Wtorek, 15.07'25 ➛ SPRAWKI RANO ☕️🎧

Być może stawiamy im blokady. Drzwi do tej dyskusji nie są zamknięte. Hierarcha stwierdził, że podobne zdanie prezentować może papież Leon XIV, o czym świadczyć miałoby jego doświadczenie zdobyte jako biskup w Peru. Oby była to jedynie wyobraźnia niemieckiego hierarchy. W ocenie kardynała Marksa tak zwana droga synodalna Jest konieczna, by włączyć wszystkich wiernych w służbę Kościołowi. Co prawda duchowny łaskawie odrzucił pełną demokratyzację diecezji, ale odrzuca też hierarchiczność Kościoła, którą nazywa powrotem do przeszłości. Tymczasem Pan Bóg zechciał zarówno świat, jak i swój Kościół uczynić hierarchicznymi.

W zasadzie wszystko w modernizmie jest inne. Dziś chciałbym, żebyśmy spojrzeli na modernizm z perspektywy wiernego. Z moich obserwacji wynika, że zadał on dużą i niebezpieczną ranę każdemu wiernemu, który był w nim katechizowany. A rana ta w moich oczach jest tym, co chyba najbardziej utrudnia dziś rozmowy o Panu Bogu. Chodzi o ledwie zauważalne, ale w skutkach katastrofalne przesunięcie optyki na temat celu naszego życia. Przy czym bardziej niż o cel ostateczny, ten po życiu na ziemi. Chodzi mi o cel życia jeszcze za życia. Cel każdego dnia. Cel każdej godziny. I modernizmowi udało się dokonać przesunięcia tego celu w głowach ludzi. I to uważam za jedną z jego najstraszniejszych zbrodni.

Kiedyś katolik był katechizowany, że wiara jest wszystkim. Pan Bóg jest wszystkim. Celem człowieka, jakby jedynym powodem uzasadniającym jego istnienie, jest życie dla Boga. Wszystko inne, czy będę zdrowy, czy uda mi się związek, czy odniosę sukces, uwaga, czy będę się dobrze czuł, czy będę szczupły, czy otyły, czy będę bogaty, czy biedny, czy w wyborach wygra moja partia, czy też przeciwna. Wszystko to w tradycyjnym ujęciu katolickim było rozpatrywane przez pryzmat, który przez św. Ignacego Loyole został nazwany zasadą tantum quantum – o tyle, o ile. Wszystko cenię, o tyle, o ile przybliża mnie do Pana Boga.

Wszystko odrzucam, o tyle, o ile od Pana Boga mnie oddala. Nie twierdzę oczywiście, że przed modernizmem wszyscy katolicy umieli tak żyć w stu procentach, ale tak właśnie byli nauczani. Jedyny cel życia – Pana Boga poznawać, służyć Mu i Go wielbić. A wszystkie przygody pomiędzy i te dobre i te złe, choć mogą być bardzo emocjonujące, są tylko sceną, na której rozgrywa się ten mój wybór. Dla kogo żyje? Dla siebie czy dla Pana Boga? Stanem pierwotnym człowieka, tak to nazwijmy jego ustawieniami fabrycznymi, przez ranę grzechu pierworodnego, jest nastawienie na siebie, a przesuwanie optyki z siebie na Pana Boga to praca.

I dlatego tak strasznie groźna jest ta trucizna modernizmu, której wystarczy dosłownie kropelka, żeby wiele rzeczy w naszym życiu odwrócić do góry nogami, a która mówi człowiekowi, to Pan Bóg jest dla ciebie, a nie ty dla Boga. Twoje sprawy są niezwykle ważne, a Pan Bóg bardzo chętnie ci w nich pomoże. Ogólnie to człowiek, człowiek i tylko człowiek. I niestety nie jest tak, że uświadomiwszy sobie tę różnicę powiedzmy dzisiaj we wtorek o godzinie 12, o godzinie 12.05 umiemy już żyć dla Pana Boga, ponieważ tak jak mówiłem jest to praca nawet dla człowieka nieskażonego modernizmem, a dla skażonego, czyli chyba nas niemal wszystkich. Może być to praca podwójna.

I to mam bardzo za złe modernizmowi. Tym bardziej, że mocno utrudnia mi to wszelkie rozmowy o Panu Bogu. Tak zwany człowiek współczesny wydaje się mówić, no dobrze, przekonaj mnie, co też Pan Bóg może dla mnie dobrego zrobić. Co jest na starcie postawieniem niemal wszystkiego na głowie. I niestety niemal cała współczesna ewangelizacja polega na mówieniu człowiekowi, co Pan Bóg może dla niego zrobić. Wielką zagadką jest, jak uzmysłowić tak zwanemu człowiekowi współczesnemu, że to nie Pan Bóg jest dla niego, ale On jest dla Pana Boga. Mój drogi słuchaczu, bardzo cię proszę, jeżeli masz chęć, napisz, co myślisz o tym, co dziś powiedziałem.

Maryjo, posłuż się mną dziś jak chcesz. Wykorzystaj mnie jak chcesz, byle tylko choć jeden grzesznik. Zszedł z drogi zatracenia, poszedł do spowiedzi świętej i zwrócił się ku Panu Jezusowi. To na dzisiaj wszystkie sprawki Okiem Katolika Rano. Jeżeli chcesz nam pomóc, daj proszę łapkę w górę pod tym filmem na YouTubie i napisz co najmniej siedmiowyrazowy komentarz. A jeżeli chcesz wesprzeć pracę zespołu Sprawek Okiem Katolika finansowo, regularnie na Patronite lub tutaj na YouTubie, albo jednorazowo przez wpłatę najmniejszej chociaż kwoty, to szczegóły jak można to zrobić znajdują się w opisie tego odcinka. Wszystkim bardzo dziękuję i z radością przypominam, że na najbliższą niedzielę. Została zaplanowana kolejna już msza święta tradycyjna w intencji o Boże błogosławieństwo dla wszystkich dobrodziejów naszej pracy.

Mój drogi słuchaczu, życzę Ci błogosławionego dnia. Święty Brunonie Bonifacy z Kwerfurtu, módl się za nami. Człowieku rozumny. Trzymaj się, nie łam się i bardzo Ci dziękuję za Twój czas. Mam nadzieję, że do przeczytania na www.sprawki.pl, wkrótce www.wielkapolskakatolicka.pl i do usłyszenia jutro. Zostań z Panem Bogiem.