Chwile grozy nad Sztokholmem. Katastrofa lotu Scandinavian Airlines 751

Zostaje jej przydzielone miejsce 4E. Karin sprawnie przechodzi przez kontrolę paszportową i wkrótce wchodzi na pokład samolotu McDonnell Douglas MD81, należącego do linii Scandinavian Airlines. Zajmuje swoje miejsce i wygodnie rozsiada się na fotelu. Niedaleko Karin, na miejscu 2C, siedzi Per Holmberg, który pracuje jako pilot skandynawskich linii lotniczych. Jednak podczas tego lotu do Kopenhagi będzie jedynie pasażerem. Dopiero w Danii ma rozpocząć swoją zmianę i zasiąść za sterami identycznego samolotu linii SAS. Mężczyzna nie przypuszcza jednak, że jego praca zacznie się już za kilkanaście minut.

Dlatego załoga prosi służby naziemne o rozpoczęcie procedury odlodzenia maszyny i samolot zostaje spryskany specjalną mieszaniną, która redukuje lodową powłokę. Kapitan wita pasażerów na pokładzie lotu Scandinavian Airlines 751 i informuje, że za chwilę samolot rozpocznie kołowanie na pas startowy. Na pokładzie znajduje się łącznie 129 osób, w tym 6 członków załogi. Wkrótce samolot rusza spod terminala. Karin zamyka oczy i po raz ostatni przypomina sobie o nocnym koszmarze, ale szybko odrzuca te czarne wizje. Zamiast tego myśli o swoim chłopaku i o tym, jak spędzą razem Sylwestra w Atenach.

Gdy samolot wylatuje z chmur, załoga zauważa niewielką polanę. Nie widząc innej, lepszej opcji, kapitan kieruje na nią samolot. Piloci informują też stewardessy, że powinny przygotować pasażerów do awaryjnego lądowania. Karin Gustafsson trzyma za rękę młodą dziewczynę siedzącą obok niej. Słyszy, jak ktoś modli się do Boga. Jakaś kobieta próbuje uspokoić córkę, ale nie jest w stanie ukryć przed nią własnego zdenerwowania. Jedynym dźwiękiem, którego już nie słyszy, jest szum silników. Spogląda przez okno i widzi, jak gęsty las poniżej staje się coraz lepiej widoczny.

Chwilę później przyjeżdżają karetki pogotowia, a ranni zostają przewiezieni do szpitali. Akcja ratunkowa trwa kilka godzin, gdyż spora część poszkodowanych odmawia wejścia na pokład śmigłowca. Są wciąż zszokowani po wypadku i nie chcą po raz kolejny wzbijać się w powietrze. Na miejsce przybywają też pracownicy linii Scandinavian Airlines, którzy zamalowują nazwę widoczną na kadłubie. Jest to powszechna praktyka, która ma chronić wizerunek firmy. Linie nie chcą też, by inni pasażerowie samolotów SAS widzieli dramatyczne obrazy z udziałem maszyny należącej do tego przewoźnika. Po kilku godzinach już wszystkie media w Szwecji mówią o katastrofie i o tym, że nikt w niej nie zginął.

Zwrócono też uwagę, że załoga w ogóle nie była przeszkolona na wypadek tego typu awarii, a na pokładzie nie było nawet instrukcji, która wskazywałaby, co robić w przypadku utraty dwóch silników. Gdy w październiku 1993 roku opublikowano ostateczny raport z wypadku, skrytykowano w nim linię SAS za niedostateczne stosowanie się do procedur bezpieczeństwa i niewystarczające szkolenie załóg. Komisja pochwaliła jednak postawę wszystkich trzech pilotów, którzy według nich odegrali kluczową rolę w zapobiegnięciu katastrofie, która mogła stać się jedną z największych tragedii lotniczych w historii kraju. Każdy z nich otrzymał medal od króla Karola XVI Gustawa za działania, które uratowały życie wszystkich na pokładzie.