Wdzięczność w codzienności – o tym, co naprawdę znaczy „dziękuję”

Wiele rzeczy. Czyli żeby nie gryzły na przykład, nie wiem, Skody, tylko żeby gryzły Mercedesa. Żeby sobie Mercedesy i BMW tam podgryzały, więc jakby to była cała duża historia. Przepiękne, no, ale to nawet jak cię podrywają, to też warto im podziękować, bo to też jest miłe. Dzięki, że mnie podrywasz. Wdzięczność w rodzinie. W moim domu było tak, że od małego byliśmy uczeni trzech magicznych słów. Proszę, dziękuję, przepraszam. My za każde główienko sobie dziękowaliśmy i ja to wyniosłam z domu, że po prostu mówi się dziękuję, że jeżeli na przykład ktoś dla nas coś zrobił całkiem bezinteresownie i nic za to nie oczekuje, no to na przykład warto się odwdzięczyć. Także mimo to, że mój tata nie chciał nigdy brać ode mnie pieniędzy za naprawiony samochód, to ja nigdy nie przyjechałam do niego z pustą łapą, tylko zawsze albo kitrałam się po Lidlu i szukałam jakiegoś dobrego wina, albo gdzieś tam jak podsłyszałam, że chciałoby coś nowego do garażu, no to też mu zawsze to kupowałam.