Ekspresem przez historię - 11 marca
11 marca 1863 roku Marian Langiewicz został dyktatorem powstania styczniowego. Gen. Marian Langiewicz był drugim - po Ludwiku Mierosławskim - dyktatorem tego powstania. Jak pisali biografowie generała, był on wyznawcą idei wolności społecznej i narodowej wszystkich uciskanych ludów, a przede wszystkim gorącym i ofiarnym patriotą.
Ekspresem przez historię. 11 marca 1863 roku Marian Langiewicz został dyktatorem Powstania Styczniowego. Generał Marian Langiewicz był drugim po Ludwiku Mierosławskim dyktatorem tego powstania. Jak pisali biografowie generała, był on wyznawcą idei wolności społecznej i narodowej wszystkich uciskanych ludów, a przede wszystkim gorącym i ofiarnym patriotą, Urodził się 5 sierpnia 1827 roku w Krotoszynie. Jego ojciec Wojciech z zawodu lekarz polekł podczas obrony Warszawy przed Rosjanami w 1831 roku. Wdowa po nim Leonora z Kluczewskich samotnie wychowywała odtąd Mariana oraz jego dwóch braci Aleksandra i Józefa Antoniego.
Langiewicz uczęszczał do progimnazjum w Krotoszynie, a następnie do gimnazjum w Trzemesznie, które ukończył w 1848 roku. W tym samym roku po zdaniu matury rozpoczął studia filologiczne na Uniwersytecie we Wrocławiu. W 1850 wyjechał do Pragi, gdzie studiował filologię słowiańską, a w latach późniejszych przebywał także na studiach matematyczno-fizycznych w Berlinie. Po ukończeniu studiów został powołany do armii pruskiej, w której dosłużył się stopnia porucznika. W 1859 roku wyjechał do Francji, a następnie do Włoch. W maju 1860 roku Langiewicz wziął udział w wyprawie zwolenników włoskiego bojownika o zjednoczenie kraju Giuseppe Garibaldiego na Sycylię, a była to tzw. wyprawa tysiąca nieśmiertelnych, której celem było wyzwolenie wyspy spod władzy Bourbonów.
11 marca w obozie w Goszczy pod Krakowem Langiewicz został mianowany dyktatorem powstania. Wojsko pod jego komendą próbowało ponownie przedostać się w Góry Świętokrzyskie. Polacy stoczyli z Rosjanami kilka potyczek i bitew, między innymi pod Chrobrzem. 18 marca doszło do bitwy pod Grochowiskami, którą uznaje się za jedną z najkrwawszych batalii powstania. Naprzeciw 3000 Polaków stanęło wówczas 3500 Rosjan. Po bitwie, w której straty po obu stronach wyniosły ogółem około 600 zabitych, Lankiewicz podzielił swój korpus, a sam na czele niewielkiego oddziału udał się do Galicji. Gdzie spodziewał się pomocy dla powstańców. 19 marca po przekroczeniu granicy pod Opatowem został aresztowany przez Austriaków. Na wolność Langiewicz wyszedł dopiero po dwóch latach.
W lutym 1865 roku wyjechał do Szwajcarii, skąd jesienią tego roku przeniósł się do Anglii. W 1866 roku zamieszkał w Turcji, gdzie starał się zorganizować polskie oddziały zbrojne. Po fiasku tych planów, Langiewicz zrezygnował z życia wojskowego i politycznego. Pracował jako urzędnik w zarządzie kolei oraz agent zbrojeniowy. Na początku 1887 roku, kilka miesięcy przed śmiercią, przyjechał do Galicji, gdzie pod Nowym Sączem planował kupić majątek ziemski. Plany przeprowadzki nie doszły jednak do skutku z uwagi na chorobę. Marian Langiewicz zmarł na zapalenie płuc 10 maja 1887 roku w Konstantynopolu. Ekspresem przez historię.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
11 marca 1863 roku Marian Langiewicz został dyktatorem powstania styczniowego.
Gen. Marian Langiewicz był drugim - po Ludwiku Mierosławskim - dyktatorem tego powstania. Jak pisali biografowie generała, był on wyznawcą idei wolności społecznej i narodowej wszystkich uciskanych ludów, a przede wszystkim gorącym i ofiarnym patriotą.