Chlebak ✠ 15.03.2026 – Maciej Chanaka OP

Idź, obmyj się w sadzawce Siloam, co się tłumaczy posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili, czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze? Jedni twierdzili, tak, to jest ten, a inni przeczyli, nie, jest tylko do tamtego podobny. On zaś mówił, to ja jestem. Mówili więc do niego, jakżeż oczy ci się otworzyły? On odpowiedział, człowiek zwany Jezusem uczynił błoto, pomazał moje oczy i żegł do mnie, idź do sadzawki Siloam i obmyj się. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem.

Nauczycielu, kto zgrzeszył, że ten człowiek urodził się niewidomy? A Jezus, jakby trochę zdziwiony, zgrzeszył? Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice. Tu chodzi o coś innego. Ale patrzymy, bo mamy błoto na oczach, nie widzimy, nie dostrzegamy. I trzeba to uznać, że nie widzimy, że mamy to błoto na oczach i że to światło Chrystusa niełatwo do nas dociera. Tracimy kontakt z tą rzeczywistością duchową, ale jeżeli pokornie to uznamy, to możemy zrozumieć kolejny znak, który daje nam Chrystus. To błoto na naszych oczach to jest pierwszy znak, ale jest drugi w tej Ewangelii. Otóż Jezus posyła niewidomego z tą skorupą błota na oczach do sadzawki Siloa.

Dlaczego tam? Bo to też ważny znak, bo w Jerozolimie ta sadzawka to bardzo ważne źródło wody w mieście. Ona jest połączona takim tunelem Ezechiasza ze źródłem Gihon, które służyło Jerozolimie do zaopatrzenia w wodę. Jakby Jezus chciał jasno i wyraźnie powiedzieć, jest tylko jeden, który potrafi obmyć oczy, tak byś zaczął właściwie widzieć. Ta sadzawka Siloam to jest ołtarz, to jest miejsce, gdzie znajdziesz wodę żywą. Do tego ołtarza jest posyłana żywa woda, która obmywa nie tylko oczy, ale również nasze serca. Mamy błoto na oczach, przestajemy widzieć Boga, przestajemy rozumieć wydarzenia, ale jeśli jest w nas pragnienie, to każdy z nas może podejść do tej sadzawki Siloam, do ołtarza, by obmyć oczy, a słuchając Słowa Bożego uczymy się też patrzeć dalej i widzieć właściwie.