Chlebak 08.06.2023

Jedno ciało. Zatem te osoby, które są wokół i też te, które spotykają się na innych mszach, ci, którzy budują razem z nami Kościół, przyjmując Najświętsze Ciało Chrystusa, to nasze ciało. Zobaczcie, jak się w Kościele dzieje. Bardzo często jest tak, że dystansujemy się jedni od drugich. Ci, którzy czytają Tygodnik Powszechny, powiedzą, że nie utożsamiają się z Radiem Maryja. I odwrotnie. Ci, którzy korzystają z liturgii w starszej formie, w tzw. rycie trydenckim, powiedzą o tych, którzy przyjmują komunię na rękę, że z nimi to na pewno się nie utożsamiają. I tak dalej, i tak dalej.

Czy może ręka powiedzieć głowie, nie potrzebuję Ciebie? Albo oko nogom, nie potrzebuję Was? Tak święty Paweł komentuje to, że jesteśmy jednym ciałem. Czy faktycznie mogę powiedzieć moim braciom, moim siostrom, dlatego że mają inaczej poukładane w głowie, że ich nie potrzebuję, że się z nimi nie utożsamiam, że się od nich dystansuję? To jest tak, jakbym powiedział swoim stopom. Dystansuję się od was, moje drogie. Już od dzisiaj was nie potrzebuję. Tak o tym naucza św. Paweł. I taka jest konsekwencja przyjmowania Komunii Świętej nie jako prywaciarz, ale jako katolik. Czyli ktoś, kto dzięki Komunii Świętej buduje Kościół. Dzięki przyjmowaniu ciała Chrystusowego buduje ciało, jakim jest Kościół.

Nie buduję swój taki wąski tunelik komunikacji z Panem Bogiem. Nie tworzę takiej małej wspólnotki, w której czuję się dobrze i komfortowo, tylko tworzę Kościół powszechny. Kościół, który gromadzi się wokół Chrystusa i przyjmuje braci i siostry do tego, żeby wraz z nimi żyć. Traktuję ich jak własne ciało, a przynajmniej tego się uczę. Święty Jan, kiedy komentuje te sprawy, chociaż może nie w kontekście Eucharystii, zwraca uwagę na rzecz bardzo ważną, że nie można kochać Boga, którego się nie widzi, jeśli brata, którego się widzi, ma się w nienawiści. I podobnie jest z Eucharystią.

Nie jeżeli chodzi o tę warstwę taką ontologiczną, jak to się ładnie mówi, czyli nie o to, co jest istotą sprawy. Tak, w Eucharystii jest cały Chrystus. Zawsze przyjmuję Go w całości, ale pytanie, czy przyjmuję Go do siebie w całości, do swojego serca, do swojego sposobu myślenia. Jeśli innych jestem w stanie izolować, dlaczego nie jego? Dlaczego zakładam, że faktycznie przyjmuję to, czego on chce, to, co on mówi, to, jaki jest? A może przyjmuję tylko jego wyobrażenie? A może przyjmuję tylko to, co jestem w stanie przyjąć? To, co jestem w stanie zaakceptować? Żeby dobrze przyjmować Eucharystię, trzeba przyjmować swoich braci i siostr. Trzeba przeżywać mszę w ciele Kościoła, a nie jak prywaciarz.

Jak mnie posłał żyjący Ojciec, a ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto mnie spożywa, będzie żył przeze mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił. Nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Pan Jezus mówi, kto mnie spożywa, będzie żył przeze mnie. Chwa we mnie. Dzisiaj w tę uroczystość celebrujemy obecność Chrystusa w Eucharystii, tajemnicę Eucharystii. W naszym kościele w Poznaniu mamy mszę w języku angielskim i przy tej okazji jakoś tam spotykałem się z różnymi osobami, które na nią przychodzą, między innymi z wiernymi z Afryki.

Tak kiedyś pytałem ich o Kościół w Polsce i jedną z rzeczy, którą zauważali, była niezwykła dostępność Eucharystii. Oto jest niezwykłe, że możecie iść na mszę świętą prawie o każdej godzinie w niedzielę, na którą byście chcieli i że też jest łatwo dostępna w dni powszednie i inaczej niż u nas. Przy okazji tej dzisiejszej uroczystości warto zwrócić uwagę, że na drodze naszej przyjaźni z Bogiem, naszej przyjaźni z Chrystusem

Jedną z rzeczy jaką możemy zrobić, żeby się w tej przyjaźni rozwijać jest codzienna Eucharystia. Wiadomo, że ona nie jest obowiązkowa, że mamy uczestniczyć w Eucharystii w niedzielę, że to jest przykazanie kościelne. Jakoś nawiązujące do przykazania Bożego, żeby czcić Dzień Pański, a jednocześnie ta codzienna Eucharystia, ona może w nas przynosić konkretne owoce. O tych owocach przyjmowania Eucharystii, o owocach Komunii Świętej, pełne uczestnictwo w Mszy Świętej, to jest uczestnictwo też, kiedy przyjmujemy Chrystusa w Komunii Świętej,

Rozwijając tę myśl można powiedzieć, że pomaga człowiekowi w walce, jeżeli walczy z jakimś uzależnieniem. I także wzmacnia naszą jedność z innymi. Eucharystia buduje Kościół, też duchowo wzmacnia naszą jedność z innymi chrześcijanami, z innymi wierzącymi w Chrystusa. Jeżeli chcemy żyć w przyjaźni z Nim, to codzienna Eucharystia jest taką możliwością, którą nam daje Kościół, żeby tę przyjaźń rozwijać przez gorliwe przystępowanie do codziennej Eucharystii. Dziękujemy, że wspierasz dominikanie.pl.