Chlebak 23.05.2023

Także przemawiałem i nauczałem was publicznie i po domach, nawołując zarówno Żydów jak i Greków do nawrócenia się do Boga i do uwierzenia w Pana naszego Jezusa. A teraz, przynaglany przez Ducha, udaję się do Jeruzalem. Nie wiem, co mnie tam spotka, oprócz tego, że czekają mi więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch Święty w każdym mieście. Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa, bylebym dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej. Wiem teraz, że wy wszyscy, wśród których po drodze głosiłem królestwo, już mnie nie ujrzycie.

Dlatego oświadczam wam dzisiaj. Nie jestem winien niczyjej krwi, bo nie uchylałem się tchórzliwie od głoszenia wam całej woli Bożej. Misja św. Pawła mogłaby zapewne jeszcze długo trwać. Nadal umacniałby założone wspólnoty, głosił w nowych miejscach. Przenaglenie Ducha Świętego, aby pójść do Jerozolimy, odczytuje jako zakończenie swojej misji w dotychczasowej postaci. Z pokorą, ufnością i wolnością przyjmuje jednak to jako wolę Boga. Jest świadomy tego, że choć tak wiele dokonał i mógłby jeszcze wiele dokonać, nie jest to jego osobiste dzieło, ale Boga.

Wie, że zasiał ziarno, ale inny będzie teraz podlewał, a Pan Bóg da temu wzrost. Patrząc w przeszłość, ma poczucie, że godnie wypełnił powierzoną mu przez Boga misję i może z odwagą patrzeć w przyszłość. Jest gotowy na wszystko, co się wydarzy, bo ma pewność, że idzie tam, gdzie prowadzi go Bóg, któremu zawierzył życie i jest gotowy przyjąć wszystko z Jego ręki. Uczmy się patrzeć na to, co mamy, co osiągnęliśmy jako dar od Boga i pamiętać, że wszystko od Niego zależy.

Z Ewangelii św. Jana. W czasie ostatniej wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, rzekł. Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś. A to jest życie wieczne, aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa. Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie wpierw, zanim świat powstał.

To nie jest tak po prostu powiedzenie, oni są dla mnie ważni, zaopiekuj się nimi. Pan Jezus mówi o każdym i każdej z nas w tej modlitwie w niebywale czuły sposób. Tak jakby nie chciał o nikim zapomnieć. Tak jakby chciał każdemu zapewnić bezpieczeństwo, troskę Ojca, Jego miłość, Jego miłosierdzie. Tak jakby nie chciał pozwolić, by ktokolwiek czuł się zapomniany. I ta troskliwość Pana Jezusa, ona jest czymś, co jest niesłychanie poruszające. My bardzo często idziemy za taką pokusą, żeby pamiętać o trosce i miłości Boga tylko wtedy, kiedy jest wszystko w porządku.

Ale musimy cały czas powracać do tej podstawowej prawdy, że Słowo Jezusa jest żywe i trwa wiecznie, że obietnice, które nam złożył, zostaną wypełnione, Bo Jego Słowo jest nieodwołalne. Bóg naprawdę się o ciebie troszczy. Bóg naprawdę jest kimś, kto daje ci bezpieczeństwo w czyich rękach. Dzień po dniu chociażby wokoło działy się najtrudniejsze rzeczy. Tobie nie stanie się krzywda. Bo nie jesteś zapomniana, bo nie jesteś zapomniany, bo on jest tym, którego miłość widzi nawet najmniejszy fragment twojego życia, najmniejszy fragment twojej osobowości, które to, co najmniejsze i najbardziej kruche pragnie zachować.