Matki z Doliny Morelowej. Jak rodzą migrantki w Polsce
Krzyki i upokorzenia, odmowa znieczulenia i rękoczyn Kristellera bez zgody pacjentki. Brak tłumacza i informacji w zrozumiałym języku. A wymóg paszportu na porodówce nie istnieje w żadnym przepisie... Spis wykroczeń przeciw rodzącym migrantkomDział reportażu OKO.press przedstawia audioreportaż na podstawie tekstu Anny Pamuły "Matki z Doliny Morelowej. Jak rodzą migrantki w Polsce". Realizacja i opracowanie muzyczne: Filip Przybylski i Longstreet Studio.
Z całej Afryki 270 sześcioro dzieci. Głównie z Zimbabwe i Nigerii. Dziesięciorą urodziło się matką o nieustalonym obywatelstwie. W skali kraju oznacza to, że co piętnaste dziecko rodzi się w Polsce dzięki kobiecie z doświadczeniem migracji, która zdecydowała się osiedlić w Polsce. W Warszawie już co dziesiąte. A kiedy w 2018 roku urodziła się Simin, córka Sitory, statystyczny obraz był zupełnie inny. W ciągu zaledwie dekady liczba urodzeń w tej kategorii wzrosła z 1700 do ponad 17000 rocznie, prawie dziesięciokrotnie. Ale dzieci Sitory prawdopodobnie nie zostały ujęte w tych danych, mówi profesor Kotowska.
Na leki z powodu infekcji bakteryjnej czekam dwa tygodnie, bo nie chce mi wypisać recepty. Na kontrolę jeździmy aż na Pragę, do Petra Medica. Pielęgniarki nie mówią po rosyjsku, tłumacza nie ma. Wchodzę, wychodzę, nic nie rozumiem. Joanna i Marcin płacą za prywatne wizyty. Dopiero na jednej z nich, w siódmym miesiącu, lekarz wreszcie robi mi USG. Ile ich tam jest? Mąż zagląda mi przez ramię. Marzył o bliźniakach. Drodzy rodzice, idzie do was córeczka. Lekarz uśmiecha się szeroko. Mówi łamanym rosyjskim, ale to dla mnie ważne, że próbuje się z nami porozumieć. Nazwę ją Simin.
Tą energię staram się kierować do Simin, żeby po naszej tułaczce i ona wreszcie odpoczęła. Kiedy otwieram oczy, widzę przygotowane ubranka i złożone łóżeczko. Razem z mężem chodzimy na kurs języka polskiego i do szkoły rodzenia dla osób rosyjskojęzycznych, razem z innymi rodzicami z Ukrainy, Białorusi i Kazachstanu. 14 września wieczorem zaczyna boleć mnie brzuch. Czuję skurcze. Termin mam za dwa tygodnie. Jedziemy do najbliższego szpitala. Sanjar podaje kobiecie z blond kokiem nasze zielone papiery uchodźców. Nie mogę was przyjąć bez paszportów. Komercyjny poród kosztuje od trzech do siedmiu tysięcy. Na koncie mamy trzysta złotych.
Zaciskam pięści. Pani Joanna dzwoni do Marcina. Co robić? Oboje czekają na Simin jak na własną wnuczkę. Położna bada mnie na korytarzu. Cztery centymetry rozwarcia. Simin kręci się w brzuchu jak oszalała. Ktoś gdzieś dzwoni, coś załatwia. Myślę tylko, że mi skurcze uciekły. Mąż nie patrzy mi w oczy. Wstydzi się, że nic nie może zrobić. Przyjmują nas o północy. Nie wiem dlaczego, ale Joanna zapewnia nas przez telefon, że nie będziemy musieli płacić. Przez pierwsze 24 godziny nic się nie dzieje. Chcą mnie odesłać do domu, ale trzymam się kurczowo łóżka. Boję się, że już więcej mnie nie wpuszczą.
Nie może się do tej pory z tym pogodzić, nie planuje kolejnego dziecka, a z mężem nie ma mowy o żadnej intymności, po tym jak jej krocze zostało w szpitalu zajęte przemocą. Tak mówi. Korzystając ze swojego przywileju, bycia świadomą swoich praw francuską, zdecydowała się pozwać szpital. Sprawa jest w sądzie. Simin, jak pestka z Moreli. Następnego wieczoru znów boli mnie brzuch. Mówią, że jeśli akcja się nie zacznie, to tniemy. Powtarzam, że nie chcę cesarki, ale nikt nie słucha. Czy Simin już jest?
Poza tym to jest strasznie drogie. Po tym zdaniu tracę tę resztkę energii, którą zgromadziłam w nocy łącząc się w myślach z Tadżykistanem. Po dwóch godzinach skurcze wracają ze zdwojoną siłą. Wrzeszczę o znieczulenie. W kłucie boli i z tym bólem rodzę. Simin utyka w dole brzucha. Dwie osoby rzucają się na mój brzuch i wyciskają moją córkę jak pestkę z moreli. Dają mi ją do przytulenia na chwilę, a potem szyją, szyją, szyją. Trzynaście szwów. Położna nie pozwoliła mężowi patrzeć. Po dwóch godzinach każą mi wstać, ale ja nie mogę chodzić.
Wszystkie Polki tak rodzą. Hop i do domu. U was tak nie ma? Pyta pielęgniarka. Mąż pomaga mi przejść na salę poporodową. Nic tam na dole nie czuję. Jakby w kroczu wybuchła mi bomba. Mówię, że potrzebuję przeciwbólowy, ale nie, bo mam karmić. W nocy Symin płacze. Naciskam guzik na pomoc, ale słyszę, że jest za duży ruch. Pomaga mi Polka z łóżka obok. Zmienia Symin pieluszkę, podaje mi ją do łóżka. Co ty wyprawiasz? Udusisz dziecko! Krzyczy na mnie inna pielęgniarka kilka godzin później. Rano ginekolożka uznaje, że źle mnie zszyli. Rozrywają mnie i zszywają na nowo.
Później dostaję etat w Polskim Forum Migracyjnym. Pomagam dzieciom z doświadczeniem migracji, ale szybko zdaję sobie sprawę, że pomocy potrzebują też ich mamy, np. podczas wizyt u lekarzy. Powoli wracam do siebie. Nadal przeraża mnie płacz Simin, ale żyję. Mąż dostaje lepszą pracę w IT, przeprowadzamy się do nowego mieszkania. Po pięciu latach znów jestem w ciąży. Psycholożka mówi cieszyć się i rodzić. I naprawdę się cieszę. Kończę studia podyplomowe po polsku, żeby pracować oficjalnie jako asystentka międzykulturowa. Robimy baby shower. Trafiam do dobrej ginekolożki.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Krzyki i upokorzenia, odmowa znieczulenia i rękoczyn Kristellera bez zgody pacjentki. Brak tłumacza i informacji w zrozumiałym języku. A wymóg paszportu na porodówce nie istnieje w żadnym przepisie... Spis wykroczeń przeciw rodzącym migrantkom
Dział reportażu OKO.press przedstawia audioreportaż na podstawie tekstu Anny Pamuły "Matki z Doliny Morelowej. Jak rodzą migrantki w Polsce". Realizacja i opracowanie muzyczne: Filip Przybylski i Longstreet Studio.