Ewangelia według św. Jana || Rozdział 21

Potem Jezus ponownie ukazał się uczniom nad Jeziorem Tyberiackim.

Gdy nastał poranek, Jezus stanął na brzegu jeziora, lecz uczniowie nie poznali, że to jest Jezus.

Jezus zapytał ich, dzieci, nie macie nic do jedzenia?

Wtedy uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra, to jest Pan.

Jezus powiedział do nich, przynieście kilka ryb, które teraz złowiliście.

Jezus za zim powiedział, chodźcie coś zjeść.

A Jezus podszedł, wziął chleb i podał im, podobnie uczynił z rybą.

Gdy spożyli posiłek, Jezus zapytał Szymona Piotra – Szymonie, synu Jana, czy miłujesz mnie bardziej niż oni?

Jezus rzekł do niego – Paś moje owce.

Piotr odwrócił się i zobaczył ucznia, którego Jezus miłował, idącego z tyłu.

Gdy Piotr go spostrzegł, rzekł do Jezusa, Panie, a co z nim?

Jezus mu odpowiedział, Jeśli zechcę, żeby on pozostał aż do mego powrotu, czy to Twoja sprawa?

Tymczasem Jezus wcale mu nie powiedział, że nie umrze, lecz jeśli zechce, aby on pozostał aż do Mego powrotu.

Jezus uczynił jeszcze wiele innych rzeczy, lecz sądzę, że gdyby to wszystko spisano, cały świat nie pomieściłby napisanych ksiąg.

Ta rozmowa Jezusa z Piotrem, to potrójne wyznanie miłości, to przebaczenie.

Najbardziej zachwycające jest w tym wszystkim to, że Jezus, zobaczcie, nigdy się nie zniechęca.

Tak jak ich kiedyś uczył kilka lat temu łowić ryby, po trzech latach się okazuje, że nic się nie nauczyli, nic nie potrafią, to Jezus mówi, zaczynamy od nowa, zaczynamy jeszcze raz.