#85 – „Spare” biografia księcia Harry’ego

No bo rzeczywiście tam tuż po urodzeniu dziecka, że hormony. I to straszliwie ubiedło Kate, ale nie tylko dlatego, że tamta zasugerowała, że ona przez hormony o czymś nie pamięta, ale przede wszystkim, że one nie znają się tak dobrze. I to jest taki moment, w którym masz takie poczucie, że z jednej strony myślisz sobie, boże drogi Kate, zluzuj, a z drugiej strony sobie myślisz, A może dobrze byłoby poznać też tą drugą stronę? I wiesz, masz takie wrażenie, że w tych momentach, kiedy on opisuje spotkania z Williamem i Kate, to z niego wychodzą takie typowe... Czujesz, że wiecie, jak czasem ktoś do was z rodziny dzwoni i chce się na kogoś pożalić i ma taki swój długi monolog. Tak, to jest ten poziom dram. To są po prostu takie rodzinne przekomarzanki o takie pierdoły. To są takie głupoty, o które oni się tam przekomarzają i to fakt, Fakt, że to trafia do biografii jako dowód na to, że między nimi były konflikty, to jest dla mnie coś nie tak, bo gdybym ja pisała kiedyś swoją autobiografię, to ja bym na tym etapie stwierdziła, że o mój Boże, ale to było głupie.

Dlatego, że jest to historia zupełnie banalna, to znaczy książę Harry wybrał się na biegun w ramach charytatywnej wyprawy i tam jak jesteś na biegunie, to ogólnie łatwo sobie podmrażać nie jakoś bardzo, ale trochę wystające części ciała, tak? Nos, uszy, palce, palce ustu. No i jak masz peniska, to peniska. I kwestia polega na tym, że w przypadku Harry'ego, czytając ten zaskakująco długi fragment i wracanie do tego co parę stron... Boże, po co? Ja miałam takie wrażenie, że on powiedzmy, opowiedział, no i byłem tam na tym bikunie, no i sobie odmroziłem. Boże, czego ja sobie tam nie odmroziłem? Ręce, palce, uszy, penisa. I ktoś mówi, co? Penisa sobie odmroziłeś? Opowiedz o tym więcej. Tell me more właśnie. On mówi, nie no wiesz co, i nawet nie poszedł, bałam się z tym pójść do lekarza, Ale powiedz więcej, ale to było wtedy kiedyś, kiedy William miał ślub?

No, to też takie, że my tak patrzymy, prawda, na tę serię Netflixa i tak mówimy, Boże, zniżasz się do tego, piszesz tę książkę, zniżasz się do tego, ale nic innego nie pozostało, co też jest elementem patologii rodziny królewskiej. Jest taki moment, kiedy Harry jedzie samochodem z ojcem i z Williamem i książę Carol mówi, nie, nie stać, żeby was otrzymywać. I Harry ma takie, no ale na tym polega twój obowiązek, tak? To znaczy wszyscy żyjemy na tym, jakby mamy te dobra królewskie, mamy te pieniądze i z tego się utrzymujemy, tak? A w zamian za to ja pracuję dla rodziny królewskiej, tak? I nie można torpedować wszystkich jego pomysłów na swój rozwój, co rodzina królewska robiła, bo on tam miał jakieś inne pomysły i wszystkie zostały od razu zestrzelone. Nie można mówić mu, że ty pójdziesz do wojska i to będzie jedyna rzecz, którą zrobisz w życiu, ale tak tylko na parę lat, potem wrócisz do swojej roli królewskiego pachołka, a potem mówić mu, że no to w sumie teraz utrzymuj się sam.

Nie chcę z góry skazywać tego tłumaczenia na infamię, zwłaszcza, że go jeszcze nie widziałam. Tak, ale jeśli będziecie czytać i myśleć, boże, jakim to prostym językiem jest napisane, jak jest egzaltowane, to takie jest też oginał. Tak, słuchajcie, będziemy kończyć i też na koniec mamy jedną dla was taką informację, a właściwie podziękowanie bardziej, bo dostałyśmy, to znaczy Megu ma u siebie w domu statuetkę z rankingu sondażu Opowiem Ci. Jest to taki sondaż, który prowadzi autorka bloga Opowiem Ci, która po prostu robi niesamowity, profesjonalny, Taki wielki sondaż odnośnie twórców zajmujących się książkami i literaturą w sieci. No i wyobraźcie sobie, że dzięki waszym głosom, no bo nie wyobrażamy sobie, żeby to były głosy jakichś randomów w sieci, dostałyśmy pierwsze miejsce w kategorii podcast literacki. Megu ma piękną statuetkę u siebie w domu, bo podała swój adres.