Ochrona zdrowia a osoby LGBT+

Ale tak zagajam o to, bo wyobrażam sobie, że po pierwsze to nie była i nie jest pierwsze twoje doświadczenie związane z lekarzami, ze służbą zdrowia i operacjami, a ten temat dzisiaj będziemy gdzieś tam wznosić. Więc jak ty się w ogóle czujesz na dzień dzisiejszy, kiedy w perspektywie pojawia się Pójście do lekarza, pójście do szpitala, jakikolwiek zabieg, jakiekolwiek badania. To znaczy tak, no jeśli chodzi o operacje faloplastyki, metoidzioplastyki, to są operacje dotyczące konstrukcji członka, tak jakby tutaj ktoś ze słuchaczy nie wiedział o czym mówimy. No i tych operacji podejmowałem się za granicą jednak. Rozumiem, że pytasz mnie tutaj o scenę polską. No bo wyobrażałem sobie, ale może się mylę, że też to co się dzieje już po operacji, jakieś kontrole, wizyty u lekarza, dbanie o stan twojego zdrowia, już się odbywa, musi się chyba częściowo odbywać tutaj na miejscu, czy nie?

I tak i nie. W sensie po tych operacjach ja miałem konsultacje, miesiąc po, dwa miesiące po i gdzieś tam latałem do tej Hiszpanii. No nie oszukujmy się. To też jest tak, że To są na tyle poważne operacje i skomplikowane i drogie, że nie każdy chirurg chce przejmować pałeczkę powiedzmy po kimś, żeby albo czegoś nie zepsuć, albo po prostu ludzie nie wiedzą za bardzo z czym to się je. No i ja się konsultuję nadal za granicą. Natomiast no nie wiem, no korzystam z ochrony zdrowia w Polsce również. No na przykład jednym z powikłań po tej faloplastyce to jest przepuklina, którą będę operował w Polsce, w NFZ. Dlaczego w takim razie zdecydowałeś się na Hiszpanię? Czy w Polsce polscy lekarze nie mają zbyt dobrych opinii, jeżeli chodzi o operacje służące osobom, które przeżywają dysforię płciową?

I to między, to tak naprawdę doświadczenie chirurga, doświadczenie osoby, która przeprowadza tutaj tą operację i możliwość dotarcia do osób pacjenskich, żeby podzieliły się swoim świadectwem, bo wiadomo, że to, co ci powie chirurg, Trzeba zawsze zestawić z rzeczywistością, czyli z tym, co ci powie pacjent. I ja na przykład, znasz się łatwiej, było mi dotrzeć do osób pacjenckich, które się operowały u tych chirurgów za granicą, do których trafiłem. W takim razie już poza kwestię samej operacji, którą ostatnio przeszedłeś, jakie emocje się w tobie pojawiają? Przemyślenia w momencie, kiedy masz się decydować na jakieś korzystanie z usług Polskiego NFZ-u i Polskiej Służby Zdrowia? To jest takie pytanie, na które pewnie inaczej bym odpowiedział, biorąc pod uwagę etap tranzycji, na której bym był, ponieważ teraz jestem już 6,5 roku na testosteronie, wyglądam jako mężczyzna, z krwi i kości, funkcjonuję jako mężczyzna, mam od lat zmienione dane.

Spotkam się z większą akceptacją niż na przykład do lekarza na Podlasiu, skąd pochodzę. Ale było zupełnie odwrotnie i to mnie mega zszokowało, bo chyba ludzie w takich mniejszych miejscowościach są na tyle w szoku, że już nic nie mówią, albo po prostu są zafascynowani. I to w taki pozytywny sposób, że traktują cię trochę jako taki obiekt ciekawy. Natomiast, no nie wiem, ja się spotykałem ze stwierdzeniami będąc, nie wiem, u neurologa. Co jest zupełnie, można pomyśleć, niezwiązanym z specyfikacją medyczną, z tranzycją. I mi pani profesor w Warszawie powiedziała, to zdecyduj się, z baby na chłopa, czy z chłopa na babę, bo ja nie wiem, jak mam z sobą rozmawiać. Takie teksty na przykład.

To jakie było to twoje doświadczenie? Jakie wspominasz te pierwsze u ginekologa już będąc w procesie tranzycji? Ja się bardzo bałem. Wiem, że też wiele chłopaków po prostu nie decyduje się na to, żeby chodzić. Co jest w ogóle chodzić do ginekologa? Straszne, ale ja to totalnie rozumiem. W Polsce, żeby dokonać histerektomii, żeby usunąć wszystkie tam macice, jajniki, szyjkę, etc., trzeba zmienić dane. Nie jest możliwe, żeby osoba, która ma w dowodzie literkę K jako kobieta, świadomie na zgodę ze względu na własną decyzję, bez wskazań medycznych, po prostu stwierdziła, że okej, usuwam sobie macice, usuwam jajniki.

Bywały jakieś też takie teksty nieprzyjemne, tylko że to było już na tyle dawno, że teraz ci nie zacytuję, nie? Nie no, luz, ale tak sobie zastanawiam się czy też, bo mówisz tutaj głównie o jakimś traktowaniu i przekonaniach, a jak wiedza tych różnych pracowników, którzy wykonywali te badania, czy zdarzyło ci się doświadczyć jakiegoś takiego fuck upu z ich strony, który ewidentnie wynikał z braku kompetencji? Nie, tego nie, no bo tak naprawdę jeżeli idziesz do ginekologa, to idziesz w konkretnym celu. Pobranie cytologii czy zrobienie USG dla osoby, która przyjmuje testosteron tak naprawdę z ich perspektywy, czy osoby, która jego nie przyjmuje, ale po prostu posiada waginę, posiada macicę, no to jest ta sama procedura. Zaczynają się schody na przykład, nie wiem, kiedy rzeczywiście decydujemy się na histerektomię i chcemy dokonać tej histerektomii na NFZ, jesteśmy po zmianie danych, etc.

No to spróbujmy. A to wtedy można się na tym przejechać. A jakieś inne pytania przychodzą ci do głowy, jakie są tobie zadawane? Z perspektywy osób ochrony zdrowia? Albo kwestie, które ich interesują. No ja na przykład miałem kilka takich sytuacji, w których byłem u urologa w Polsce i na przykład kiedy osoba widziała po jakich jestem operacjach, w jaki sposób na przykład mój układ moczowy teraz funkcjonuje, to pytano mnie o nazwiska. Ja wtedy mówiłem na przykład doktor Dziordziewicz z Serbii i się okazywało, że ta osoba kojarzy publikacje i tak dalej. I często jest tak, że w ogóle są osoby lekarskie, które są totalnie zamknięte na perspektywę pacjenta i uważają perspektywę pacjenta za niewartą uwagi, ponieważ nie wiem, nie skończyłeś medycyny i co ty tam możesz wiedzieć.

To wiesz, to się wydaje być abstrakcyjnym problemem, w cudzysłowie, no bo przecież mówimy o Polsce, w której adopcja dzieci jest niemożliwa, nie ma tych związków, więc jakby dla przeciętnego Kowalskiego problem zdrowia rodzinnego w ogóle nie występuje u osób niehetero, no bo przecież nie można tego robić, a jakby... Ze względu na to, co można w Polsce, to i tak przecież do czy zapłodnienia in vitro, czy jakichś działań, które można wykonać za granicą, to się dzieje i później te osoby też mieszkają w Polsce i też mają pewnego rodzaju potrzeby i wyobrażam sobie, że to też jest jakieś takie w ogóle wyzwanie. Znaczy,

Tylko i wyłącznie ze względu na pieniądze. I żyj dalej. Weź i sobie z tym poradź. A jak bardzo by się to zmieniło, gdyby to dofinansowanie od państwa, refundacja, pokrycie kosztów całkowitych było? Tak. Dużo ludzi na przykład decyduje się na po prostu wyjazd z Polski. Zmianę obywatelstwa, staranie się o to, żeby uzyskać ubezpieczenie w jakimś innym kraju. I są w stanie zostawić wszystko, to jest tak ogromna siła w tych ludziach i taka ogromna determinacja, że oni są w stanie zostawić całe swoje życie, niezależnie na przykład od tego w jakim są wieku, co już zdążyli osiągnąć i wyjechać, spełnić to marzenie, które tak czy siak jakby, musimy pamiętać, że podjęcie się tych operacji, to nie jest tak, że jest jedna operacja zmiany płci, tutaj robię cudzysłowie, zasypiasz na stole metalowym operacyjnym,

I sobie pomyślałem, damn, to to jest jeszcze więcej niż się spodziewałem tych poświęcenia w ogóle. Ja robiłem naprawdę ogromny research. Mój research trwał 5 lat. Ja się konsultowałem u chirurgów z całego świata, oczywiście online, zanim podjąłem decyzję i nie byłem przygotowany na przykład na taki ból fizyczny. Nie byłem przygotowany na to, że na przykład przy zmianie opatrunku, jak po prostu żona mi zmieniała te opatrunki na udzie, to wpadałem w takie drgawki z bólu i ona po prostu ze łzami w oczach musiała mi sprawiać ten ból. Bo to wszystko tak fajnie wygląda na tych tik tokach, na tych rolkach, kiedy ci wszyscy chłopcy trans skaczą zadowoleni, że jestem po faloprystyce, jest w ogóle mega high life.