Chlebak 10.03.2023

Zazdrości lub zawiści. Jak wiemy z katechizmu kościoła katolickiego uczucia są ze swojej natury neutralne moralnie. Nie można Czując chociażby zazdrość, popełnić grzechu, a często siebie za to obwiniamy. Ważne jest właśnie, żeby ta zazdrość nie przeszła w złe działanie, żeby nie przeszła w taką zawiść, która dąży do zniszczenia drugiego człowieka albo odebrania mu jego wartości, godności, dobra, które posiada. Mądrze przeżyta zazdrość może prowadzić do naszego rozwoju, może prowadzić też do rozwoju relacji z innym człowiekiem.

Oczywiście, że chcemy owocować, chcemy się rozwijać, chcemy, żeby życie było spełnione. Pytanie jest o adorację, to znaczy o uznanie tego, że to, kim jestem, kim się staję w każdym aspekcie jest dane jako dar i mam tym uwielbiać, mam tym adorować Stwórcę. Ciekawe jak myślę sobie o liturgii Kościoła w tych dwóch tysiącach lat jej rozwoju. Przez wiele lat, wiele wieków chrześcijanie modlili się, zwracając się wspólnie ku wschodowi, stając przed ołtarzem. Presbiter, przewodniczący, kapłan i zgromadzenie razem. Ten obraz stawania razem w stronę Boga, w stronę symbolicznego wschodu, czyli Chrystusa, który przychodzi jako ten nowy dzień, żeby nas prowadzić do Ojca, on też miał taki wymiar, żeby uczyć nas adoracji.

Żeby żyć w sposób zwrócony ku Panu Winnicy. Nie tylko przez te 45 minut mszy świętej, ale w każdej postawie mojego życia. Żeby liturgia uczyła nas tego, jak oddawać Chwałę owocowaniom. Jak mój samorozwój, moje doskonalenie siebie, rozwijanie mojego potencjału może być jednocześnie gdzieś głęboko, świadomie zwrócone ku temu, który mnie zasadził, który dał mi ten potencjał. Uczmy się z naszej liturgii, z modlitwy Kościoła, z naszej tradycji takiej właśnie postawy uwielbienia, wdzięczności, adoracji.