KAMALA HARRIS: Co jeśli WYGRA? (POLSKA Perspektywa)

To jeden z naszych najpotężniejszych sojuszników, więc warto wiedzieć, kto może za chwilę stać się głową tego państwa. Stałych widzów proszę więc jak zwykle o kredyt zaufania w postaci łapki w górę i ruszamy. Czas to pieniądz, więc zaczynajmy. Kamala Harris w Białym Domu? Demokraci wracają do gry. Jak już wiemy Kamala Harris podmieniła Joe Bidena i to ona rzuci wyzwanie Donaldowi Trumpowi. W zaledwie 24 godziny od ogłoszenia startu kampanii 59-letnia Kalifornijka zebrała dobowy rekord dla demokratów w tym cyklu wyborczym, mianowicie 81 milionów dolarów. W miesiąc sympatycy tej partii zebrali natomiast ponad 300 milionów dolarów, dwa razy więcej niż republikanie.

Na ten moment są powody do zadowolenia. Nikt już chyba nie żałuje po lewej stronie decyzji o podmianie kandydatów. Mimo tego, że 20 lat młodsza od Bidena była prokurator generalna Kalifornii, też popełnia liczne gafy. Są one jednak trochę inne niż te prezydenckie. I jakby to wam powiedzieć, w skrócie, jej wystąpienia publiczne nie należą do najgłębszych, a czasem wręcz rażą banałem. Prices have gone up and

Rodziny i osoby działają na temat rzeczywistości, że krew kosztuje więcej, że gaz kosztuje więcej. Musimy zrozumieć, co to znaczy. To chodzi o koszt życia. Musimy zostać cichymi. Każdy musi być cichy. Możesz mówić, że jesteś cichy, ale zostań więcej cichy niż mniej cichy. Faktem jest jednak, że w sondażach Harris prezentuje się dużo lepiej od Bidena. Niedawno wspominałem o badaniu Cienapol, dającym po 4 punkty procentowe przewagi Harris w kluczowych wyborczo stanach – Pensylwanii, Michigan oraz Wisconsin. Swoją drogą, sporo wysypało się wtedy komentarzy, że sondaże są kupione, a mówiąc o nich przyłączamy się do zakrzywiania rzeczywistości.

Moja matka czasami dawała nam ciężkie czasy i mówiła do nas, że nie wiemy, co się dzieje z tymi młodymi ludźmi. Myślisz, że po prostu uciekłeś z kołkowca? Istniejesz w kontekście tego wszystkiego, w którym żyjesz i czego przed tobą przychodziło. Tak się składa, że szanse potencjalnej pierwszej pani prezydent USA w ostatnich tygodniach rosną, a polska dyplomacja powinna być gotowa na każdą polityczną okoliczność u naszego największego sojusznika, także na ewentualną wygraną pani Harris. Co ciekawe, gracze giełdowi także faworyzują demokratów, jako że rynek w USA wciąż jest bardzo wysoko i poziom zwrotów jakie notowano za kadencji Bidena jest naprawdę przyzwoity.

KONIEC! którzy po raz pierwszy kupują swoje mieszkanie i których rodzice nie mają własnych czterech ścian. Jeśli takie osoby wykażą, że przez dwa lata opłacały czynsz, to otrzymają od rządu 25 tysięcy dolarów na wkład własny. Zatem jak wygrana Kamali Harris przełoży się na losy Polaków? Czego możemy się po niej spodziewać? Przede wszystkim kontynuacji linii wyznaczonej przez Joe Bidena, bo w końcu od czterech lat jest jego zastępczynią w Białym Domu, razem z nim kształtuje i odpowiada za politykę.

Biden ma raczej całkiem sporo związków z Polską, bowiem w Delaware, gdzie się wychowywał, dużo było naszych rodaków, co czasem wspomina. W latach 90. jako wpływowy senator skutecznie lobbował na kapitolu za przyjęciem Polski do NATO. Ponadto w trakcie swojej prezydentury dwukrotnie przemawiał w Warszawie. Raz w arkadach Kubickiego, a raz na dziedzińcu Zamku Królewskiego. I właśnie teraz, kiedy ta walka o demokrację i wolność trwa, Ukraina i naród ukraiński są na pierwszej linii frontu, walcząc o swój naród. odważnie walcząc, ale ta walka jest częścią większej bitwy o zasady i wartości demokracji, które łączą wszystkich wolnych ludzi. Tematem przewodnim w obu przypadkach była oczywiście rosyjska agresja na Ukrainę.

My zresztą już mieliśmy okazję, aby się o tym przekonać. W marcu 2022 roku Harris przyjechała po raz pierwszy do Polski. Otoczona wianuszkiem PR-owców, raczej niedostępna dla naszych mediów, traktowała nas nieco jak kraj trzeciego świata. Między stroną polską a zastępczynią Bidena nie było zresztą wielkiej chemii, choć pochwaliła nas za przyjęcie milionów ukraińskich uchodźców i zapewniała o gwarancjach bezpieczeństwa z USA. Był to swoją drogą całkiem gorący okres w naszych stosunkach, kiedy Warszawa pchała Waszyngton do odważniejszego wspierania Ukrainy. Naszemu rządowi wtedy Prawa i Sprawiedliwości zależało na zniesieniu amerykańskich blokad na transfer czołgów czy myśliwców.

Delikatnie mówiąc, Polacy uznali wtedy Harris za osobę nieprzesadnie kompetentną i przesadnie zainteresowaną swoim wizerunkiem. Sama z siebie pani wiceprezydent USA nie wychodziła z żadnymi inicjatywami. Zresztą tak samo podobno jest często w trakcie rozmów dotyczących polityki zagranicznej w Białym Domu. Harris pod tym względem raczej się nie wychyla. Warto przypomnieć, że 17 z 21 jej podróży poza USA było de facto wynikiem polecenia prezydenta. W Warszawie w oczy rzucało się z pewnością jedno – W polityce zagranicznej Harris słucha się przede wszystkim swoich doradców, czyli waszyngtońskiego establishmentu, głównie dawnej ekipy Baracka Obamy. Do tego, podobnie jak Biden, w tradycyjny sposób podkreśla znaczenie NATO i zobowiązań wynikających z artykułu 5 Traktatu Północnoatlantyckiego.

Pod względem zapewnienia nam gwarancji bezpieczeństwa w ramach NATO to oczywiście sprzyjające nam okoliczności i poglądy. Natomiast pod względem kreatywnych rozwiązań co do tego, jak wyeliminować zagrożenie ze strony Rosji, cóż, tutaj Harris nie ma zbyt wiele do zaoferowania. Szczególnie w kontekście tak poważnego konfliktu za naszymi granicami. Tak jak wspominałem, polityka zagraniczna nie jest przez Harris uznawana za priorytet, a do tego w znacznej mierze jej program dopiero się wykluwa. Wiemy, że Harris w Ameryce widzi konstruktywnego mediatora w konfliktach, a akcent stawia przede wszystkim na sprawy humanitarne. Na przykład jeśli chodzi o strefę gazy, wykazuje się większym współczuciem dla palestyńczyków niż Biden. Gdy Netanyahu przyjechał do Waszyngtonu, upomniała go i żądała zmiany kursu.

Zbojkotowała też przemówienie premiera Izraela w kongresie. Wcześniej jako wiceprezydent sugerowała obniżenie rangi dyplomatycznej relacji z Arabią Saudyjską, a także działania na rzecz zakończenia krwawej wojny w Jemenie. Szybko po wyborach Biden oddelegował ją do sprawy migracji z południowej granicy, czyli dość niewdzięcznej i bardzo trudnej roli. Ciężko też uznać, że w tej materii odniosła jakikolwiek sukces. Być może właśnie z tego powodu przez większość czasu jej notowania jako wiceprezydent były raczej niskie, nawet poniżej 40%. W ramach swojej migracyjnej misji Harris udawała się do Ameryki Środkowej, gdzie apelowała do uchodźców słowami nie przyjeżdżajcie. Chcę być jasna, że ludzie w tej regionie, którzy myślą o zrobieniu tego niebezpiecznego traktatu,

do granicy Ameryki z Meksykiem. Nie przyjdźcie. Nie przyjdźcie. Gdyby to tylko było takie proste. Wbrew nadziejom, z 2020 roku była prokurator generalna Kalifornii, w której uzyskała pseudonim Top Cap, nie okazała się ani skuteczna, ani przebojowa w roli pani wiceprezydent. I to niezależnie, czy chodziło o politykę wewnętrzną, czy też zagraniczną. Female Obama, bo tak czasami ją nazywano, w Waszyngtonie była wręcz bezbarwna I przepadła gdzieś w cieniu Bidena. Warto więc podkreślić, że w przyszłości, jeśli by zwyciężyła, wiele zależeć będzie od jej decyzji personalnych, czyli tego, kogo wybierze na doradców w Białym Domu i kogo postawi na czele swojej dyplomacji.

Bronił natomiast obranej przez Bidena strategii kropelkowej pomocy, czyli stopniowego wsparcia. Polega ona na wysłaniu Ukrainie jedynie takiej liczby sprzętu wojskowego, by Kijów nie upadł. Ale nie na tyle dłużej, aby Ukraina wygrała wojnę na swoich warunkach i nie na tyle dłużej, aby sprowokować Rosję do jeszcze agresywniejszych działań wobec NATO. Stąd właśnie część analityków od początku tego konfliktu twierdzi, że nasi sąsiedzi walczą de facto z jedną ręką zawiązaną z tyłu. I jest w tym naprawdę sporo racji. Może za Harris to się jednak nieco zmieni, bowiem faworytem do zostania sekretarzem stanu jest u niej senator Chris Coons. To doświadczony kongresmen, a przez lata sprawny łącznik między Kapitolem a Białym Domem. Coons opowiadał się za przekazaniem Ukrainie F-16, kiedy pomysł ten blokował Biden.

Presji, aby Stany Zjednoczone odważniej zaangażowały się w konflikt lub pozwoliły innym krajom NATO na odważniejsze zaangażowanie się w wojnę przy zapewnieniu amerykańskiego parasola ochronnego. I to niezależnie od tego, kto będzie rządził Polską i kto zasiądzie finalnie w Pałacu Prezydenckim. Czy to się naszej władzy uda? Z Bidenem u steru punktowo osiągnęliśmy sukcesy. Z biegiem czasu prezydent USA zmniejszył opór dotyczący transferów poszczególnych rodzajów broni, stopniowo dalej przesuwając swoją granicę. W końcu w Ukrainie mamy już czołgi i myśliwce zachodniej produkcji, baterie Patriot oraz rakietowe systemy artyleryjskie HIMARS. O wszystkim tym w pierwszych dniach po 24 lutego 2022 roku nie było nawet mowy.

Wcześniej było to uznawane w USA za krok za daleko. Z pewnością pani Harris łatwiej będzie się dogadać z otoczeniem Koalicji Obywatelskiej, bo tu występuje zdecydowana zbieżność poglądów, m.in. w sprawach światopoglądowych, zmianach klimatycznych czy postrzeganiu praw człowieka. Obecnego premiera Polski, Donalda Tuska, jej otoczenie uznaje za naturalnego sojusznika. Podobnie jak Trump ma sentyment do władzy Prawa i Sprawiedliwości i obecnego prezydenta Polski. Można więc śmiało założyć, że krótkoterminowo, póki u władzy jest koalicja, nasze stosunki z USA pogorszą się w przypadku wygranej Trumpa, a pozostaną podobne w przypadku wygranej Harris i kontynuacji polityki Bidena. Pytanie więc, czy chcecie podobny odcinek o tym, co czeka nas za Trumpa?

Zamówienia przyjmujemy jak zwykle w komentarzach. I jako prezydent zostanę silny z Ukrainą i naszymi alożnikami NATO. I tak właściwie to tyle, ile wiadomo na obecną chwilę, bo o polityce wobec Europy Środkowej czy Ukrainy Harris nie wypowiadała się szerzej i nie wychodziła poza przygotowane już wcześniej dość ogólne komunikaty. Oddać Harris należy jednak, że prostowała słowa Bidena, gdy ten w styczniu 2022 roku, nie wiadomo czy intencjonalnie czy nie, zasugerował, że mniejsza inwazja Rosji na Ukrainę może spotkać się z inną reakcją w porównaniu do pełnoskalowej inwazji. Słowa te wywołały oczywiście wielki niepokój na Ukrainie i na wschodniej flance NATO. Na koniec pytanie, kto waszym zdaniem byłby lepszym liderem dla zachodniego świata na obecne czasy?