No to jaka decyzja

A słuchaj, a kojarzysz z literatury albo z życia takie sytuacje, w których ludzie udają, że nie mają wyboru? W sensie, że konceptualizują sobie świat tak, że świat nie pozostawia im wyboru. Łapię ten koncept, więc z czymś mi to rezonuje. Ja ci przytoczę kawałek. No. Bo ostatnio przypadkiem zupełnym natknęłam się u Leguiny, bo wracać wciąż do domu na to. Bo tam jest, skracając bardzo, sytuacja taka, Że jest świat post-apo, żyją tam plemiona, żyją zasadniczo to plemię głównej bohaterki dorastającej, żyje bardzo w zgodzie z naturą, mają rozbudowany system rytuałów, symboli.

Aha, ale nie wie, że ma dziecko z nią. Nie wie, że ma dziecko z nią i okazuje się, że myślał, że Zbije piątkę z byłą dziewczyną, która już ma męża, dzieci i gromadkę kur, a okazuje się, że przychodzi tam i znajduje dom, żonę i dziecko, które na niego czekają. No tak. Więc wpada w to ognisko domowe jak w masło i jakby wszystko jest tam super i pięknie też Leguin to opisuje oczami tego dziecka, jak ta miłość między rodzicami jakaś w ogóle trwa i I działa, ale jest tam też moment, w którym ojciec postanawia jednak z tego domu odejść. Raczej ona go pyta, czy powiedz mi prawdę, mówi, że odchodzisz od doliny.