KOTULA PRZECIWKO DZIECIOM, MIT PAPIEROWEJ SŁOMKI & INNE SPRAWKI RANO

Nadchodzący miesiąc listopad, w którym Kościół szczególnie modli się za dusze czyśćcowe i podaje nam do rozważania rzeczy ostateczne, to dobry czas, aby zadać sobie pytanie, czy jestem gotowy na śmierć. W książce św. Alfonsa Liguriego zatytułowanej Przygotowanie się do śmierci znajdziesz, mój drogi słuchaczu, szereg praktycznych rad odnoszących się do spraw ziemskich, które należy zamknąć przed naszym odejściem oraz rad czysto duchowych. Wielu katolików posiada ten klasyk w swojej biblioteczce, natomiast co interesujące, a nawet szokujące, wydający ją redemptoryści poddali ją swoim obróbkom, uwaga, wycinając z niej cały rozdział poświęcony karom piekielnym.

Gdy jednak zamienia się ją na gorszą, szkodliwszą, zarówno dla człowieka jak i dla planety, oznacza to, że skretynienie społeczeństwa postąpiło szybciej niż ono chciałoby to przyznać. I to, mój drogi słuchaczu, była wybrana na dzisiaj sprawka ze świata. Zanim przejdziemy do tej z kościoła, kolejna sprawka to krótka katechizmu dawka. Katechizm religii katolickiej w opracowaniu księdza Wawrzyńca Pilszaka. Zatwierdzony przez św. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara. Kontynuacja rozdziału trzeciego. O nakazie, czyli o przykazaniu modlitwy. Z dodatkiem o nadziei chrześcijańskiej. Paragraf trzydziesty drugi.

Opowiedz mój drogi słuchaczu, jaki masz intuicyjny odruch? Czy kara śmierci jest dobra? Osoby empatyczne intuicyjnie zareagują, że nie. Czy wojna może być dobra? Również intuicyjna reakcja może brzmieć nie. I na tym poziomie dziś najczęściej niestety Hierarchia zwraca się do ludu bożego, w tle podmieniając doktrynę. W Asyżu zakończyło się spotkanie międzyreligijne, w którym papież Leon XIV z powodu rekonwalescencji po przebytej operacji nie mógł wziąć osobiście udziału. Przedstawiciele 384 religii spotkali się w mieście św. Franciszka, by modlić się o pokój i upamiętnić 40 rocznicę pierwszego takiego wydarzenia.

Zainicjowanego przez papieża Jana Pawła II. Święty Paweł w drugim liście do Koryntian pisze Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo. Cóż bowiem ma wspólnego sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo cóż ma wspólnego światło z ciemnością? Albo jakaż jest wspólnota Chrystusa z Beliarem lub wierzącego z niewiernym? Co wreszcie łączy świątynie Boga z bożkami? Tak pisał św. Paweł. Tak nauczali papieże przez cały czas aż do Soboru Watykańskiego II. Wspólnota między Chrystusem a Belialem jest niemożliwa. W Asyżu wszystkie religie utworzyły wspólnotę niby modlitwy dla pokoju na świecie.

Fałszywy irenizm, czyli unikanie konfrontacji z innymi wyznaniami, połączony ze zniewieściałym pacyfizmem, sprawił, że następca św. Piotra wypowiedział w swoim przemówieniu następujące słowa. Musimy wszędzie odbudowywać pokój, a nie przygotowywać kolejne wojny. Nigdy nie wolno prowadzić wojny w imię Boga. Dla nas wierzących walczyć w imię religii znaczy w rzeczywistości uderzać w samą religię. Tutaj papież cytował swoją własną encyklikę Magnifica Humanitas i zakończył słowami, nie ma żadnej świętej wojny, tylko pokój jest święty. Koniec cytatu. Wczoraj w SPRAWKACH OKIEM KATOLIKA RANO mówiliśmy jak na terenie ambasady Włoch w Watykanie.

Katolika zasadniczo powinien jednak bardziej od tego typu braku logiki zmartwić fakt, że papież mówiąc, nie ma żadnej świętej wojny, zrywa z tradycją kościoła. Zawartą w jego powszechnym i zwyczajnym magisterium, wyrażonym przez licznych papieży i ojców kościoła. Ponadto Leon XIV odrzuca nieomylność Pisma Świętego, czyli prawdziwego, objawionego Słowa Bożego, które zawiera doktrynę Świętej Wojny. W końcu papież lekceważy przykład kanonizowanych świętych, jak św. Ferdynand III Kastylijski i św. Ludwik IX, król Francji. oraz św. Joanna Dark, którzy brali udział w świętych wojnach.

Poprzednik Leona XIV na stolicy Piotrowej, św. Pius V, błogosławił tym, którzy pod Lepanto poszli stoczyć bitwę z Imperium Osmańskim. Św. Tomasz Zakwinu, korzystając z pism św. Augustyna, sformułował trzy warunki, które muszą zaistnieć, by wojna była sprawiedliwa. Są to prawowita władza, słuszna przyczyna i dobra intencja. Po pierwsze, wojnę może prowadzić jedynie prawowita władza, której powierzone jest dobro wspólne, a nie np. osoby prywatne. Po drugie, wojnę można prowadzić w sposób uprawniony tylko przeciw tym, którzy zasłużyli na to z powodu jakiejś winy. To jest właśnie słuszna przyczyna.