Zasady czy miłość? ✠ Chlebak [5.09.2026] Piotr Oleś OP i Piotr Frey OP

Otóż tak, nawet trzeba, żebyście królowali, byśmy mogli współkrólować z wami. Wydaje mi się bowiem, że Bóg nas, apostołów, wyznaczył jako ostatnich, jakby na śmierć skazanych. Staliśmy się bowiem widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi. My głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie. My niemocni, wy mocni. Wy doznajecie szacunku, a my wzgardy. Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy policzkowani i skazani na tułaczkę i utrudzeni pracą rąk własnych. Błogosławimy, gdy nam zło rzeczą. Znosimy, gdy nas prześladują. Dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają.

Tych wszystkich, których zna, których zna historię, o których wie, w jaki sposób jego głoszenie zadziałało w ich życiu. Paweł wie też, że to, że może do nich głosić, nie jest tylko i wyłącznie skutkiem jego silnej woli, jego dobrego pomysłu na ewangelizację, na zmianę świata. Paweł wie, że jest obdarowany. Paweł wie, że w pewnym momencie swojego życia został odnaleziony przez Chrystusa i obdarowany łaską. Łaską, która tak jak każde dobro otrzymane przez Boga, domaga się tego, żeby się dzielić. To znaczy, żeby robić z niej użytek. Zobaczmy, że to wszystko, czym Pan Bóg nas obdarowuje, od miłości przez miłosierdzie, nie jest tylko i wyłącznie po to, żeby nas samych nasycić.

Jeśli jesteśmy obdarowani, to po to, żeby stać się tymi, którzy potrafią obdarowywać. Dobro, jak mówi święty Tomasz, ma zdolność nieustannego pomnażania się. Bonum est diffusivum sui. Spróbujmy dzisiaj popatrzeć na dary, które nosimy w sobie, na nasze naturalne talenty, na dobro, którego dzisiaj doświadczyliśmy, na miłość, miłosierdzie. Być może na te zwykłe, proste rzeczy, którymi świat, rzeczywistość, Pan Bóg nas częstuje każdego dnia. Spróbujmy dzisiaj po pierwsze ucieszyć się tym, że je mamy, a po drugie zobaczyć, co z tego jest jednocześnie zaproszeniem do tego, byśmy podali to dalej. Jeśli doświadczamy miłosierdzia, to przecież po to, żeby uczyć się być miłosiernymi.

I myślę, że wiele jest ludzi, którzy oddaliło się od Kościoła, może nawet i od Boga, przez to, że spotkali się z ludźmi, którzy nie potrafili nagiąć tych swoich reguł wobec tego, wobec wymagań miłości po prostu. To znaczy, że reguła i prawo okazały się ważniejsze niż spotkanie z drugim człowiekiem. A przecież i modlitwy, i posty, i cokolwiek innego robimy dla Boga, to wszystko są tylko narzędzia. To nie my mamy im służyć. To one mają służyć nam, a my Bogu i ludziom. Jeśli podobał Ci się ten Chlebak, zostaw lajk lub komentarz. Dziękujemy.