Chlebak 14.07.2023

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Adama Szustaka i Tomasza Nowaka z Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego. Czytania przeczyta Mateusz Paluch z Krakowa. Z Księgi Rodzaju. Izrael wyruszył w drogę z całym swym dobytkiem, a gdy przybył do Beerszeby, złożył ofiarę Bogu Ojca swego Izaaka. Bóg zaś w widzeniu nocnym tak odezwał się do Izraela. Jakubie, Jakubie! A gdy on odpowiedział, oto jestem, rzekł do niego, ja jestem Bogiem, Bogiem Twego Ojca. Idź bez obawy do Egiptu, gdyż uczynię Cię tam wielkim narodem.

Kiedy zobaczył go, rzucił mu się na szyję i długo płakał na jego szyi. Wreszcie Izrael odezwał się do Józefa, teraz mogę już umrzeć, skoro zobaczyłem cię jeszcze przy życiu. Mamy dzisiaj, kochani, bardzo wzruszającą scenę, kiedy Izrael, kiedy Jakub wreszcie się spotyka ze swoim synem, o którym był przekonany, że nie żyje. Udaje się do Egiptu po to, żeby się spotkać z Józefem, o którym był przekonany, że go rozszarpały dzikie zwierzęta, tak jak to było mówione w tych fragmentach. I zobaczcie, żeby to zrobić, On znowu musi zostawić wszystko, co ma. To jest bardzo ciekawe. Kochani, jak czytam te historie patriarchów, tych wszystkich ludzi w Starym Testamencie, ale też w Nowym Testamencie, to prawie każde pójście za Bogiem wiąże się z ciągle powtarzającym się schematem zostawiania czegoś.

Zauważcie, oni wszyscy, Abraham najpierw zostawia swoją rodzinę, swój kraj rodzinny, wychodzi stamtąd, tak jak to mówimy, wyszedł z tego Urcha Aldejskiego. Potem po raz kolejny musi zostawić i po raz kolejny, żeby pójść dalej. U każdego następnego patriarchy, właśnie Izrael, porzuca jakąś ziemię, idzie dalej. Tam mieszka przez jakiś czas i Bóg go wzywa znowu, idź dalej. Co to znaczy? Kochani, to są... Jakby znaki dwóch rzeczy bardzo ważnych. Po pierwsze, rozwój nigdy nie ma końca. Nie ma. Zawsze można pójść wyżej, zawsze można pójść dalej, zawsze można być bardziej. Kochani, to jest w ogóle bardzo piękne w nas, że Bóg nas uczynił, no w tym sensie, nieskończonymi.

Że to nie jest tak, że osiągniesz jakiś tam, wiecie, rozwój duchowy, jakiś pułap i możesz powiedzieć, Okej, już mam, już se siądę, już będzie wszystko w porządku. Nie, Bóg mówi, słuchaj, tam jest następny stopień. Może być jeszcze lepiej, może być jeszcze wyżej. To nie ma końca. A po drugie, dlaczego Bóg też to robi? Dlaczego to ciągle zostawianie koni? Bo tak Wam już mówiłem wielokrotnie w tym miesiącu, no my jesteśmy mistrzami przywiązywania się do tego, co już mamy. Mistrzami robienia niewoli z tego, co mamy. Zagnieżdżania się, takiego kokoszenia się w tym, co się już udało. A to nas potem pomału zabija, to nas potem pomału... No właśnie, bo my jesteśmy nieskończenie twórczy, nieskończenie kreatywni, nieskończenie przeznaczeni do czegoś nowego. Tak jak Bóg. On jest ciągłą nowością. Dlatego Bóg mówi, nie pozwól, żebyś się zagnieździł.

Jeżeli się zdecydujesz pójść za Bogiem, wybacz, ale cały czas będzie trzeba coś porzucać. Cały czas będzie zaproszenie do czegoś nowego. Tak, to będzie strata, ale za tą stratą będzie 50 razy lepiej. A potem za tym kolejnym będzie strata tego, co było 50 razy lepiej, bo będzie 100 razy lepiej. Większość z nas tego nie doświadcza, bo się nie ośmielamy pójść, bo zostajemy w tym, co było i mówimy, nie będzie lepiej. Pewnie, że nie będzie, bo jak się nie ruszysz, to nie będzie. Z Ewangelii według świętego Mateusza. Jezus powiedział do swoich apostołów.