Datownik 07.07.2023 - The Doors

Choć powstawał w trudnych warunkach, long play Waiting For The Sun stał się jednocześnie numerem jeden po obu stronach Atlantyku, a więc i w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, a to mogło oznaczać tylko jedno, że poprzeczka została dla zespołu zawieszona Jeszcze wyżej. I to jest taki moment w historii grupy The Doors, kiedy oni mają do wyboru dwie muzyczne ścieżki. Mogą kontynuować to, co zrobili do tej pory, albo pójść w zupełnie innym muzycznym kierunku. I za namową swojego producenta postanawiają zaryzykować. I w 1969 roku wychodzi płyta The Soft Parade, promowana moim zdaniem wspaniałym singlem Touch Me. To, co wyróżnia tę płytę, to oczywiście mariaż muzyki The Doors z pełną orkiestracją. I o ile na przykład w przypadku singla Touch Me sprawdza się to świetnie, bo mamy super zagrane dęciaki, do tego głos Jima Morrisona nawiązujący niemal do Franka Sinatry, naprawdę to nie przesadza, moim zdaniem tutaj właśnie Frankiem inspirował się Jim, tworząc te spokojniejsze pasaże wokalne do singla Touch Me, ale inne utwory na tej płycie sprawiają wrażenie, że ta instrumentacja została dodana

Trochę na siłę, że z jednej strony mamy tę warstwę muzyczną grupy The Doors, a z drugiej strony muzyków towarzyszących i nie wszystko na tej płycie świetnie się klei. No ale w przypadku wielkich zespołów tak już jest, że one potrzebują takich płyt, tak jak na przykład zespół Queen potrzebował Hot Space, by poszukać dla siebie zupełnie nowego muzycznego terytorium, tak Doorsi potrzebowali Soft Parade, by pójść do przodu. Gdyby ktoś poprosił mnie o zabranie na bezludną wyspę tylko jednej płyty grupy The Doors, to chyba byłby to album Morrison Hotel. Być może dlatego, że zawiera jedną z najważniejszych antywojennych piosenek tamtego czasu, czyli Peace Frog, a może dlatego, że był powrotem do tych Doorsów sprzed wydania płyty Soft Parade. Mamy z jednej strony rockowe Ostre utwory, a z drugiej strony piękne, miłosne ballady.