właśnie dlatego też są takie wielkie niespodzianki na igrzyskach, bo niektórzy zawodnicy dają sobie z tym radę, a niektórzy nie. Niektórzy nie są w stanie Przezwyczaję się tej presji z tą całą tą otoczką. Pomówmy jeszcze o kobiecym dystansie 500 metrów, bo dla Ciebie to będzie wyjątkowa sprawa. Twoja żona jest wymieniona też w gronie faworytek, w gronie zawodniczych, które mogą powalczyć olimpijski medal. Wychowuje Cię też córeczkę, więc to pokazuje jaka jest skala wyzwań w rodzinie. Ty doskonale wiesz z czym wiąże się kariera zawodowego sportowca.

Gdybyś mógł w kilku słowach opowiedzieć o tym też, ile musi poświęcić Kaja, Żeby być na takim poziomie, wiem, że dzisiaj są dużo większe możliwości, rozmawiałem parę razy z Kają, komunikatory internetowe też, staracie się być po prostu razem z nią tam, gdzie możecie, ale jest to duże wyzwanie. Jest to większe wyzwanie niż kiedy na przykład nie ma tego dziecka w rodzinie, kiedy sportowcowi jest trochę łatwiej. Tutaj Kaja mierzy się z wieloma przeciwnościami, żeby osiągnąć wielki sukces. Jest to bardzo ciężkie, żeby połączyć życie matki i rodziny ze zawodowym sportem. Główną taką rzeczą są emocje, które nie są zależne od nas, bo rozłąka matki z córką, niekiedy bardzo długa, bo najdłuższy wyjazd Kai trwał 26 dni, bardzo ciąży zawodnikowi, w tym przypadku Kai, że musi z tym walczyć.

Bywały naprawdę ciężkie chwile. Z jednej i z drugiej strony był po prostu płacz zamiast rozmowy, no bo te emocje były po prostu za duże. Na szczęście Kaja sobie świetnie radzi jako matka i jako zawodnik. Czyli widzimy, że wzięła to na własne barki i z pomocą rodziny i psychologów. Głównie psychologa, bo współpracuję właśnie z bardzo dobrym psychologiem. Myślę, że daje sobie świetnie radę i stać ją na bardzo wiele. Na koniec chciałem cię jeszcze spytać o wydarzenie z twojej kariery. Na pewno wiesz do czego chcę wrócić, czyli twój olimpijski występ, który No nie powiem Ci się przypomnę, od razu na starcie gdzieś tam no po prostu się wywróciłeś, nie udało się rozporządzić tego biegu na 500. Dla Ciebie to na pewno było ciężkie i zastanawiam się jak na to patrzysz z perspektywy już 8 lat i też z perspektywy tego, że obserwujesz swoją żonę dywalizującą.

Mam nadzieję, że teraz, jeżeli samemu mi nie wyszło, to też pomogę na tyle Kai, żeby ona osiągnęła to, na co zasługuje. Ty na sukcesy, na występy żony reagujesz jako sportowiec spokojnie, czy jako mąż i kibic i cały czas, nie wiem, ręce spocone, jakieś nerwy, czy na spokojnie? Jakie to są emocje? Powiem szczerze, że na startach żony Teneruję się jeszcze bardziej niż jak byłem zawodnikiem. Tutaj jakby jestem tylko obserwatorem i nie mogę nic zrobić. I te nerwy i te emocje są dużo większe niż wtedy jak startowałem. Na przykład na pierwsze kroki nie jestem w stanie patrzeć. Nawet muszę odwrócić wzrok i zająć się czymś innym. Dopiero jak kaja ruszy to jestem w stanie patrzeć co się dzieje. Dodatkowo jeszcze też dochodzą emocje, które towarzyszą też mojej córce, kiedy ogląda i ja jestem gdzieś tam przy tym, też muszę ją wspierać i modelować, żeby to dopingowanie i kształtowanie emocji było jak najlepsze.