Damska łyda - Agata Mikołajczyk
Agata opowiada o triatlonie i kolarstwie. Dlaczego zrezygnowała z tego pierwszego i zakochała się w szosie. Bardzo skrupulatnie przedstawia cienie i blaski triatlonu, streszcza swoje treningi i zawody. Jej pierwszy sezon w kolarstwie pod okiem trenera to bardzo wiele sukcesów. Agata nigdy się nie poddaje, wyznacza sobie bardzo ambitne cele i skrupulatnie je realizuje. Rower stał się treścią jej życia. Kluczem do sukcesu jest działać i powoli dochodzić do celu. Stara się poprzez swoje doświadczenia i sukcesy nakręcać innych do działania.
Trening to też było duże słowo. Gdy miałam ochotę wyjść pobiegać, to po prostu wychodziłam. Czy wychodziłam sama, czy wychodziłam z przyjaciółką, tak jak miałam ochotę. I myślę, że jakby przez to też podobał mi się triathlon, że miałam możliwość wyboru właśnie pomiędzy trzema dyscyplinami. Miałam ochotę iść popływać, szłam popływać. Był... Była chwila, nie wiem, żeby pójść pobiegać. Ok, zakładam buty biegowe, wybieram się do lasu. Wtedy jeszcze mieszkałam w Bydgoszczy, więc Myślencinek był bardzo niedaleko i w zasadzie tam robiłam marszobiegi, potem biegałam dłuższe dystanse. Lubiłam rower, aczkolwiek w porównaniu do teraz tego, co mam, to była inna skala.
O, może tak o początkach. 2016-2017, a trenowałaś do którego roku? W zasadzie... Mhm, okej. Dobra, to może przejdźmy, bo 2018 to był dość istotny rok, ponieważ wtedy z dwiema dziewczynami podjęłyśmy taką inicjatywę Tripak Kobiecy Triathlon, gdzie w trzy podjęłyśmy decyzję, że okej, Takim prestiżowym dystansem jest Iron Man, jest pełen dystans w triatlonie. Ok, tylko wtedy to jeszcze było dużo dla każdej z nas, więc stwierdziłyśmy, że jak podzielimy to na trzy, to w sumie to już nie będzie aż tak dużo. I w tym roku, a tak, w 2018 zdecydowałyśmy, że będziemy się przygotowywały i w 2019
Albo mylę już roki być może. Generalnie podjęłyśmy się tego wyzwania. Stanęłyśmy na starcie zawodów w Bydgoszczy. Ocean Lava Triathlon Borówno i stanęłyśmy na starcie zawodów w Malborku. Zawody miały odległość od siebie około trzech tygodni. Ja wybrałam rower, dwukrotnie startowałam na rowerze, ale to jakby nie był zbyt długi, jakby ten czas wystarczył na regenerację, także podołałam i tutaj, i tutaj i generalnie jak pierwszy raz przyjechałam wtedy, pierwszy raz w Bydgoszczy, przejechałam 180 kilometrów, to mam taką migawkę, że po prostu padłam koleżance w ramiona.
No, także kończyłam jak już się powoli ściemniało. Na metę wbiegłam z czasem 13 godzin, 37 minut i 14 sekund. Założyłam sobie między 13 a 14.30, więc idealnie się w to wgryzłam. Dodatkowo stanęłam też na podium, bo drugie miejsce w kategorii wiekowej. Może nie mówmy, że na dwa, bo w mojej kategorii wiekowej to jednak zbyt wiele dziewczyn nie porywa się na pełen dystans. Mam 28 lat, więc to jeszcze myślę, że to jest taki czas, żeby śrubować czas na jednej ósmej bądź jednej czwartej, ale moja natura pchała mnie do długich dystansów, czego nie żałuję.
Także tak, zakończyłam swoją przygodę triathlonową z taką satysfakcją i z poczuciem, że zrobiłam co chciałam i na ten moment nie czuję, żebym musiała samej sobie czy komukolwiek pokazywać coś więcej. Jakby to jest to. Okej, ładnie opowiedziałaś te cztery lata, ale ja wrócę jeszcze do triatlonu zanim przeskoczymy do kolarstwa. Powiedz mi, co jest, znaczy ja rozumiem, mam pewne wyobrażenie, ale mimo wszystko jako osoba niestartująca, W triatlonie. A co jest najtrudniejsze od strony osoby startującej? Czy to od strony fizycznej, czy od strony psychicznej w maratonie? Niekoniecznie to musi być nawet pełen dystans, może to być jedna czwarta, jedna druga, bo myślę, że tam te różnice są podobne, tylko jest stopień może odczuwania, czy tej trudności jest większy.
Bo tak naprawdę po jakimś czasie i tak były dogonione na etapie kolarskim, ale przynajmniej w wodzie i na początku na rowerze mogły rywalizować tylko ze sobą, także akcja niesamowita. Mam nadzieję, że w tym roku również będzie możliwy taki start w ramach Super League. No i gdy startowałam wtedy, to tuż przed zawodami na odprawie technicznej Był jeszcze raz przeprowadzony pomiar wody, bo do odpowiedniej temperatury jest możliwy start w piankach triatlanowych. Nie chcę tutaj jakby strzelać. Wydaje mi się, że około 22, ale nie chcę w tym momencie weryfikować.
Na treningach mamy, znaczy mi na przykład łatwiej, znaczy ja w ogóle staram się być zdyscyplinowana, tego też myślę, że to jeszcze bardziej U mnie podskoczyło, odkąd mam opiekę trenerską nad sobą, jeśli chodzi o kolarstwo, że nie poddaję się. Przynajmniej staram się najdłużej jak mogę Przetrzymać ból, bo myślę, że tak zwaną strefę komfortu mam dawno za sobą. Strefę komfortu miałam gdzieś tam w czasach początków z triatlonem, pierwszy, drugi rok. Poznawałam siebie, organizm.
Etap, w którym jestem teraz, To jest w zasadzie cały czas poza strefą komfortu, ale chyba o to w tym chodzi, żeby przekraczać granice. Także jeśli chodzi o starty, to myślę, że jeżeli dopadłby mnie taki ból, który... No po prostu bym nie zahamował, to stwierdziłabym, że faktycznie być może odpuszczam, że gra nie jest warta świeczki, ale jeśli chodzi o O trening to po prostu bardziej chodzi o to, że coś mogłoby mnie zdemotywować, typu jadę z grupą, grupa mnie odcina, próbuję walczyć, ale stwierdzam, ok, w sumie tak, grupa jest mocniejsza, ja mam jeszcze rozpisane dwa treningi w tym tygodniu, no dobra, ok. I w tym momencie głowa mi mówi, faktycznie, może teraz odpuść, to jest dla Twojego dobra, poza tym to nie jest wyścig.
Damska łyda, którą gdzieś tam szedłam, zaznajomiłam się z tym, jakby podbudowała moją psychikę, że w najzwyczajniej świecie nie poddaję się, staram się nie poddawać i staram się dążyć do swoich celów. Powiedział Marcin Konieczny, mistrz świata w triathlonie, że opowiedz o swoim celu innym, napisz go, powiedz go głośno, wtedy trudniej będzie Ci z niego zrezygnować. I ja właśnie tak działam. Wolę powiedzieć nawet nie tylko swojej koleżance, mamie, komukolwiek bliskiemu, ale nawet napisać na fejsie, na komunikatorach, słuchajcie mam ten i ten cel na ten rok, ja to zrobię.
Triathlon to trzy dyscypliny. Fajnie czułam się w wodzie, cudownie czułam się na rowerze. Na bieganiu zawsze czułam się trochę taka nijaka. Nie mam techniki biegania, biegam dość wolno, przeciętnie. Był to element nieodzowny triathlonu. Był taki moment w życiu, że zasmakowałam innego triathlonu, bo zamiast Zamiast akurat papływania był kajak. To też mi się podobało. No ale tutaj dobra, wracając. No było to bieganie. Okej, no jakoś to tam weźmiemy. Też może wspomnę tutaj, że od 2018 roku prowadzę zajęcia jako instruktorka w klubach fitness na zajęciach indoor cycling.
Ale tam co się będzie śmieścić, to jedź od razu tędułki. Ja mówię, no a ile to jest tędułki? No słuchaj, tędułki to takie tam 120 kg. Są przewyższenia. No, no, są. Tak trzy trzysta, nie? No generalnie kapkę dużą, bo nawet jak się tutaj wybiorę po pomorzu, no to takie 800 tysiąc może wyjść. Trzy trzysta robi wrażenie. Ale stwierdziłam, no dobra, okej. Organizator już w zeszłym roku bodajże opublikował, że tegoroczna edycja odbędzie się w połowie września. Stwierdziłam, że to jest na tyle odległy termin, że może COVID sobie już pójdzie, a drugie to to, że mam dość sporo czasu, aby nieco przestawić się na inny tryb pracy.
Jakie są, można by powiedzieć, w Polsce do realizacji w postaci zawodów kolarskich. Czy to nie troszkę jest tak, że Twoja natura ciągnie Cię do tego, żeby stawiać swoją poprzeczkę bardzo, bardzo wysoko i dostosować do tego treningi, a nie na odwrót? Tak, chcę więcej, sięgam po więcej, mam większe wymagania wobec siebie i szczęśliwie znalazłam kogoś, kto też u mnie
Tak, u nas wprawdzie na połączu co chwilę wieje, ale staram się wychodzić na trening, a nawet jak wieje, to potem widzę, że skaczą mi waty na minutę, jest bardzo okej. Jest zupełnie inaczej, ale to dobrze, bo jest tak pełniej i w zasadzie jak mam sobie teraz porównać triathlon do kolarstwa, to w triathlonie na początku działało bardzo po omacku, bo w zasadzie ok, przeczytałam sobie, tylko przeczytałam To są osoby, które mają wsparcie sponsorskie, dla których sport jest pracą.
Ja nie zarabiam na sporcie. Ok, zdarza się, że coś wygram i mam voucher do sklepu, dzięki czemu mogę sobie kupić jakiś sprzęt, ale na chleb zarabiam w inny sposób. Te wszystkie metody, które gdzieś tam sobie czytałam, starałam się wpleść, ale jakby jeden do jeden nie dało rady, więc to trochę było takie trenowanie po swojemu, a teraz mam nad sobą kogoś, kto jest doświadczony, ja też stałam się bardziej doświadczona i wymagająca i stwierdziłam, a czemu nie, czemu nie spróbować po prostu sięgać
Wskazane. To mam jeszcze ostatnie pytanie. Powiedz mi, z tego co opowiadasz i z tej historii, którą przedstawiłaś tutaj, głównie z triatlonem, to mam taką obawę, bym powiedział. Zakładam, że pojedziesz na Tatra Road, zakładam, że pojedziesz na wyścig na Podhalu, ten trzydniowy. I teraz co się stanie, jak Ty je wygrasz? Na pewno.
Nie będzie tak, że się nasyciłaś, osiągnęłaś jakiś taki pułap największy? Czy po prostu w inny sposób podniesiesz poprzeczkę w kolarstwie? Znaczy mam wrażenie, mam teraz takie poczucie, że to jest to, a nie chciałabym tego stracić, Nie będę rezygnowała z kolarstwa, bo czuję, że sprawia mi mnóstwo frajdy. W listopadzie też kupiłam rower MTB i gdzieś tam kojarzę, jak za dzieciaka lubiłam jeździć po lesie, więc chciałam sobie sprawić tą przyjemność i móc też pojeździć jako dorosła.
Możesz coś ze sobą zrobić, a gdy to zrobisz, otworzy się przed tobą naprawdę wachlarz możliwości, bo kolejny weekend nie musi być spędzony znowu w domu, ojej, no nie mam co robić, Zobaczcie z rodziną, z przyjacielem i zobaczysz zawody kolarskie. Nawet nie musisz startować. Po prostu zobacz co się dzieje. Jest ta cała otoczka. Mam nadzieję, że ona wróci niebawem. Jest ta cała otoczka. Naprawdę ludzie lubią rozmawiać, więc nie ma w tym trudności podejść i spytać o coś.
Pokazano wszystkie 17 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Agata Mikołajczyk opowiada o początkach swojej przygody z triatlonem, od zakończenia koszykówki do pierwszych startów.
Opowieść o pierwszych startach i doświadczeniach w triatlonie, w tym Ironman w 2018 roku.
Agata opowiada o pełnym dystansie w triatlonie w 2019 roku, w tym o startach w Czechach i Słowacji, oraz o przyczynie zrezygnowania z triatlonu.
Agata opowiada o powodach zmiany z triatlonu na kolarstwo, podkreślając pasję do jazdy na rowerze.
Agata opisuje treningi pod okiem trenera i cele w kolarstwie, w tym udział w Tatra Road Race.
Agata opowiada o swoich planach i oczekiwaniach w kolarstwie, podkreślając optymistyczne podejście.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Agata opowiada o triatlonie i kolarstwie. Dlaczego zrezygnowała z tego pierwszego i zakochała się w szosie. Bardzo skrupulatnie przedstawia cienie i blaski triatlonu, streszcza swoje treningi i zawody. Jej pierwszy sezon w kolarstwie pod okiem trenera to bardzo wiele sukcesów.
Agata nigdy się nie poddaje, wyznacza sobie bardzo ambitne cele i skrupulatnie je realizuje. Rower stał się treścią jej życia. Kluczem do sukcesu jest działać i powoli dochodzić do celu. Stara się poprzez swoje doświadczenia i sukcesy nakręcać innych do działania.