Tomasz Kęćko: swoje słabości zamień w sukces!

I takich chwil na pewno było wiele. Ale jakoś tak jestem skonstruowany. Nie chcę tu powiedzieć, że wytrenowałem to w sobie. Charakterologicznie trochę taki jestem, że mam jakiś dziwny upór w sobie i taką moc do pokonywania jednak tych chwil słabości i do tego, że chcę jeszcze więcej. Przecież byłeś i obolały, były jakieś złamania w trakcie kariery. Wysiedliśmy, pamiętam, z Waldemarem z jednego z treningów i musieliśmy z przystanku autobusowego dojść dwa kilometry do domu, to on na lewą nogę kulał, ja na prawą, ledwie się doczłapaliśmy. Czy to powodowało, że my nie chcieliśmy więcej? Nie. Nie. Chcieliśmy właśnie więcej i to być może spowodowało, że wśród tych kolegów, koleżanek, które z nami wtedy zaczynały treningi, no my i może jeszcze dwie, trzy osoby zostały.

Na pewno najbardziej aktywny na tym polu dzisiaj jest Waldemar. I rzeczywiście on wręcz filozofię uczynił z takiej formy treningowej. To jest jedna z form treningowych, proszę o tym pamiętać, ponieważ my trenując karate musimy być wszechstronni. I Waldemar niezwykle mocno się teraz Zresztą Piotr dzisiaj też, najmłodszy z braci, bardzo aktywny jest, jeśli chodzi o bieganie. Ja trochę mam mniej czasu na przykład, żeby wyjść do tego lasu i pobyć sam ze sobą lub z kimś pobiegać, ale Waldemar i na dzisiaj śmiało mogę powiedzieć, że to on jest na tym polu najbardziej z nas aktywny. Odrobinę z tyłu jesteśmy za nim na pewno. Ale ty podobno najlepiej śpiewasz z braci. Trochę popełniam gry na gitarze, bo to trudno nazwać grą jakąś wyczynową. Użyję tutaj sformułowania sportowego, ale potrafię sobie akompaniować, śpiewać przy okazji wyjazdów na obozy.