Chore hobby Anatolija Moskwina 🎧 PODCAST KRYMINALNY

Uśmiechnął się niepewnie. – Dzień dobry. Czego panowie szukają? – zapytał spokojnym głosem. Nazywał się Anatolij Jurjewicz Moskwin. Był znanym w lokalnym środowisku naukowcem, lingwista, historyk, wykładowca. Mówił biegle po niemiecku, francusku, walijsku i po łacinie. Był autorem wielu artykułów o dawnych kulturach. Tłumaczył starożytne teksty, głównie te dotyczące sposobów chowania zmarłych oraz dawnych ceremonii pogrzebowych. A w wolnych chwilach odwiedzał cmentarze. Setki cmentarzy. W jednym z artykułów napisał. Cmentarz to jedyne miejsce, gdzie naprawdę czuję spokój. Ludzie tu nie kłamią.

Czegoś słodkiego, obcego. Pierwszy funkcjonariusz cofnął się pół kroku. W kącie pokoju na krześle siedziała lalka w koronkowej sukience. Ale gdy podeszli bliżej, zobaczyli, że twarz nie była z plastiku. To były elegancko ubrane zwłoki dziewczynki. W ciągu kilku minut odkryli kolejne. W salonie, w sypialni, w szafie. Niektóre miały maski, inne pomalowane twarze, jakby ktoś próbował je ożywić. W sumie naliczono 26 ciał. Na biurku Moskwina leżały dziesiątki notatników. Każdy z nich zawierał dokładne mapy cmentarzy, kierunki, numer grobów, daty i szkice. Każdy wpis precyzyjny jak w muzealnym katalogu.

Kiedy Moskwin został zatrzymany, matka Olgi rozpoznała w jego mieszkaniu sukienkę, którą dziewczynka miała w dniu szkolnego przedstawienia. Odtąd w rosyjskiej prasie zaczęto nazywać Moskwina dobrym aniołem z piekła. W trakcie przesłuchań Moskwin zachowywał spokój. Nie próbował uciekać od pytań. Patrzył prosto w oczy śledczym i mówił. Nie zrobiłem nic złego. One były same. Ja tylko chciałem, żeby nie były samotne. Mówił, że słyszał głosy zmarłych dzieci, które prosiły go, by je wydobył. Że chciał, by miały drugą szansę, aż nauka znajdzie sposób na ich powrót. Nie widział w tym zła. Dla niego to była misja. Psychiatra, który badał Moskwina, napisał później w opinii.

Pacjent żyje w alternatywnej rzeczywistości, w której śmierć nie jest końcem. Śledczy odtwarzali każdy jego krok. Na cmentarzach odnaleziono dziesiątki rozkopanych grobów, głównie małych dziewczynek. W wielu z nich nie było ciał. Moskwin znał każdy cmentarz jak własną kieszeń. Często współpracował z lokalnymi urzędnikami i pomagał w renowacji nagrobków, zyskując tym samym nieograniczony dostęp. W dziennikach zapisywał nie tylko daty, Ale też rozmowy z rodzicami ofiar. Podchodził do nich, rozmawiał o historii grobu i o ich córkach. Jakby naprawdę chciał poznać każde dziecko zanim zabierze je do siebie.

W maju 2012 roku sąd w Niżnym Nowogrodzie uznał Anatolij Moskwin jest niepoczytalny. Diagnoza schizofrenia paranoidalna. Wyrok bez procesu karnego przymusowe leczenie psychiatryczne. Nie trafił do więzienia. Został zamknięty w szpitalu psychiatrycznym. Co 2-3 lata sąd oceniał jego stan. W 2018 roku rozważano możliwość leczenia ambulatoryjnego, co oznaczało, że Moskwin wyjdzie ze szpitala i będzie mieszkał w domu, co jakiś czas zgłaszając się na badania. Rosyjskie społeczeństwo zaprotestowało i finalnie z pomysłu zrezygnowano. W 2022 roku Moskwin został ubezwłasnowolniony.

Od tego momentu nie mógł sam podejmować praktycznie żadnych decyzji. Wedle akt Moskwin będzie przymusowo przebywał w szpitalu do listopada 2025 roku. Przez 14 lat pobytu w odosobnieniu Anatolij praktycznie nie wychodził z pokoju. Czytał książki i pisał kolejne notatki o historii śmierci. Z biegiem czasu jego historia zaczęła żyć własnym życiem. Internet pełen był teorii. Jedni nazywali go seryjnym mordercą, inni nekromatą. Nie zabił nikogo. Jego ofiary już nie żyły zanim się nimi zaopiekował. To nie czyniło go jednak niewinnym, bo odebrał rodzinom coś, czego nie da się odzyskać – spokój.

Każdy rodzic, który dowiedział się, że ciało jego dziecka zostało zabrane, musiał przeżyć śmierć po raz drugi. W Niżnym Nowogrodzie do dziś mówi się, że nocami w okolicach cmentarzy widać światło latarki. Ktoś stoi przy grobach, coś notuje, coś poprawia. Ludzie żartują, że to duch Moskwina, który wciąż pilnuje swoich dzieci. W szpitalu, gdzie jest przetrzymywany, pielęgniarki mówią, że wciąż pisze listy. Do zmarłych. Każdy z nich kończy tym samym zdaniem. Kiedy wrócicie znów, będziemy razem. Dziś groby, które odwiedzał mają nowe płyty. Rodziny próbują zapomnieć. Ale pamięć o dobrym aniele, człowieku, który chciał zatrzymać śmierć, wciąż jest żywa.