Datownik 01.07.2022 - Maciej Kalenkiewicz "Kotwicz"

Dobry wieczór Państwu. Przed mikrofonem kłania się Wam nisko Paweł Błędowski. Zapraszam na kolejne wydanie Datownika. Dziś poświęcimy go postaci jednego z największych polskich patriotów Macieja Kalenkiewicza, oficera Armii Krajowej, cichociemnego, hubalczyka, legendarnego Kotwicza. No właśnie, już kiedy wymieniam te wszystkie funkcje Macieja Kalenkiewicza, niemal natychmiast przychodzi do głowy taka myśl, jak wiele biografii innych wspaniałych polskich patriotów można by obdarować jego losami. Maciej Kalenkiewicz urodził się 1 lipca 1906 roku w Pacewiczach, wówczas był to powiat wołkowyski. W rodzinie Jana, który pochodził z rodziny ziemiańskiej, pieczętującej się, co ważne, herbem Kotwicz.

Niestety okazało się, że miasto upadło i tak narodziła się legenda Hubala. Kotwicz towarzyszył mu od samego początku, kiedy Hubal utworzył ten wydzielony oddział Wojska Polskiego. Trzeba sobie też uzmysłowić, proszę Państwa, że to nie była łatwa decyzja ze strony ani Hubala, ani Kotwicza, bo oni W zasadzie sprzeniewierzali się oficjalnym rozkazom. Te oficjalne rozkazy brzmiały, wojna została zakończona, przechodzimy do konspiracji. Tymczasem oni uznali, że skoro mają broń, nadal dysponują jakąś siłą ogniową, powinni bronić ludności cywilnej przed agresją, zarówno ze strony Niemców, jak i Sowietów. Oczywiście, kiedy przedostali się już w Góry Świętokrzyskie, to ich głównymi wrogami, siłą rzeczy, stali się niemieccy okupanci.

W słynnym filmie Bogdana Poręby, Hubal jest taka scena, kiedy Kotwicz, czyli Maciej Kalenkiewicz już po przyjęciu tego pseudonimu inspirowanego herbem rodzinnym jest uczony jazdy konnej. Jest też inny film, film dokumentalny stworzony całkiem niedawno przez pracowników szczecińskiego IPN-u. Bardzo gorąco Państwu polecam ten film o Kotwiczu. Tam między innymi wiele niezwykle wzruszających wypowiedzi jego córki Marii Danuty. która wspominała, że tej jednej sceny Bogdanowi Porębie jej mama, a żona Kotwicza nie mogła zupełnie wybaczyć, dlatego że Kotwicz, pochodzący z rodziny ziemiańskiej, radził sobie fantastycznie z jazdą konną od bardzo, bardzo młodych lat. No i dla rodziny taki sposób pokazania Kalenkiewicza w tej konkretnej scenie filmu Hubal Poręby, no było rzeczywiście dużą ujmą.

To było co prawda bezpośrednie sąsiedztwo granicy z GG, ale jednak było ogromnym ryzykiem pojawianie się tam na spadochronie. Kalenkiewicz niemal natychmiast wraz z trzema innymi skoczkami został aresztowany przez niemiecką straż graniczną. Po przybyciu na posterunek Polacy natychmiast wykorzystali swoje umiejętności nabyte w Wielkiej Brytanii i wybili niemiecką Odzyskując tym samym wolność, ale później zaczęła się bardzo trudna droga do Generalnego Gubernatorstwa przez wówczas istniejącą granicę. Tu docieramy do kolejnego ciekawego momentu biografii Kotwicza, Macieja Kalenkiewicza, dlatego że kiedy dotarł już jako emisariusz, oficjalny emisariusz Naczelnego Wodza do Warszawy, spotkał się z generałem Stefanem Roweckim, grotem, później komendantem Armii Krajowej, a przecież ten sam Rowecki, kiedy hubalczycy walczyli

Groził, że Hubal, kiedy dostanie się w jego ręce, niemal natychmiast zostanie postawiony przed wojskowym sądem za tę decyzję o tym, by utworzyć oddział wydzielony Wojska Polskiego. Ta wielka odwaga Kalenkiewicza podczas walki z niemieckimi strażnikami została szybko nagrodzona i doceniona przez dowództwo walki konspiracyjnej 19 marca 1942 roku. Został on odznaczony Orderem Virtuti Militari za tę wspomnianą bitwę z Niemcami tuż po skoku. Zarówno z żalem, jak i z dumą córka Macieja Kalenkiewicza Maria Danuta wspomina ten moment, kiedy ojciec powiedział matce, że kiedy ojczyzna wzywa, żona musi poczekać. W 1944 roku Maciej Kalenkiewicz został skierowany do okręgu Nowogródek, tym razem jako delegat Komendy Głównej, który miał uczestniczyć w rozwiązaniu sprawy Józefa Świdy, który był zresztą jego kuzynem prywatnie.