Chlebak 26.06.2023

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Tomasza Grabowskiego i Krzysztofa Lorczyka z naszego klasztoru w Poznaniu. Czytanie z Księgi Rodzaju Pan Bóg rzekł do Abrama, wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twojego ojca do kraju, który ci wskaże. Uczynię bowiem z Ciebie wielki naród. Będę Ci błogosławił i Twoje imię rozsławię. Staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił tym, którzy Tobie błogosławić będą, a tym, którzy Tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez Ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi.

Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł Ilot. Abram miał 75 lat, gdy wyszedł z Haranu. I zabrał Abram ze sobą swoją żonę Saraj, swego bratanka Lota i cały dobytek, jaki obaj posiadali, oraz służbę, którą nabyli w Haranie, i wyruszyli, aby się udać do Kanaanu. Gdy zaś przybyli do Kanaanu, Abram przeszedł przez ten kraj aż do pewnej miejscowości koło Sychem, do Dębu More. A w kraju tym mieszkali wówczas Kananejczycy. Pan ukazawszy się Abramowi rzekł, Twojemu potomstwu oddaję właśnie tę ziemię.

Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał. Stamtąd zaś przeniósł się na wzgórze na wschód od Betel i rozbił swój namiot pomiędzy Betel i Ai . Tam również zbudował ołtarz dla Pana i wzywał imienia Jego. Zwinąwszy namiot, Abram wędrował z miejsca na miejsce w stronę Negebu. Po lekturze Listu do Koryntian teraz trafiamy na początek historii zbawienia. Tej historii, która faktycznie jest historią. Już nie tylko opowiadaniem takim rudymentalnym, jak pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju, ale opowiadaniem, które ma zakorzenienie w faktach historycznych.

I spotykamy Abrama. Jeszcze nawet nie Abrahama. To zupełnie początek jego drogi. Co jest ważne na początku drogi Abrama? To mianowicie, że Bóg jest Bogiem obietnicy, a nie Bogiem spełniającym oczekiwania. Bóg daje obietnicę, jest jej wierny. Będziemy widzieli w całej historii Abrama, jak on oczekuje wypełnienia się Bożej obietnicy, którą usłyszał tego pierwszego dnia, kiedy Bóg go wybrał na Ojca wielkiego narodu. Nie tylko narodu Izraela, nie tylko Żydów, Dla nas jest to bardzo istotne, żebyśmy uświadomili sobie, że jesteśmy w drodze.

Niemniej jednak wymaga to odwagi, żeby przełamać lęk. Odwaga to nie jest brak lęku, to jest zwyciężanie lęku. Po drugie, potrzebujemy tego, żeby właśnie nie zamknąć Boga w swoich oczekiwaniach, żeby nie ograniczyć Jego rozmachu przez nasze małe wyobrażenia. Często jest tak, że widzimy Pana Boga jakby przez szczelinę, jakbyśmy zaglądali przez dziurkę od klucza. Nie widzimy pełnego obrazu, tylko właśnie jakiś ułamek. I dlatego, że jest nam znany, dlatego, że do niego się przyzwyczailiśmy, to trzymamy się go kurczowo. Gdyby Abram tak postępował, to nie zaczęłaby się jego droga wiary i nie stałby się ojcem tych, którzy są wierzący. Jeśli odważymy się na to, żeby nie domykać Boga w swoich oczekiwaniach, ale pozwolimy się Jemu poprowadzić, to okaże się, że Bóg ma dla nas coś o wiele większego niż nasze oczekiwania.

I wreszcie, Te przeszkody łamiemy wtedy, kiedy godzimy się na to, że nasze powołanie, a więc to, do czego zostaliśmy stworzeni, jest tajemnicą, która odsłania się krok po kroku. Nie musimy dziś jeszcze znać tego, dokąd idziemy. Nie musimy dziś jeszcze znać tego kraju, mówiąc w cudzysłowie, a odnosząc się do Abrama, który Bóg nam przygotował. Chodzi o to, żebyśmy ruszyli w drogę za Nim. A ta droga będzie nas kształtować, tak jak Chrystus kształtował swoich uczniów podczas drogi. Oni też chcieli poznać miejsce, powiedzieli Zbawicielowi, gdzie mieszkasz, kiedy zapytał ich, czego szukacie. A On zaprowadził ich nie tyle w miejsce, co w zupełnie nowy sposób bycia.