Chlebak 19.08.2023

Naród wówczas odrzekł tymi słowami. Dalecy jesteśmy od tego, abyśmy mieli opuścić Pana, a służyć cudzym Bogom. Czyż to nie Bóg nasz wyprowadził nas i przodków naszych z ziemi egipskiej, z domu niewoli? Czyż nie On przed oczami naszymi uczynił wielkie znaki i ochraniał nas przed całą drogę, którą szliśmy i wśród wszystkich ludów, pomiędzy którymi przechodziliśmy? Ponadto Pan wypędził przed nami wszystkie te ludy wraz z amorytami, którzy mieszkali w tym kraju. My również chcemy służyć Panu, bo On jest naszym Bogiem. I rzekł Jozue do ludu. Nie możecie służyć Panu, bo On jest Bogiem świętym i jest Bogiem zazdrosnym i nie przebaczy wam waszych występków i grzechów.

Jeśli opuścicie Pana, aby służyć cudzym Bogom, ześle na was znowu nieszczęście. A choć przedtem dobrze wam czynił, wtedy sprowadzi zagładę. Lecz lud odrzekł Jozuemu. Nie. Chcemy służyć Panu. Józua odpowiedział ludowi. Wy jesteście świadkami przeciw samym sobie, że wybraliście Pana, aby Mu służyć. I odpowiedzieli. Jesteśmy świadkami. Teraz usuńcie cudzych bogów spośród was i zwróćcie serca wasze ku Panu, Bogu Izraela. I odrzekł lud Józuemu. Panu, Bogu naszemu, chcemy służyć i głosu Jego chcemy słuchać.

Zawarł więc Jozuę w tym dniu przymierze z ludem i nadał mu prawo i przepisy w Sychem. Jozuę zapisał te słowa w Księdze Prawa Bożego. Wziął potem wielki kamień i ustawił go tam pod terebintem, który jest w miejscu poświęconym Panu. Następnie Jozuę rzekł do zgromadzonego ludu. Popatrzcie, oto ten kamień będzie dla was świadectwem. Ponieważ słyszał wszystkie słowa, które Pan mówił do was. Będzie on świadkiem przeciw wam, abyście się nie wyparli waszego Boga. Wtedy Jozuę odprawił lud i każdy pośpieszył do swojej posiadłości. Potem umarł Jozuę, syn Nuna, sługa Pana, mając sto dziesięć lat.

Komu chcemy służyć? Ale nie dawaj odpowiedzi nagle, nie dawaj odpowiedzi szybko. Przemyśl i zastanów się. Twoje słowo ma moc. Twoje słowo jest ważne przed Panem Bogiem. Bóg nie chce niewolnika. Chcę, żeby mu służył i oddawał mu cześć ktoś, kto jest świadomy tego, kim on jest w Twoim i moim życiu. Nie chcę, żebyś szybko podejmował decyzję. Ale chcę, żebyś był jej wierny. Chcę, żebyś te słowo, które wypowiesz przed Nim, tak, chcę służyć Tobie, żebyś je zapamiętał do końca swojego życia i żebyś nim żył.

Żeby nie pozostało tylko pustym słowem, ale żeby to słowo wypełniło się w Twoim życiu przez Twoje czyny, przez Twoje słowa, przez to wszystko, co będziesz działał. Bóg pragnie sługi, które w sposób wolny się mu oddaje. Bóg pragnie tego, kto rzeczywiście bierze odpowiedzialność za słowa. Dzisiaj, kiedy Bóg zaprasza cię do tego, komu chcesz służyć, czy rzeczywiście ja jestem twoim Bogiem, nie dawaj szybkiej odpowiedzi, bo konsekwencje tej decyzji są Boże.

Z Ewangelii według św. Mateusza. Przynoszono do Jezusa dzieci, aby położył na nie ręce i pomodlił się za nie. A uczniowie szorstko zabraniali im tego. Lecz Jezus rzekł, dopuśćcie dzieci i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie. Do takich bowiem należy Królestwo Niebieskie. Położył na nie ręce i poszedł stamtąd. Być może macie przed oczami taki obraz Pana Jezusa siedzącego na jakiejś polanie i wokół Niego biegają dzieci. Pan Jezus wyciąga swoją rękę chcąc pobłogosławić te biegające dzieci.

Kiedy Jezus wskazuje na dziecko i mówi, do takich należy Królestwo Niebieskie, chce nam trochę dodać otufy i powiedzieć, no jeżeli nie rozumiesz wszystkiego, całej nauki, To i tak przyjdź. Chodź, ja chcę Cię pobłogosławić. Chcę, żebyś był przy mnie. Chcę wyciągnąć nad Tobą rękę. Do takich należy Królestwo Niebieskie. I może czasami, kiedy nam brakuje już siły w zgłębianiu kolejnych zakamarków teologii, w tym zgłębianiu kolejnych przykazań, zasad, może warto przypomnieć sobie właśnie tę dzisiejszą Ewangelię. I poprosić Pana Boga o takie doświadczenie bliskości z Nim, takie doświadczenie ręki położonej na naszej głowie.