Kobiety w chirurgii. Dr Joanna Gunarys

Ale dlaczego? Boże, nie chcesz być dermatologiem, pediatrą? Nie zapomnę, kiedyś byłam na stażu, na ortopedii i już w świętej pamięci ordynator mówi, ale słuchaj, zostań ortopedą. Mówi, chirurgia śmierdzi, to nie jest dla kobiet, nie? A ja zawsze chciałam być chirurgiem. Dla mnie zawsze składanie ludzi, leczenie ich, to było cudowne, bo chirurgia jest konkretna, ona jest poukładana. Mama swój porządek. Dla mnie to jest piękna specjalizacja. Nie ma ładniejszej, piękniejszej. Oczywiście inne specjalizacje będą mówiły coś o sobie. Ale to chodzi o tej wewnętrznym głosie. Ale dla mnie to było. A jeszcze kobieta, która jest w takim, powiedzmy, męskim świecie, a ona wprowadza tą delikatność, tą empatię, to zrozumienie.

Bo jakby trzeba zrozumieć, że w ogóle ludzie boją się lekarzy. Jest pewien taki dystans, już pomijając jakby ten cały społeczny, jakąś tam nagonkę, no bo to zawsze będzie dysproporcja. Ale chirurg jeszcze stanowi w ogóle taką postawę. Zawsze było, że chirurga, ludzie się po prostu boją. Chirurg z ludźmi nie rozmawia. No bo to są takie pewne rzeczy, które jeszcze z zaleciałości z poprzednich lat zostały. Dlatego ja chcę trochę odczarować tą chirurgię. Chcę pokazać, że chirurgia jest piękna, że tam jest miejsce na przestrzeń, na rozmowę, że tam pacjent jest najważniejszy, że on bierze udział w całym procesie leczenia i to leczenie jest z nim, a nie obok niego, tak? Bo to on musi być świadomy tego, co się dzieje, a z drugiej strony to chciałabym, Moi pacjenci wiedzieli, że ja jestem miła, sympatyczna, że oczywiście to jest moja praca, jestem profesjonalna, ale że tam po tej drugiej stronie też jest człowiek po prostu i że ja ich wszystkich rozumiem, bo ja tak samo jak oni też choruję, ja też ostatnio byłam pacjentem, więc ja wiem, co to znaczy być operowaną, leczyć w szpitalu, wściekać się, że Boże, że to takie jedzenie szpitalne, że ja chcę już wyjść.

Ja dlatego, wiesz, ktoś... A z Anią właśnie jakoś ostatnio rozmawiałam i coś tam, wiesz, przyklnęłyśmy tam w rozmowie tak bardziej siarczyście i ona mówi tak, Boże, jakby tak Cię ktoś słyszał. A ja mówię, Aniu, ale ja już mówiłam na podcastach chyba dwa razy, że mnie się zdarza i ja po prostu czasami po pierwsze, bo lubię zagnąć w prywatnym życiu, a po drugie czasami po prostu dane zdanie lepiej wybrzmi, jak to słowo i jest jakieś dodatkowe użyte, które podkręci Uistuje tą wypowiedź. Więc wiesz, natomiast faktycznie w miejscach publicznych, no to mi się nie zdarza to. Nie wiem, co by się musiało wydarzyć. Nie zdarza mi się po prostu. Więc to się śmieję i to też celowo to podkreślałam, bo Ja nie chcę potem sytuacji, że ktoś się zdziwi i powie, a ona tu taka, a tu nie.