Chlebak 18.03.2023

Z Ewangelii według św. Łukasza. Jezus opowiedział niektórym, co dufni byli w siebie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili tę przypowieść. Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić. Jeden faryzeusz, a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił. Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie. Zdziercy, niesprawiedliwi, cudzołożnicy albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu. Daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam.

A celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi, mówiąc, Boże, miej litość dla mnie grzesznika. Powiadam wam, ten odszedł do domu usprawiedliwiony, a nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony. W czym lepsza jest postawa celnika z dzisiejszej Ewangelii niż faryzeusza? Faryzeusz nie potrzebuje niczego ani nikogo. Przychodzi do Boga, żeby podziękować.

Swoją drogą, miło z jego strony, że dziękuję Bogu. Ale dziękuję, że nie jest jak inni ludzie. Ci, którzy są słabi, ci, którzy są grzeszni, gardzi nimi. Niczego od Boga nie potrzebuje i w związku z tym też faryzeusz niczego nie dostaje. Modlitwa faryzeusza jest pusta, jałowa. Celnik natomiast jest wielkim, jednym wielkim pragnieniem miłosierdzia. Wie, że jest grzesznikiem i sam się od swojego grzechu, swojej nędzy nie uwolni. W obliczu świętości Boga wszyscy jesteśmy celnikami i każdy potrzebuje miłosierdzia.