Kim jesteś poza swoją biedą? ✠ Chlebak [8.04.2026] Łukasz Woś OP i Piotr Laskowski OP

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Piotra Laskowskiego z Warszawy i Łukasza Wosia z Krakowa. Czytanie z dziejów apostolskich. Gdy Piotr i Jan wchodzili do świątyni na modlitwę o godzinie dziewiątej, wnoszono właśnie pewnego człowieka, chromego od urodzenia. Umieszczano go codziennie przy bramie świątyni zwanej Pięknu, aby wchodzących do świątyni prosił o jałmużnę. Ten, zobaczywszy Piotra i Jana, gdy mieli wejść do świątyni, prosił ich o jałmużnę. Lecz Piotr, przypatrzywszy mu się z Janem, powiedział – spójrz na nas. A on patrzył na nich, oczekując od nich jałmużnę.

Nie mam srebra ani złota, powiedział Piotr, ale co mam, to ci daję. W imię Jezusa Chrystusa Nazaryjczyka chodź. I ująwszy go za prawą rękę, podniósł go, a on natychmiast odzyskał władzę w nogach i stopach. Zerwał się i stanął na nogach, i chodził, i wszedł z nimi do świątyni, chodząc, skacząc i wielbiąc Boga. A cały lud zobaczył go chodzącego i chwalącego Boga i rozpoznawali w nim tego człowieka, który siedział przy pięknej bramie świątyni, aby żebrać i ogarnęło ich zdumienie i zachwyt z powodu tego, co go spotkało. Piotr napełniony Duchem Świętym robi wariackie rzeczy. Dziś słyszymy, że Piotr jest kimś, kto podchodzi do człowieka

który prosi go o jałmużnę i robi coś bardzo wariackiego. Człowiek, którego spotyka Piotr, jest człowiekiem, który definiuje się przez swój brak. To jest Chromy, który siedzi przy Bramie Pięknej, I żebrze. Każdego dnia wszyscy przechodzący obok znają go, wiedzą kim on jest przez jego chorobę i przez to, że jest kimś, kto żebrze ojałmużnę. To jest jego znak rozpoznawczy, to jest jego imię, którym się przedstawia. I on to robi cały czas. To jest jego tożsamość. Piotr nagle przychodzi i mówi – spójrz na mnie. przestań patrzeć na ten swój brak, który cię definiuje. Spójrz na chwilę na mnie, bo chcę ci dać coś, czego nawet nie spodziewasz się, że tego pragniesz.

Jałmużna dałaby ci chwilowe zadowolenie. Chce ci dać coś, co da ci nową tożsamość. Co da ci tak naprawdę doświadczenie tego, że w tym, co jest jakimś twoim brakiem i biedą, którą się definiujesz, Chcę wlać nowe życie, które sprawi, że będziesz kimś, kto ma nową moc, kto ma nowe możliwości działania przy całym tym, że twoje życie może wokół ciebie nie zmieni się bardzo, ale to będzie nowe przeżywanie tego życia. Nagle okazuje się, że Piotr pomaga temu człowiekowi wstać i zacząć chodzić. I kilka chwil później widzimy, jak ten człowiek wchodzi do świątyni razem z Piotrem i zaczyna tańczyć, uwielbiać Boga. Wszyscy wokół, patrząc na to, co się dzieje, są w absolutnym szoku.

Nagle okazuje się, że Piotr pomaga temu człowiekowi przestać skupiać się na sobie i na swojej biedzie, a prosi o to, żeby popatrzył na niego, a przez niego tak naprawdę na Boga. Dziś mamy zaproszenie do tego, żeby przestać patrzeć na swoją biedę, żeby przestać się nią definiować jako czymś, co nas określa i co sprawia, że jest jedynym czymś, co możemy o sobie powiedzieć. Spojrzeć na Piotra, tak naprawdę spojrzeć na Boga, żeby na nowo odkrywać, co jest tą naszą tożsamością, kim tak naprawdę jesteśmy. Z Ewangelii według św. Łukasza. W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi zwanej Emmaus, oddalonej o sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem.