14letni morderca - Seito Sakakibara 🎧 PODCAST KRYMINALNY

Kimś z tych samych ulic, z tej samej szkoły. Kimś, kogo mijało się codziennie. Seito Sakakibara miał wtedy 14 lat. Na razie nikt o nim nie mówił. Jego nazwisko nie pojawiało się w gazetach. Siedział w klasie jak inni uczniowie. Rozwiązywał zadania. Nie wyróżniał się niczym szczególnym. Wszystko zaczęło się od sytuacji, którą łatwo zignorować. Na jednym z osiedli w Kobe dzieci znalazły martwe zwierzę. Ktoś powiedział, że to robota bezdomnych kotów. Ktoś inny, że to głupi żart starszych chłopaków. Kilka dni później podobne znalezisko pojawiło się w innym miejscu. Tym razem ktoś zauważył, że martwy kot został ułożony w nienaturalny sposób.

Chłopcem, który później przyjął pseudonim Seito Sakakibara. Miasto wciąż próbowało wierzyć, że to seria nieszczęśliwych zbiegów okoliczności, że sprawca przyjechał z zewnątrz, że wkrótce zostanie złapany i wszystko wróci do normy. Mimo to napięcie rosło z każdym dniem. 27 maja 1997 roku zaczął się zwyczajnie. Poranne wiadomości mówiły o pogodzie i korkach. Uczniowie jak codzień szli do szkół. Nauczyciele sprawdzali listę obecności. Nic nie zapowiadało, że za kilka godzin całe miasto zadrży. W pewnym momencie przed jedną ze szkół ktoś zauważył przy bramie zawieszoną na ogrodzeniu torbę.

Najpierw myślano, że ktoś zostawił w niej śmieci. Dopiero po chwili do znalazcy dotarło na co naprawdę patrzy. W torbie znajdowała się odcięta głowa 11-letniego chłopca. Dzieci krzyczały. Nauczyciele próbowali odciągnąć je od bramy. Ktoś zadzwonił po policję. W ciągu kilku minut teren otoczono taśmą. I wtedy policjanci odkryli coś jeszcze. List, który wkrótce trafił do mediów. Napisany chłodnym, niemal teatralnym językiem. Autor podpisywał się jako Seito Sakakibara. To jest początek gry. Zatrzymajcie mnie, jeśli potraficie wy policjanci.

List zawierał jeszcze jedno zdanie, które szczególnie niepokoiło. Zapowiedź kolejnych działań. Strach opanował całe miasto. Stał się publiczny. Mówiono o nim w pracy, w pociągach, w szkołach. Dzieci przestały wychodzić na place zabaw. W niektórych klasach uczniowie płakali, kiedy nauczyciele wychodzili na chwilę z sali. Kilka tygodni później policja zatrzymała 14-letniego ucznia z okolicy. Przyznał się do wysłania listu. Oznajmił, że nazywa się Seito Sakakibara. Kiedy w mediach podano jego wiek, kraj zareagował niedowierzaniem. Spodziewano się dorosłego, seryjnego przestępcy. Tymczasem za zbrodnią stał chłopiec, który jeszcze niedawno siedział w szkolnej ławce.

Kiedy policja ogłosiła, że zatrzymano sprawcę, nazwiska nie podano. Zgodnie z japońskim prawem chroniącym nieletnich, media mogły używać tylko określenia chłopiec A. W gazetach pojawiły się zamazane zdjęcia osiedla. W telewizji mówiono o 14-letnim uczniu z Kobe. Twarz pozostała ukryta. Dla opinii publicznej to był szok. Sprawcą nie okazał się dorosły mężczyzna z kryminalną przeszłością. Był nim uczeń gimnazjum. Mieszkał z rodzicami. Chodził do szkoły jak tysiące innych dzieci w Kobe. Nie miał na koncie żadnych przestępstw. Śledczy ustalili, że to on wysłał list podpisany pseudonimem Seito Sakakibara.

W takim systemie dziecko często nie mówi o tym, co naprawdę czuje. Eksperci, którzy badali 14-latka, Opisywali mieszankę narastającej frustracji, poczucia izolacji i potrzeby dominacji. Pseudonim Seito Sakakibara nie powstał przypadkiem. To była maska, rola w którą można wejść i przestać być zwykłym uczniem. W listach pisał z pewnością siebie, jakiej nie okazywał na co dzień. Rodzice analizowali każdą rozmowę, każde wspomnienie. Nauczyciele przypominali sobie drobne incydenty, które wtedy wydawały się nieistotne. A społeczeństwo próbowało znaleźć jedno konkretne ostrzeżenie, które pozwoliłoby powiedzieć, że tu należało zareagować.

Nie wyglądało to na chwilowy impuls. Raczej na swego rodzaju świat budowany powoli w tajemnicy. W odnalezionych listach podpisanych jako Seito widać było coś jeszcze. Potrzebę gry. Wyzywał policję, kpił systemu. Chciał, żeby go zauważono. Chciał, żeby dorośli poczuli strach. Psychiatrzy nie byli jednogłośni. Większość wskazywała na zaburzenia osobowości, inni na głębokie problemy emocjonalne i brak empatii. Pojawiły się też opinie, że jego działania miały element eksperymentu. Sprawdzał jak daleko może się posunąć i jak zareaguje świat. W Japonii ta sprawa uruchomiła trudną debatę.

Dla wielu Japończyków było to trudne do zaakceptowania. Po tak brutalnym czynie oczekiwano jawności i surowej kary. Tymczasem system przewidywał coś innego. Ochronę nieletniego i nacisk na resocjalizację. Przed sądem analizowano raporty psychiatrów, opinie nauczycieli i historię rodzinną. Badano czy rozumiał znaczenie swoich czynów, czy był poczytalny i czy istnieje ryzyko powtórzenia przemocy. Nie było tu dramatycznych przemówień ani publicznych konfrontacji. Były dokumenty i ekspertyzy. W sierpniu 1997 roku zapadła decyzja. 14-latek znany opinii publicznej jako Seito Sakakibara został skierowany do zamkniętego ośrodka wychowawczego o zaostrzonym rygorze.

Seito spędził w zamkniętych placówkach kilka lat. Przechodził terapię, edukację, oceniano jego postępy. Decyzje o jego dalszym losie zapadały w ciszy, z dala od kamer. Dla opinii publicznej była to trudna lekcja. System postawił na możliwość zmiany, a społeczeństwo domagało się kary. Za zamkniętymi drzwiami toczył się więc proces, którego przebiegu większość ludzi nigdy nie poznała w pełni. Pozostało więc poczucie niedosytu i pytanie czy sprawiedliwość naprawdę została wymierzona. Po decyzji sądu emocje wcale nie opadły. W Kobe zmieniła się codzienność. W szkołach wprowadzono dodatkowe zajęcia dotyczące bezpieczeństwa.

Pseudonim Seito Sakakibara stał się symbolem. Używano go w dyskusjach o przemocy wśród młodzieży, o wpływie mediów, o izolacji społecznej. Każdy projekt nowej ustawy dotyczący nieletnich wracał do tej sprawy. Po kilku latach w zamkniętych ośrodkach i pod nadzorem specjalistów, Seito przestał być chłopcem A w sensie formalnym, a system uznał, że proces resocjalizacji się zakończył. W 2004 roku Seito wyszedł na wolność. Nie podano miejsca pobytu. Otrzymał nowe dokumenty, nową tożsamość. Państwo przyjęło założenie, że jeśli ktoś ma szansę funkcjonować w społeczeństwie, musi mieć możliwość rozpoczęcia od zera.

Dla rodzin ofiar to był moment szczególnie bolesny. One nie mogły zacząć od zera. Ich codzienność została na zawsze podzielona na przed i po. Każda informacja o dalszym życiu sprawcy budziła sprzeciw i gniew. Tymczasem sprawa wróciła z nową siłą w 2015 roku. To wtedy ukazała się książka autobiograficzna zatytułowana Zekka. Bezwzględny śpiew. Autorem był Seito Sakakibara. Opisywał w niej swoje dzieciństwo, myśli z czasu zbrodni i pobyt w ośrodku. Pisał o poczuciu pustki i próbie zrozumienia samego siebie. Publikacja wywołała burzę.