Czy uciekać, czy się bać

Chcę, żeby miało bezpieczny. Ale poczekaj, bo ja chcę jeszcze do tego dowiązać, do tego dokładania. Bo ja z kolei czytałam niedawno taką książkę Born for Love, której nie ma chyba polskiego przykładu, czyli Narodzeni by kochać. I to jest książka Brusa Perego, takiego psychiatry i neurologa i Maji Szalawic, dziennikarki, o tym jak naszą całą Przyszłość i całą emocjonalność kształtuje to, jak się... w zasadzie miłość, której doznajemy jako dzieci lub też jej brak. I tam są przykłady różne zupełnie ekstremalne, na przykład, nie wiem,

Więc dziecko wyrosło na psychopatę w ogóle. Nie, nie dziwota. Pozdro, siedemnaście nian tam w ciągu pierwszych dwóch lat życia czy coś. Ale właśnie, ponieważ takie też tam były straszne przykłady, to w tej książce pojawiają się takie uspokojenia tego autora, doktora Bruce'a, że większość matek, takich, które właśnie nie borykają się z jakimiś strasznymi trudnościami psychicznymi same, Albo nie są w jakichś środowiskach kompletnie pozbawionych wsparcia, to radzą sobie dobrze. To znaczy, że nie możemy się jakby, wiesz, biczować, bo Większość matek jest okej tak naprawdę, że wiesz, że... No połowa. No połowa, ale wiesz, że to nie znaczy, jak teraz się naczytamy o tych stylach przywiązania, że jak raz nie zareagujemy, jak dziecko krzyczy, to dziecko będzie spłaczone na całe życie.

Kiedyś, to też przeczytałam w tej książce Bruce'a Perego, Na każde dziecko w społeczności przypadały cztery bliskie mu osoby dorosłe, do których miało zaufanie. Dorosłe albo wiesz, typu starsza siostra. Takie, które mogły właśnie jej uspokoić, ukoić i zaspokoić jakąś potrzebę. Cztery. A teraz wiesz, mamy model typu stary w pracy, stara sama w domu z trójką dzieci. Jak w ogóle, jak te kobiety mają funkcjonować? Wiesz, bez żadnego uwolnienia ich od jakiejś części obowiązków przy dziecku, to jesteś tak wyczerpana, że nie możesz po prostu odpowiadać na każde wezwanie dziecka z pełnym entuzjazmem i empatią i uśmiechem, bo jesteś wykończona.