15 lat prowizorki. Historia Mostu Syreny

Podziękowania dla wszystkich wspierających Cykl Warszawski. W historii Warszawy wiele było mostów. Te pierwsze były wąskimi, drewnianymi przeprawami, które przegrywały z roztopami i płynącymi Wisłą Krami. Z biegiem setek lat powstawały kolejne mosty, a wiele z nich, jak chociażby dwupoziomowy most przy Cytadeli, było imponującymi obiektami inżynieryjnymi. Tylko w ostatnich sześciu latach oddano w Warszawie do użytku dwie przeprawy. Most Anny Jagiellonki, zwany także Mostem Południowym,

Cykl Warszawski. W Warszawie na początku lat 80. XX wieku było siedem mostów. Wśród nich były takie, które istniały przed 1939 rokiem i zostały odbudowane po wojnie. Wśród nich był Most Poniatowskiego, otwarty w 1914 roku, następnie dwa razy niszczony podczas kolejnych wojen. Odbudowany most oddano do użytku 22 lipca 1946 roku. Kolejną taką przeprawą był kolejowy most przy Cytadeli, pierwotnie oddany do użytku jeszcze przed mostem Poniatowskiego, bo w 1908 roku.

On też po odbudowie został otwarty w 1946. Następne mosty otwarto w 1949 roku. Wśród nich był odbudowany kolejowy most średnicowy, który wybudowano według innego projektu. A także będący częścią trasy WZ Most Śląsko-Tąbrowski, który stanął w miejscu wiaduktu Pancera i Mostu Kierbedzia. W 1959 roku na filarach drogowo-tramwajowego mostu przy Cytadeli stanął drogowo-tramwajowy Most Gdański. Kolejne nowe mosty pojawiły się w Warszawie wraz z nowymi trasami szybkiego ruchu.

Według innego źródła w latach 1963-66. Działania te nie były jednak na tyle skuteczne na ile oczekiwano. W latach 70-tych stan mostu zaczął się pogarszać. W latach 80-tych wiedziano już, że kolejny remont jest potrzebny. I to szybko. Pojawił się jednak pewien problem. W ciągu 20 lat znacznie zwiększyła się liczba samochodów w Warszawie i zamknięcie ważnego mostu bez stworzenia żadnej alternatywy sparaliżowałoby miasto. Postanowiono więc o budowie nowej, tymczasowej przeprawy. Początek remontu Mostu Paniotowskiego zaplanowano na sierpień 1985 roku.

Jeden do ruchu w kierunku Śródmieścia, a drugi w kierunku Pragi. Były to mosty niskowodne, saperskie, do których od strony praskiej prowadziła nowa ulica, której w 2015 roku nadano nazwę Zamoście. Most Syreny, którego nazwę zainspirował stojący tuż obok pomnik patronki Warszawy, oddano do użytku nad ranem 17 lipca 1985 roku. Na pierwszych kierowców, którzy przejechali nową przeprawą, czekały upominki. Musieli oni jednak uważać, bo na moście obowiązywała specyficzna organizacja ruchu. Samochody miały do dyspozycji dwa pasy ruchu, natomiast autobusy musiały jechać środkiem.

Uroczystość budowania kamienia węgielnego odbyła się pod koniec września 1998 roku, po czym budowę rozpoczęła firma Mosto Stal Warszawa. Budowa Mostu Świętokrzyskiego zwiastowała koniec Mostu Syreny. Czego jednak się spodziewano, w końcu był on budowany jako tymczasowy. Warto przytoczyć słowa pułkownika Kazimierza Błaszczyka, odpowiedzialnego za jego budowę. W 1985 roku powiedział, że most może stać nawet 20 lat.

Ostatecznie było to 15 lat, ale i tak znacznie dłużej niż każdy przypuszczał. Ostatnim dniem funkcjonowania Mostu Syreny był 22 września 2000 roku. Z tej okazji Klub Miłośników Komunikacji Miejskiej zorganizował specjalny przejazd z zabytkowym Ikarusem 280, który zamknął historię mostu. Po wszystkim konstrukcja została zdemontowana i zmagazynowana i jednak jej elementy wróciły do Warszawy po kilkunastu latach. Znowu przy okazji remontu mostu, tym razem Grota Roweckiego.

Kilka lat później z elementów dawnego Mostu Syreny zbudowano most nad Bzurą w okolicy miejscowości Kozłów Szlachecki. Tymczasem w Warszawie do dziś zachowała się pozostałość pomoście Syreny w postaci podpory znajdującej się po stronie praskiej, która została wkomponowana w ściankę wspinaczkową. Wróćmy do Mostu Świętokrzyskiego, którego nazwa nawiązuje do ulicy Świętokrzyskiej.